Διαβάζοντας μετά περισσής προσοχής τις απόψεις των προηγούμενων, θα ήθελα να εκφέρω και εγώ γνώμη, λοιπόν:
1ον. Είναι λάθος να διαχωρίζουμε το λαό ενός κράτους από την ηγεσία του. Διατυπώθηκαν πιο πάνω απόψεις του τύπου ''άμοιρος τουρκικός λαός'' κτλ. Το αν μας αγαπά ο Τούρκος και κάθε πρωί λέει αχ τι καλοί που είναι οι γείτονες, ΔΕ μας ενδιαφέρει, αυτά είναι εσωτερικά τους θέματα. Εμείς αυτό που εισπράττουμε είναι προκλήσεις, σφαγές την προηγούμενη 50ετία στην Κωνσταντινούπολη, παράνομη κατοχή του 36% της Κύπρου, ανθρώπινες απώλεις από τις αερομαχίες και πολλά άλλα. Αν μας αγαπούν τόσο ας κάνουν καμία διαδήλωση για ελληνοτουρκική φιλία. Να βγούν στους δρόμους και να απαιτήσουν φιλία, ΤΟ ΕΧΟΥΝ ΚΑΝΕΙ;
2ον. Αναφορικά με τη στάση της Ελλάδος, δεν είμαι αναλυτής διεθνών σχέσεων για να κρίνω, από τις λίγες γνώσεις που έχω στην ιστορία τυγχάνει να γνωρίζω πως η πολιτική του κατευνασμού οδηγεί σε πολέμους και όχι οι σκληρές απαντήσεις. Κλασσικό παράδειγμα οι Αγγλία και Γαλλία που κατά το Μεσοπόλεμο δεν απάντησαν δυναμικά ΟΥΤΕ στον επανεξοπλισμό του Χίτλερ, ΟΥΤΕ στην προσάρτηση της Τσεχοσλοβακίας. ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ; Η εκδήλωση του Β'ΠΠ. Αν είχαν επέμβει με το πρώτο ατόπημα του Χίτλερ δε θα είχαμε τα τραγικά αποτελέσματα του Πολέμου. Στα δικά μας λοιπον: Η δουλοπρεπεής και ραγιάδικη συμπεριφορά εξασφαλίζει ΠΡΟΣΩΡΙΝΑ μόνο την ειρήνη. Μακροπρόθεσμα την υπονομεύει. Ο Μακιαβέλι στο έργο του Ηγεμόνας ανφέρει (τραγικά επίκαιρα) πως: ''ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΑΦΗΝΟΥΜΕ ΕΝΑ ΠΡΟΒΛΗΜΑ ΝΑ ΧΡΟΝΙΖΕΙ, ΔΙΟΤΙ ΟΥΤΕ ΤΟΝ ΠΟΛΕΜΟ ΘΑ ΑΠΟΦΥΓΟΥΜΕ ΑΛΛΑ ΚΑΙ ΟΤΑΝ ΑΥΤΟΣ ΕΚΔΗΛΩΘΕΙ ΘΑ ΕΙΜΑΣΤΕ ΑΠΟΔΥΝΑΜΩΜΕΝΟΙ''. Νομίζω πως όλοι σε αυτό το φόρουμ είμαστε σε θέση να κάνουμε τον παραλληλισμό της ρήσης αυτής με την κατάσταση στο Αιγαίο.
