Διάβασα τη συζήτησή σας νωρίτερα και θέλω, ωσαν άλλο ελατήριον, να ξεπεταχτώ για να καταθέσω μια άποψη που ούτε χρειαζόσασταν, ούτε γνωρίζατε πως είχατε ανάγκη, ούτε πιθανώς θα αλλάξει τις απόψεις σας.
Οπως δεν μπορούμε να πούμε πως δεν υπάρχει ιεραρχία, δεν μπορούμε να ακυρώσουμε άπαντες ανεξαρτήτως πεπραγμένων και λεχθέντων. Στέκομαι κάπου ανάμεσα στους προλαλήσαντες.
Το γιατί ας το δούμε με λίγη ψυχραιμία:
Τι σημαίνει ηθοποιός (οχι φως). Φτιάχνω χαρακτήρες. Ποιώ το έθος.
Αλλο το ήθος σήμερα, άλλο το ήθος ετυμολογικά στη λέξη ηθοποιός.
Ξεκινάω λοιπόν απο το γιατί δεν πρέπει να ακυρώσουμε τις δημόσιες τοποθετήσεις κάποιων ηθοποιών, όπως ο Σερβετάλης, αλλά γιατί ταυτόχρονα οφείλουν να μας είναι αδιάφορες τοποθετήσεις όπως της κυρίας Φιλιππίδου:
Το ήθος με την σημερινή έννοια, που καμία σχέση δεν έχει με τους πλασμένους χαρακτήρες του σανιδιού και της τηλεοπτικής οθόνης. Το ήθος όπως ανήκει στον ηθοποιό, όπως πρεσβεύεται και εκπορεύεται από αυτόν/ή.
Ενας ηθοποιός που εκφράζεται όπως ο Σερβετάλης για τον Χριστό, προωθεί (άθελά του), μια διάπλαση της ψυχής, τόσο καταπραϋντικού χαρακτήρα όσο και διαμορφωτικού, κοντά σε αυτό απο το οποίο η κοινωνία έχει απομακρυνθεί, και της είναι απαραίτητο για να ολοκληρωθεί, ενάντια στον σύγχρονο υλισμό: Ήτοι, την πνευματικότητα.
Όταν ενας ηθοποιός, ή ένας πολιτικός ή ένας δημόσιος διασκεδαστής ή ενα δημόσιο πρόσωπο με επιρροή εν τέλει, προβάλλει αντίθετα, μη διαπλαστικές, μη καταπραϋντικές, πολλώ δε μάλλον διαταρακτικές απόψεις, που σπρώχνουν την κοινωνία στον άκρατο υλισμό και εγωκεντρισμό, είναι ένας στρατιώτης και αυτός, όπως και ο προηγούμενος, αλλά στην αντίθετη πλευρά.
Αυτή είναι η πνευματική χρησιμότητα του ηθοποιού και γι αυτό κάποιους τους θεωρώ απαραίτητους, ενω άλλους αδιάφορους ή και θρεμμένους επίτηδες από ένα σύστημα του οποίου γίνονται μετέπειτα αρωγοί.
Υπάρχει και η ψυχοθεραπευτική ιδιότητα, το γέλιο απο τον Κώστα Τσάκωνα όταν ήμασταν λυπημένοι, η ανακούφιση στο χωρισμό με ένα τραγούδι του Νίκου Οικονομόπουλου κλπ κλπ.
Άρα δεν μπορούμε να πούμε με μια γενικευτική άποψη "αυτό το επάγγελμα είναι άχρηστο". Διότι κάπως έτσι καταντήσαμε να θεωρούμε το γιατρό κολοφώνα της κοινωνίας, όμως όταν τον επισκεπτόμαστε, πρέπει να έχουμε το 80άρι εύκαιρο μόνο και μόνο επειδή αναπνεύσαμε, συν να γίνουμε αποδέκτες της γνώριμης αλαζονικής συμπεριφοράς και ξερολισμού πολλών γιατρών, ενω αντίθετα με έναν σκουπιδιάρη δεν έχουμε πιθανότατα συζητήσει ποτέ και αγνοούμε τι θα συμβεί αν αυτοί οι άνθρωποι αποφασίσουν να απεργήσουν για έναν μήνα.
Επίσης, έχει κεφαλαιώδη σημασία δηλαδή όχι το τι επαγγέλεται, αλλά πέρα απο το επάγγελμα, ποιός είναι και σαν άνθρωπος και τι προσφέρει πέραν της ιδιότητός του.
Τώρα, ότι υπάρχει κάποια ιεραρχία, υπάρχει. Παντού και στα πάντα. Και δυστυχώς, έχει διαστρεβλωθεί όχι μόνο ως προς το ποιοί επαγγελματικοί κλάδοι έχουν συντριπτικό ποσοστό έκθεσης απόψεων στο κοινό και δημόσιο λόγο και προβολή, αλλά ακόμα και μέσα στα ίδια τους τα επαγγέλματα, ποιοι ευήθεις ή αήθεις προβάλλονται περισσότερο και γιατί.
Και αυτό είναι το μεγάλο ερώτημα. Ποιός ωφελείται απο την προβολή τέτοιων δηλώσεων; Γιατί σπρώχνονται, είτε συντονισμένα, είτε ξαφνικά από την αφάνεια, μιας συγκεκριμένης "υφής" απόψεις;
Ταπεινές μου σκέψεις.
