Ενδιαφέροντα όσα διαβάζω εδώ, πέρα βέβαια από την αβέβαιη κουβέντα περί της αξιοπιστίας των ΜΜΕ και των blogs, κάθε απόχρωσης. Χρειάζεται μεγάλη ψυχραιμία, προσοχή και συγκριτική μελέτη των πληροφοριών που μεταδίδονται από κάθε πλευρά και πάλι κανείς δεν μπορεί να είναι απολύτως σίγουρος ότι πληροφορείται σωστά. Πάνω απ' όλα όμως χρειάζεται κριτική ματιά και αποστασιοποίηση από τις κάθε απόχρωσης ιδεολογικές αγκυλώσεις που κουβαλάει ο καθένας μας. Όταν η ιδεολογία δεν αποτελεί μια διαλεκτική διαδικασία, τότε με συνέπεια καταλήγει στην ιδεοληψία, πράγμα που δυστυχώς παρατηρώ συνεχώς, τόσο εδώ, όσο και οπουδήποτε αλλού...
Αυτό που ξεχωρίζω εγώ, είναι το αναμφισβήτητο πλέον γεγονός ότι ο αμερικανικός ή εάν θέλετε αγγλοσαξωνικός παράγοντας βρίσκεται σε όλες τις περιπτώσεις πίσω από τις εξεγέρσεις και τις αλλαγές καθεστώτων στη Μέση Ανατολή. Πράγματι, ακόμη κι επίσημες αμερικανικές πηγές, όπως η Washington Post, είχαν δημοσιεύσει παραδοχές ανάμιξης χιλιάδων Βρετανών κι Αμερικανών πρακτόρων στις λαϊκές εξεγέρσεις του περασμένου έτους, το ίδιο συμβαίνει όπως βλέπω και σήμερα με τη Συρία. Οι μέθοδοι κοινωνικής μηχανικής μεταχειρίζονται τις καταπιεσμένες μάζες ως δόρυ και ασπίδα, χρησιμοποιούν την γνήσια αγανάκτηση των λαϊκών στρωμάτων για καταστάσεις που οι ίδιοι τους επέβαλαν, εκμεταλλεύονται επικοινωνιακά τον πόνο και το αίμα τους και τελικά τα χειραγωγούν στην ανόρθωση κι αποδοχή (θέλοντας και μη) ακόμη πιο ματοβαμμένων και σκληρών καθεστώτων από εκείνα που ανέτρεψαν. Η περίπτωση του Καντάφι ήταν βέβαια διαφορετική, ωστόσο τον πήρε κι αυτόν η μπάλα του... "εκδημοκρατισμού" (αντάξιος του δικού μας "εκσυγχρονισμού"). Σίγουρα πάντως, η δεδομένη επίσης ανάμιξη του ρωσοκινεζικού παράγοντα στην περίπτωση της Συρίας περιπλέκει ακόμη περισσότερο τα δεδομένα και καθιστά δύσκολη την όποια προσπάθεια ερμηνείας των γεγονότων μέσω ενός συνεπούς και συνεκτικού σκεπτικού.
Ένα άλλο χαρακτηριστικό στοιχείο που προκύπτει, είναι ότι τα καθεστώτα που ανατρέπονται σήμερα, ήταν γεννήματα των ίδιων των Αμερικάνων, οι οποίοι κάποτε θεωρούσαν σημαντικό να στήσουν κοσμικά καθεστώτα στην Μέση Ανατολή, μπροστά τον κίνδυνο της ανόρθωσης ισλαμικών. Σήμερα παραδόξως ανακαλύπτουν όψιμα ότι τα συγκεκριμένα καθεστώτα είναι εγκληματικά κι ανελεύθερα και
με ακόμη πιο παράδοξο τρόπο υποστηρίζουν αντ' αυτών σκληρά ισλαμικά καθεστώτα, σαν να θέλουν εκ πρώτης όψεως να βγάλουν τα μάτια τους με τα ίδια τους τα χέρια. Δεν θα πρέπει κανείς να παραγνωρίσει ότι η περιβόητη Αλ Κάιντα δημιουργήθηκε από τον πράκτορα της CIA Μπιν Λάντεν, γόνο σαουδαραβικής ισχυρής οικογένειας, με την οποία ακόμη μέχρι σήμερα συνεργάζονται εμπορικά και οικονομικά. Έτσι κι αλλιώς, το σαουδαραβικό καθεστώς αποτελεί έναν ισχυρό και σταθερό μέχρι σήμερα τοποτηρητή των αμερικανικών συμφερόντων στην περιοχή της Μέσης Ανατολής. Ακόμη, δεν θα πρέπει να ξεχνούμε ότι ο φερόμενος ως ηγέτης της λιβυκής "αντίστασης" είχε συλληφθεί από το καθεστώς Καντάφι ως μέλος της Αλ Κάιντα κι είχε παραδοθεί στους Αμερικάνους, στο τέλος όμως βρέθηκε καβάλα στο άρμα μάχης να καταλαμβάνει την Τρίπολη, μετά από την κατάκτησή της από τις ΝΑΤΟικές δυνάμεις.
