ξερεις που ηθελα να καταληξω?
πως οι ανθρωποι με τοσο σοβαρες αναπηριες,ισως λογω συνθηκων δεν δημιουργουν τελικα κοινωνικες συναναστροφες-δεν λεω απαραιτητα τις ερωτικες,αλλα και τις φιλικες-,διοτι λογω ελλειψης υποδομων,ειναι αδυνατο να βγουν απο το σπιτι...
οχι μονο τεχνικα-ανεπαρκεια προσβασης στα παντα- αλλα και λογω της νοοτροπιας που επικρατει και δεν μπορουν,δεν θελουν,δεν αντεχουν να εισπρατουν,πχ"ο κακομοιρης,πωπω,ρε παιδι μου,κριμΑ ειναι"κλπ,το οποιο φαινεται κραυγαλεα στα ματια μας,στο σωμα μας,στον τονο της φωνης μας...
εαν για παραδειγμα μια μητερα με αναπηρο παιδι βγαινει εξω και αντιμετωπιζει την αυρα "κριμα η καημενη,τι τραβαει..",εαν δεν ειναι αποφασισμενη να γραφει κανονικοτατα τετοιου ειδους συμπεριφορες,τοτε προφανως θα λιγοστεψει τις εξοδους με το παιδι της και σιγα σιγα θα απομονωθει....
εαν βγαινει εξω και δεν μπορει να στριψει πουθενα,η παντου να υπαρχουν σκαλες,,λακουβες,παρκαρισμενα,χαος,παλι θα λιγοστεψει τις εξοδους...
εαν αυτα τα δυο εστω μπορεσουν καποτε να μηδενιστουν η να γινουν πολυ λιγοτερα(νοοτροπια,ελλειψη προσβασης),τοτε δεν πιστευεις οτι θα υπαρχουν περισσοτερες ευκαιριες στις χαρουμενες στιγμες και για αυτους τους ανθρωπους?
