Πάρα πολλές φορές ζωγράφοι,βασίζονται σε πίνακες παλιότερων ζωγράφων,εμπνέονται..για να φτιάξουν ένα δικό τους έργο.Αυτό,δεν σημαίνει ότι αμφισβητούν τη "ματιά" και οπτική του παλαιότερου ζωγράφου.Ίσα ισα.Τις περισσότερες φορές είναι θαυμαστές του συγκεκριμένου έργου,απλά αυτοι..παραθέτουν τη δική τους ματιά..τη δική τους εσωτερική οπτική.
Είναι λογικό να αγγίζουν περισσότερους τα πιο πρόσφατα ,πιο μοντέρνα έργα,γιατί η αισθητική μας έχει αλλάξει πολύ.΄'Ομως σε καμία περίπτωση δεν καταλύεται η αξία του αυθεντικού έργου,που θα πρέπει να το βλέπουμε σύμφωνα με την εποχή που δημιουργήθηκε..και τα πρότυπα που επικρατούσαν τότε.
Ένα παράδειγμα είναι ο Φράνσις Μπεϊκον,ο οποίος εμπνεύστηκε πολλές φορές απο τον Ισπανό ζωγράφο της εποχής του μπαρόκ,Βελάσκεθ (τον οποίο και θεωρούσε απο τους μεγαλύτερους προσωπογράφους που υπήρξαν)και κυρίως απο τον πίνακα του "Προσωπογραφία του Παπα Ινοκέντιου του Ι",για να φτιάξει ένα εντελώς προσωπικό 'εργο,με μια εντελώς διαφορετρική ματια,'ακρως γοητευτική για μένα.
Το έργο του Βελασκεθ
Ένα απο τα έργα του Μπέϊκον,εμπνευσμένο απο την προσωπογρταφία του βελασκεθ
Προσωπικά μου αρέσει πολύ περισσότερο το έργο του μπεικον,αλλά δεν μπορούμε να μην σκεφτούμε την εποχη και τα ιδεώδη που ο Βελασκεθ δημιούργησε,τα οποία και μας φαίνονται πλέον ξεπερασμένα και πολύ "κλασικα'
Όμως ΕΤΣΙ ήταν τα ιδεώδη τότε..έτσι ζωγράφιζαν.