Έρωτας, πιο υπέρτατος από κάθε άλλο συναίσθημα, πιο φωτεινός και απʼ τον ήλιο, πιο δυνατός και από ανεμοστρόβιλο. Συγκλονίζει όλο σου το είναι, σε αλλάζει. Το κέντρο του κόσμου σου δεν είναι πια ο εαυτός σου αλλά Αυτός. Το χαμόγελο του, το άγγιγμά του, τα μάτια του. Ονειροβατείς. Περπατάς και τον ακούς να σου ψιθυρίζει στο αυτί ή τον βλέπεις να σου γνέφει. Όπου και να κοιτάξεις είναι εκεί. Είναι εθισμός. Είναι αρρώστια. Νιώθεις ότι σʼ ολόκληρη τη γη δεν υπάρχει πιο ευτυχισμένος άνθρωπος από σένα, πιο πλήρης. Ξαφνικά πιάνεις τον εαυτό σου να απορεί “Πως ζούσα χωρίς αυτόν;”
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.