Το γεγονός ότι τέτοιους είδους αλλαγές φέρνουν σε πολύ δύσκολη θέση τον μεγάλο σύμμαχο των ΗΠΑ, το Ισραήλ, δεν θα πρέπει να μας κάνει ιδιαίτερη εντύπωση. Έχει εδώ και δυο δεκαετίες γραφεί και ξαναγραφεί από γνώστες της γεωπολιτικής, ότι το Ισραήλ θα χρησιμοποιηθεί ως προκεχωρημένο φυλάκιο της Αυτοκρατορίας, ώστε να κινήσει στρατιωτικά τις εξελίξεις, ενώ όταν η συντήρησή του θα κοστίζει πλέον περισσότερα απ' όσα προσφέρει, τότε ανενδοίαστα θα το αφήσουν να διαλυθεί. Η σφαγή των Εβραίων που θ' ακολουθήσει, θα χρησιμοποιηθεί και πάλι ως πρόσχημα για την πόλωση της κοινής γνώμης, όπως χρησιμοποιήθηκε εδώ και δεκαετίες το τρομαχτικό έγκλημα του ολοκαυτώματος. Οι Εβραίοι σε τελική ανάλυση είναι συνηθισμένοι να εκδιώκονται και να μεταφέρονται σε νέες "πατρίδες", σύμφωνα με τους κυνικούς εγκεφάλους που σχεδιάζουν τις εξελίξεις. Θα σημειώσω μόνο σε αυτό το σημείο, ότι για το Εβραϊκό στοιχείο, ως "Ιερουσαλήμ της Ευρώπης" νοείται η δική μας Θεσσαλονίκη, η οποία είναι και ο πιο πιθανός τους προορισμός, σε τέτοια περίπτωση...
Από την άλλη πλευρά, η αμερικανοκίνητη Παγκοσμιοποίηση, γνήσιο τέκνο της "Νέας Τάξης", κατάφερε - όλως τυχαίως - να γεμίσει την Ευρώπη (με πρώτη και καλύτερη την Ελλάδα, το σημείο σύγκρουσης των θρησκευτικοπολιτικών "τεκτονικών πλακών" της περιοχής) με τεράστιους αριθμούς μουσουλμάνων μεταναστών, οι οποίοι αδυνατώντας να ενσωματωθούν στις δυτικές κοινωνίες (για λόγους πολιτισμικούς, πολιτικούς αλλά και οικονομικούς, εν μέσω παγκόσμιας κρίσης), δημιουργούν θύλακες οι οποίοι εγκυμονούν τον κίνδυνο εσωτερικής σύγκρουσης μέσα στην Ευρώπη, με ανυπολόγιστες συνέπειες.
Ταυτόχρονα, όλο και περισσότεροι "εγκέφαλοι" του νεοφιλελευθερισμού μιλούν για το αναπόφευκτο ενός νέου πολέμου, παγκόσμιας εμβέλειας. Γνωρίζαμε άλλωστε από την εποχή του Μαρξ, ότι ο καπιταλισμός, όταν φτάνει στο φυσιολογικό τέλος του κύκλου συνεχούς ανάπτυξης που φαντασιώνεται, λύνει τα προβλήματά του κι ανανεώνει τις ευκαιρίες του για νέα ανάπτυξη με έναν παγκόσμιο πόλεμο. Ήδη ο πολύς Κρούγκμαν έχει μιλήσει για τις θετικές συνέπειες που θα είχε ένας πόλεμος ως προς την λύση της παγκόσμιας οικονομικής κρίσης (μίλησε ακόμη και για "εξωγήινους", που εάν δεν υπάρχουν θα μπορούσαν να εφευρεθούν), ενώ ο βαρυσήμαντος Ρουμπινί, προέβλεψε για το 2013 μια "Τέλεια Παγκόσμια Καταιγίδα" με σημείο έναρξης μια στρατιωτική εισβολή στο Ιράν.
