Δεν ήμασταν θεοί, ήμασταν μέσα στην καρδιά του ΕΝ, στην Πηγή αν το θέλεις πιο νιουει τζίστικα. Οι θεότητες είναι δευτερογενής συμπαντικές ενέργειες που προέκυψαν μετά την σχάση του κοσμικού ωόν. Δεν ξέρω η αλήθεια είναι την ακριβή φύση της επιλογής, ίσως να μην είχαμε άλλη επιλογή από τη στιγμή που έγινε το μπαμ. Όπως λέει και η αρχαιότερη επίκληση στην ελληνική ιστορία:
Άλ, εσύ που είσαι το Φως, έλα στη Γή!
Κι εσύ Έλ ρίξε τις ακτίνες σου στην ύλη που ψήνεται
Ας γίνει ένα καταστάλαγμα
για να μπορέσουν τα Εγώ να ζήσουν, να υπάρξουν
και να σταθούν πάνω στην παλλόμενη Γη.
Ας μην επικρατήσει η νύχτα, που είναι το μικρόν,
και κινδυνέψει να ταφεί
το καταστάλαγμα του πυρός μέσα στην αναβράζουσα ύλη,
και ας αναπτυχθεί η Ψυχή, που είναι το μέγιστο,
το σημαντικότερο όλων!
Δηλαδή, η ανάπτυξη της Ψυχής περνάει απ' την ύπαρξη του ΕΓΩ στο καταστάλαγμα του πυρός της παλλόμενης Γης (Πρωτογενής Θεός, Φως, Πηγή) μέσα απ' την αχτίνα - πνοή του ΕΛ θεού (Δευτερογενής, μορφοποιητής θεός, Φάνης Έρως, Πρωτόγονος, όφις).
Έτσι γλιτώνουμε μια και καλή απ' την εσχατολογία, τους Σατανάδες και την αμαρτία.