3ον. Η μείωση των εξοπλισμών που θέλουν πολλοί θα ήταν και η τελευταία μας ενέργεια ως ελεύθερο κράτος. Πρέπει να συνειδοτηποιήσουμε πως είμαστε λίγοι και δε χρειαζόμαστε ισχυρές Ένοπλες Δυνάμεις αλλά ΠΑΝΙΣΧΥΡΕΣ. Όπως διάβασα και πρόσφατα σε ένα περιοδικό, μας ανήκει κάτι όχι επειδή το έχουμε αγοράσει αλλά επειδή είμαστε σε θέση να το υπερασπιστούμε. Και ένα άρμα μάχης είναι πολύ πιο σημαντικό από ένα τρακερ αφού χωρίς άρμα μάχης να προστατεύσουμε τη γη μας (το λέω απλοϊκά) αργά ή γρήγορα δε θα έχουμε γη να οργώσουμε. Αντιθέτως πρέπει να ακολουθήσουμε τη συμβουλή του Φωκίωνα, δηλαδή ''ΚΑΙ ΤΟΙΣ ΟΠΛΟΙΣ ΚΡΑΤΕΙΝ ΚΑΙ ΤΩΝ ΚΡΑΤΟΥΝΤΩΝ ΦΙΛΟΥΣ ΕΙΝΑΙ'' δηλαδή και να έχουμε ισχυρές ΕΔ και ισχυρές συμμαχίες. Όποποτε στην ιστορία μας ακολουθήσαμε το ένα από τα δυο σκέλη της συμβουλής αυτής, καταστραφήκαμε:
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 1:
Οι Μήλιοι ακολούθησαν μόνο το ''των κρατούντων φίλους είναι'' και για αυτό δε μεριμνούσαν για την ασφάλεια της πόλης-κράτους τους αλλά επιδίδονταν μόνο σε συμμαχίες. Αποτέλεσμα ήταν ότι μόλις άλλαξαν οι συνθήκες και τα συμφέροντα οι Αθηναίοι έσφαξαν όλους τους κατοίκους του νησιού και στη θέση τους τοποθέτησαν 600 Αθηναίους κληρούχους. ΑΥΤΑ παθαίνουν όσοι δε στηρίζονται σε δικούς τους πόρους για την ασφάλεια της χώρας τους. ΑΦΑΝΙΖΟΝΤΑΙ.
ΠΑΡΑΔΕΙΓΜΑ 2:
Κατά την περίοδο 1918-1920 ακολουθούσαμε και τα δυο σκέλη της συμβουλής και καταφέραμε να απελευθερώσουμε τους υπόδουλους Έλληνες της Μ. Ασίας. Όμως το 1920-1922 ακολουθήσαμε μόνο το ''τοις όπλοις κρατείν'' θεωρώντας ότι είμαστε αρκετά ισχυροί για να διατηρήσουμε τα εδάφη στη Μ. Ασία ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑ: Οι σύμμαχοι ήραν την υποστήριξή τους και την κατήυθηναν προς τον Κεμάλ και έτσι μείναμε μόνοι μας και χάσαμε τη Μ. Ασία.
Νομίζω πως τα παραπάνω παραδείγματα επαρκούν.
Ανακεφαλαιώνοντας λοιπόν θα ήθελα να πω πως μια ισχυρή απάντηση στην κατάλληλη στιγμή δε θα οδηγήσει σε πόλεμο. Όπως το 1987. Αντιθέτως η δουλοπρεπής στάση ενισχύει περισσότερο την αδηφαγία των γειτόνων.
Αυτό όμως που χρειάζεται πανω από όλα είναι φρόνημα από τους κατοίκους. ΟΧΙ εθνικιστικές εξάρσεις και γελοιώτητες. Απλά αγάπη για την Πατρίδα και τον τόπο αυτό. Διευρύνοντας λίγο το νόημα του ποιήματος του Δ. Σολωμού για όλη τη χώρα :''ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΜΟΥ ΔΕΝ ΕΙΔΑΝ ΤΟΠΟΝ ΕΝΔΟΞΟΤΕΡΟΝ ΑΠΟ ΤΟΥΤΟ ΤΟ ΑΛΩΝΑΚΙ''. Σεβασμός λοιπόν προς τη χώρα, το Έθνος, τη Σημαία, τις παραδόσεις και τις αξίες της φυλής μας πίστη στο Θεό και όλα θα πάνε καλά. Και να μην παραπονιόμαστε. Είναι γραφτό μας να έχουμε πάντα κάποιον με τον οποίο θα ασχολούμαστε. Έτσι για να μην πλήττουμε. Ας το δούμε όμως και από τη θετική του πλευρά: Οι εχθροί του Έθνους μας κατά τις διάφορες περιόδους της Ιστορίας μας έδωσαν απλά την ευκαιρεία να γεμίσουμε το βιβλίο της Παγκόσμιας Ιστορίας με Χρυσές σελίδες και ο συγγραφέας του βιβλίου αυτού, δίκαιος κριτής έχει βλαστημίσει πολλές φορές διότι συνεχώς χρειάζεται καινούριους τόμους μόνο για πάρτη μας...