Όλα τα παραπάνω, κι άλλα πολλά που είτε δεν γνωρίζω, είτε δεν χωρούν να τα γράψω, δημιουργούν ένα χαοτικό παζλ, με τα κομμάτια του να περιστρέφονται γύρω απ' τα μάτια μας και την συνολική εικόνα να είναι πολύ δύσκολο να γίνει κατανοητή από τον καθένα μας.
Η δική μου απόπειρα να σχηματίσω μια μερική εικόνα που να ερμηνεύει με κάποια συνέπεια τα γεγονότα, είναι τελικά η εξής:
Η Νέα Τάξη έχει αποφασίσει να προχωρήσει προς την τελική σύγκρουση, προκειμένου μετά απ' αυτήν να καταφέρει να εγκαθιδρύσει το παγκόσμιο καθεστώς τύπου Brave New World, το οποίο έχει προβλεφτεί από τους μελλοντολόγους συγγραφείς εδώ κι έναν αιώνα (σε κάθε περίπτωση προβλέπεται ότι για να συμβεί αυτό θα πρέπει να προηγηθεί ένας τρομερός πόλεμος). Για το σκοπό αυτόν, όχι μόνο έχει στήσει τα δικά της πιόνια στην επίμαχη περιοχή του... "Αρμαγεδδώνος", αλλά προετοιμάζει και τον τρομερό αντίπαλο, τον φοβερό και τρομερό Ισλαμικό Κίνδυνο, αφού για έναν πόλεμο χρειάζονται τουλάχιστον δύο παρατάξεις. Ο σκληρός παγκόσμιος οικονομικός πόλεμος που ήδη διεξάγεται εδώ και μια τετραετία, είναι το φυσιολογικό πρελούδιο όσων θ' ακολουθήσουν, όπως το κραχ του 1929, έστρωσε το χαλί για τον Β'Π.Π, δέκα χρόνια αργότερα. Η αστάθεια που θα δημιουργηθεί μέσα στην ίδια την Ευρώπη (η οποία ευρισκόμενη κοντά στην περιοχή κανονικά θα είχε τον πρώτο λόγο να επωφεληθεί γεωπολιτικά από τη σύρραξη), λόγω των Ισλαμικών θυλάκων που έχουν τεχνηέντως δημιουργηθεί, θα την αποδυναμώσει αρκετά ώστε να μην μπορέσει να σταθεί εμπόδιο στην Αμερικάνικη Αυτοκρατορία (συνέχεια της πάλαι ποτέ Βρετανικής, όπου δεν έδυε ο ήλιος). Ταυτόχρονα, η εσωτερική απειλή θα δώσει τη νομιμοποίηση για την εγκατάσταση των ανελεύθερων αντιδημοκρατικών καθεστώτων, τα οποία έχουν ήδη αρχίσει να δείχνουν τα δόντια τους σε όλη την γηραιά ήπειρο, με πρόσχημα την οικονομική κρίση. Με λίγα λόγια, η Ευρωκρατορία είναι πολύτιμη στους Αμερικάνους ως Ανατολικός Πυλώνας της Παγκοσμιοποίησης, με απαραίτητη προϋπόθεση να είναι πλήρως ελεγχόμενη απ' τους ίδιους.
Η παραπάνω θεωρία σίγουρα έχει κενά σημεία (περιμένω από τους φίλους συνομιλητές να τα επισημάνουν) και σίγουρα δεν μπορεί να ερμηνεύσει το σύνολο των χαοτικών δεδομένων που στροβιλίζονται γύρω απ' τα φτωχά μας τομάρια, σίγουρα όμως έχει βάση και προέρχεται από έντεχνες κι εκούσιες "διαρροές" από μεγάλα Think Tanks, οι οποίες έχουν δημοσιοποιηθεί εδώ και λίγες δεκαετίες, ειδικά τις δύο προηγούμενες.
