Αυτό που είχε συμβεί τότε το είχα βιώσει σαν κάτι καταστροφικό. Ίσως να μην ήταν, αλλά τότε έτσι το ερμήνευσα, με τις αντοχές που είχα. Και όντως, μετά από αυτό που είχε συμβεί, είχα πει κι αλλού, έχω αναθεωρήσει τα περί θρησκείας πιστεύω μου, και ναι, ίσως δεν είμαι τελικά χριστιανή, ίσως είμαι αιρετική ή δεν ξέρω κι εγώ τι είμαι από άποψη θρησκείας. Ούτε ένιωσα από τότε - ακόμα - την ανάγκη να το ψάξω αλλού, δεν με καλύπτει, δεν με βοηθά να προχωρήσω. Είμαι μετέωρη στο θέμα αυτό. Μπορεί να'ναι πάλι και Χριστιανή Ορθόδοξη με την έννοια που εγώ αντιλαμβάνομαι και υιοθετώ.
Γιατί έχω την εντύπωση πως ο Χριστιανισμός είναι πάνω από όλα αγάπη, οι δεοντολογισμοί και η αυστηρή κανονοκρατία είναι - κατά τις εντυπώσεις μου πάντα- μεταγενέστερα φιλοσοφικά μαγειρέματα. Ο ίδιος ο Χριστός έχει διδάξει οποτεδήποτε την τυφλή προσήλωση στους θεσπισμένους από ανθρώπινα όντα κανόνες; Πότε; Πού;
Δεν έχω διαβάσει τη θρησκεία που φέρομαι να ασπάζομαι. Δηλώνω και γράφω στην ταυτότητα μου κάτι που δεν έχω διαβάσει, που δεν γνωρίζω, που επέλεξαν άλλοι για μένα στο κάτω κάτω. Πόσοι από εσάς γνωρίζετε τη θρησκεία σας και πόσοι συμφωνείτε με τη δηλωμένη σας θρησκεία; Πόσοι σε κάποιο στάδιο της ζωής σας νιώσατε ακάλυπτοι από άποψη θρησκευτικών πιστεύω; Τι έχει συμβεί στις ζωές σας τόσο μεγάλο ώστε να σας ανατρέψει όλα μα όλα τα δεδομένα σας, να σας αναγκάσει να επαναπροσδιοριστείτε ως άνθρωποι σε ένα περιβάλλον που υπό καθεστώς κατάθλιψης δεν σας χωρά;
Πέρασε ένας χρόνος και 11 μέρες. Σίγουρα έχουν αλλάξει πολλά μέσα μου. Αλλά ΠΟΤΕ δεν πρόκειται να φύγουν οι εικόνες, οι μυρωδιές, οι ήχοι από το μυαλό μου, έχω τα σημάδια πάνω στο σώμα μου που κάθε πρωΐ μου θυμίζουν πως έχω φέρει στον κόσμο ένα παιδί, το οποίο όμως δεν έχω. Η καθημερινότητα πλέον είναι ανεκτή, έχω τη δυνατότητα να κάνω σχέδια και όνειρα για το μέλλον, αλλά πάντα θα ισχύει σαν γεγονός αναπότρεπτο ότι ο Ανδρέας ήρθε και έφυγε.
Είναι θέμα ψυχολογικής προσέγγισης περισσότερο παρά λογικής και φιλοσοφικής, όταν χρειάζεσαι αγάπη και ανοιχτές αγκαλιές, αυτοί που θεωρείς φίλοι, δικοί, σημαντικοί, πνευματικοί, όλοι αυτοί στους οποίους έχεις, ηθελημένα ή μη, παραχωρήσει μέρος της καρδιάς σου, της ζωής σου, του χρόνου σου, να είναι κοντά σου. Με οποιοδήποτε τρόπο. Ακόμα κι αν δεν μπορούν να κάνουν τίποτα για σένα. Να είναι εκεί. Κι εγώ είχα πιάσει τότε μια λίστα και έβαζα δίπλα από όσους δεν ήταν εκεί ένα μεγάλο Χ. Φίλοι, εκκλησία, συγγενείς. Ένα μεγάλο Χ.
Έχω γίνει δυνατότερη σαν άνθρωπος, ξέρω πως μπορώ να αντέξω πολλά. Σταμάτησα να μιζεριάζω τόσο πολύ. Απέκτησα νέες άμυνες, νέους μηχανισμούς αντίστασης στον ψυχικό ή σωματικό πόνο. Στην τελική όλους αυτούς με τα μεγαλα Χ τους ευχαριστώ για το μεγάλο καλό που μου έκαναν. Γιατί ακόμα κι αν τα πράγματα στη ζωή μου γίνουν χειρότερα, εγώ θα'μαι καλά.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
