τα μακρυά του μαλλιά ξέρεις ότι είναι κάτι του παρελθόντος καθώς και οι κοιλιακοί... Αχνοφαίνεται η καραφλίτσα καθώς και η δική σου κοιλίτσα... μαθαίνεις να ζεις με αυτά, δεν είναι συμβιβασμός το να ψάχνεις συντροφικότητα κι όχι κεραυνοβόλο έρωτα με την πρώτη ματιά και σαρανταδύο κολωτούμπες
Ο λόγος? Γιατί τα άτομα αυτά ξέρουν ότι παντρεύονται γιατί θέλουν να κάνουν οικογένεια και να έχουν για πάντα δίπλα τους έναν άνθρωπο που δεν θα καίγονται από έρωτα και πάθος για πάρτη του αλλά θα αγαπούν θα εκτιμούν το άτομο το οποίο είδαν ότι μπορούν να βρούν ΠΛΕΟΝ αυτά που δεν βρήκαν σε όλες τις σχέσεις των 25 τους.
Δεν είναι συμβιβασμός;
Όταν βλέπεις μια γυναίκα παντρεμένη και θεωρητικά ευτυχισμένη, με βάση τα παραπάνω, να κοιτάει με βλέμμα νοσταλγίας, έλλειψης, μέχρι και μίσους, ένα ερωτευμένο ζευγαράκι, πέρα στο απέναντι παγκάκι...
Όταν βλέπεις έναν εξίσου ευτυχισμένο άντρα να κοιτά τη μικρούλα που πέρασε με τα σάλια να του τρέχουν και τις αλλοδαπές κι ημεδαπές πόρνες να θησαυρίζουν...
Όταν βλέπεις την ιερή οικογένεια σε στιγμές οικογενειακής ευτυχίας, με τα κουτσούβελα, να κοιτάν ο ένας τον άλλον με βλέμμα απαξίωσης, του στυλ "τι του/της βρήκα πανάθεμά με"...
δεν είναι συμβιβασμός; Ο ορισμός του συμβιβασμού!
Αρχική Δημοσίευση από LaLuna:
αλλο ο ερωτας κι αλλο η αγαπη. Η αγαπη ερχεται με τον καιρο.
Μάλιστα! Ένας ακόμη ορισμός...
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή:
όλα όσα ήθελα να πω τα είπε η περιεκτικότατη LaLuna
Σωστός, κατά τη συνομιλήτρια...
Άρα, αυτό που γράφει εδώ...
Αρχική Δημοσίευση από Κακή Επιρροή:
και τον ερωτεύτηκα τελικά ναι, αλλά πολύ μετά... αφού πρώτα τον είχα αγαπήσει... τον είχα εκτιμήσει!
...δεν μπορεί να οριστεί ως "Έρωτας". Απλή συνεπαγωγή.
αν λάβεις υπόψη σου ότι τον πρώτο μου άντρα τον παντρεύτηκα μετά από 7 χρόνια σχέσης...ήξερα στον πρώτο μου γάμο απ το πρώτο εξάμηνο ότι ΔΕΝ θα πετύχει!
Τότε γιατί τον παντρεύτηκες; Μάλλον κάτι δεν κατάλαβα καλά εδώ. Ήξερες από το πρώτο εξάμηνο των 7 ετών ότι δεν θα πετύχει, ή μετά τα 7 χρόνια παντρεύτηκες και αμέσως μετά κατάλαβες πως δεν θα πετύχει, αφού πέρασε ένα εξάμηνο έγγαμου βίου; Αν ισχύει αυτό...
Τώρα, θα πω την άποψή μου.
Η δική μου εμπειρία, μαζί με πολλών άλλων που γνωρίζω κι έχω συζητήσει λέει πως οι περισσότεροι λιμνάζουμε σε μια σχέση για 5-8 χρόνια, πριν φτάσουμε στα 30 και όταν η σχέση έχει τελειώσει, τότε ακριβώς αποφασίζουμε να παντρευτούμε. Αν ήδη έχουμε παντρευτεί μέσα στο χρονικό όριο που θέτω, την ώρα που νιώθουμε ότι η σχέση έχει πεθάνει ή ότι πνέει τα λοίσθια, εμείς αποφασίζουμε να κάνουμε ένα παιδί, για να τη διαιωνίσουμε ("να τη σώσουμε").
Αν πάλι ο ένας απ' τους δυο έχει το θάρρος να παραδεχτεί ότι "τετέλεσθαι", πριν καταλήξουν σε γάμο, όπως λιγότερο συχνά συμβαίνει, τότε ο άλλος/η καταλαμβάνεται από υστερία και αμόκ. "Με πήραν τα χρόνια", "εγώ πότε θα γίνω ΜΑΝΑ", "η ΜΑΝΑ μου γκρινιάζει, πότε θα παντρευτώ να ησυχάσει από μένα, να πάει και στα Μέθανα για λουτρά με τις φιλενάδες της", "εγώ πότε θα καταξιωθώ κοινωνικά επιτέλους" κλπ. Τότε, αν γνωρίσεις μία/έναν γύρω στα 30, πρώτα σου λέει πως θέλει να παντρευτεί και μετά πως την/τον λένε...
Λέγαν πως οι γάμοι από συνοικέσιο κρατούσαν περισσότερο και ήταν γενικά πιο πετυχημένοι από αυτούς που ξεκινούσαν από έρωτα. Λένε ακόμη πως οι μόνες αξιόπιστες σχέσεις, είναι οι σχέσεις συναλλαγής κι αυτό ίσως να εξηγεί το αμέσως προηγούμενο.
Πέρυσι τέτοιον καιρό το έλεγα, έτσι δεν είναι; Φαίνεται πως το εννοούσα. Θα το ξαναπώ λοιπόν...
Θάνατος στην αστική οικογένεια. (βλάπτει σοβαρά την ψυχική και σωματική υγεία)