Καλησπέρα παιδιά !
Διάβασα το θέμα σας και μου άρεσε πολύ. Μπράβο !
Εγώ έχω σχέση με 17,5 χρόνια διαφορά (μεγαλύτερος )και είμαστε μαζί 4,5 χρόνια .Περνάμε πολύ καλά μαζί και έχουμε περάσει πολλά ώστε πλέον να είμαστε πολύ δεμένη παρόλο που αυτά τα χρόνια και οι δικοί μου άνθρωποι αλλά κατά μικρότερο ποσοστό και οι δικοί του να έχουν αντιρρήσεις .Επίσης είχαμε τα κλασικά .... βλέμματα περίεργα στο δρόμο ,σχόλια κτλ κτλ αλλά όλα αυτά δεν κατάφεραν να μας επηρεάσουν .
Δεν είμαστε μαζί από συμφέρον ,αλλά επειδή πραγματικά περνάμε ωραία και αγαπιόμαστε πολύ .Θεωρώ ότι είναι ο μόνος άνθρωπος που έχω γνωρίσει που μοιάζει τόσο πολύ με μένα στον τρόπο σκέψης και ζωής. Ο μόνος που με καταλαβαίνει 
Συζούμε εδώ και ενάμιση χρόνο και τώρα σκεφτόμαστε να κάνουμε οικογένεια .Το θέλω αρκετά και είναι και η κατάλληλη ώρα .
Το θέμα είναι ότι η οικογένεια μου δεν μπορεί να καταλάβει πόσο τον αγαπάω και ακόμα και τώρα προσπαθεί να μας χωρίσει .Πιστεύω πως αν τους ακούσω και το κάνω(για να αποφύγω την γκρίνια τους την οποία δεν αντέχω άλλο….
) ,θα είμαι δυστυχισμένη. Αν δεν το κάνω θα έχω προβλήματα ...... μια ζωή και δεν ξέρω τι να κάνω ειλικρινά .
Θα ήθελα την γνώμη σας ,κυρίως όσον έχετε τέτοια εμπειρία για να ξέρω τι με περιμένει σε κάθε περίπτωση ,καθώς δεν τυγχάνει να γνωρίζω άλλο ζευγάρι με τέτοια διαφορά ηλικίας ώστε να έχω κάποιον να με καταλάβει
Σας ευχαριστώ πολύ
Καλό θα ήταν να ξέρουμε την ηλικία που έχεις. Αλλά κι έτσι, συνεχίζω κάποιες σκέψεις. Έχει κάνει αυτός ποτέ οικογένεια; Έχει παιδιά; Γενικά με τρομάζουν οι άντρες που είναι 40 ξέρω γω και δεν έχουν κάνει οικογένεια. Δεν ήταν στραβός ο γυαλός, αυτοί στραβά αρμένιζαν. Αν πάλι έχει κάνει ήδη οικογένεια κι έχει παιδιά, δεν μπορώ να μην αναλογιστώ τι τον έκανε να χωρίσει. Θα ήθελα να το μάθω (όχι εγώ, αν ήμουν στη θέση σου
).
Κατά τα άλλα. 18 χρόνια διαφορά είναι πολλά. Από τα γραφόμενά σου κι από το πόσο σε επηρεάζουν οι γονείς σου, κρίνω οτι είσαι μικρούλα. 20-25; Λυπάμαι που θα το πω, αλλά ένας άντρας που κοίταξε μια μικρούλα, δε μου φαίνεται και (τόσο) σοβαρός. Αυτός είναι ο μεγάλος, πρέπει να σκεφτεί οτι θα σε χαραμίσει αν σε κρατήσει κοντά του, γιατί αυτές οι σχέσεις έχουν ημερομηνία λήξης (Νεράϊδα, χαίρομαι που οι γονείς σου είναι εξαίρεση, σκέψου όμως οτι εκείνοι παντρεύτηκαν μια γενιά πίσω).
Είχα μια σχέση κι εγώ με μεγάλη διαφορά ηλικίας (μεγαλύτερος). Τον είχα θεοποιήσει, δεν έβλεπα και δεν άκουγα τίποτα, στα μάτια μου φαινόταν ο τέλειος. Μετά από κάποια χρόνια ξύπνησα κάποιο πρωί και κοιμόταν, τον κοιτούσα και ξαφνικά παρατήρησα τις ρυτίδες, το γερασμένο και κουρασμένο πρόσωπο. Εκείνη τη στιγμή κατάλαβα πως έπαψα να τον αγαπώ. Γιατί η αγάπη σε τυφλώνει και δε βλέπεις τίποτα. Ήθελα σαν τρελή για χρόνια να είμαι μαζί του, όμως μέσα μου βαθειά ήξερα πως δε θα είχαμε μέλλον. Δεν ήθελα να κάνω παιδί με έναν άνθρωπο κουρασμένο από τη ζωή. Δε θα ήταν δίκαιο ούτε για μένα, ούτε για κείνον, ούτε για το παιδί. Έχουμε χωρίσει και είμαστε καλοί φίλοι. Τώρα, όπως είπα παραπάνω, είμαι με κάποιον μικρότερο. Είναι απίστευτη αίσθηση να βλέπεις το πρόσωπό του αρυτίδιαστο και νεανικό. Για να μη μιλήσω για το σεξ βέβαια...
Μπορεί όλα αυτά να είναι κινδυνολογίες και να είστε το πιο αγαπημένο ζευγάρι και να live happily everafter. Μακάρι! Αλλά μέσα στο μήνυμά σου βλέπω κάποιες αμφιβολίες... Δεν είσαι σίγουρη. Σκέψου το καλά. Αν είσαι 22 κι αυτός 40, τώρα κρατιέται καλά. Σκέψου όμως οτι εσύ θα μεγαλώνεις, θα ζητάς όλο και παραπάνω πράγματα (στη διασκέδαση, στο σεξ, στο θέμα παιδιού) κι αυτός έχει ξεκινήσει να "πέφτει". Είναι κρίμα να φτάσεις 40 και να δεις οτι δεν έζησες όσα έπρεπε, όσα σου άξιζαν...
Συγνώμη που είμαι σκληρή, ξαναλέω, μακάρι να έχω λάθος. Απλά σκέψου το πολύ πολύ πολύ...
