Καθώς βλέπω τα χρόνια να περνάνε και κάνω ανασκόπηση στις προηγούμενες σχέσεις μου, νομίζω πως πλέον έχω πετάξει από πάνω μου κάθε είδους καθωπρεπισμού και άλλες συντηρητικές παπάρες (να με συγχωρέσετε για την έκφραση).
Τι πάει να πει μόνιμο; και οι αλλαγές που γίνονται; στο σώμα μας, στις απαιτήσεις μας, στην καθημερινότητα μας; Πως είναι δυνατόν να ξεκινάς κάτι με το σκεπτικό να είναι μόνιμο;
Μου δημιουργεί τρομερό άγχος και έχω την αίσθηση πως είναι κάποιο είδος δοκιμασίας για τον εαυτό μου, που αν αποτύχει όλη αυτή η παπαρ- σχέση, θα με ρίξει και ιθικά αλλά και ψυχολογικά.
Δεν είναι απαραίτητο να υπάρχουν ταμπέλες, ούτε πως όλες οι σχέσεις πρέπει ντε και καλά να καταλήξουν κάπου, αυτή η βολεψιά και ο εγκλωβισμός σε μια σχέση, που το παρατηρώ συνεχώς γύρω μου με κάνει να ξερνάω, ίσως φταίει πως σε αυτή τη φάση της ζωής μου δεν θέλω εγώ η ίδια κάτι μόνιμο ή βλέποντας το λάθος σκεπτικό που είχα παλιότερα τώρα να κάνω απότομη στροφή.
Ξεκινάω κάτι περιστασιακό, που γεννιέται είτε από ανάγκη για σωματική επαφή, είτε από πιο αγνά συναισθήματα όπως έρωτα, και αν όλο αυτό οδηγήσει σε κάτι μόνιμο και έχει να μου προσφέρει και κάτι ανώτερο από -καλοπέραση καλώς, διαφορετικά συνεχίζουμε σε κάτι άλλο.
Χωρίς αυτό να αναιρεί την αποκλειστικότητα ανάμεσα στο ζευγάρι ή τον σεβασμό.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 12 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.