Το θέμα με το γενικότερο πρήξιμο που υφίστανται τα παιδιά από τους γονείς έχει δύο ρίζες κατά την άποψη μου. Καταρχάς να ξεκαθαρίσω ότι αναφέρομαι στους γονείς που έχουν καλές προθέσεις, δηλαδή όντως θέλουν το καλό των παιδιών τους, γιατί υπάρχει και μια μερίδα γονέων -όχι μεγάλη κατ εμέ- που ΔΕΝ θέλει το καλό των παιδιών της για διάφορους λόγους.
Το πρώτο σκέλος πηγάζει από το γεγονός πως η μεγάλη πλειοψηφία των γονέων είναι απλά average joes. Αυτό σημαίνει πως είναι άνθρωποι με απαίδευτη σκέψη που γενικότερα ζούνε την ζωή τους έρμαια προκαταλήψεων, biases, αστικών μύθων και ερμηνεύουν τον κόσμο αποκλειστικά βάση τη δική τους εμπειρίας ζωής και αυτής του κοντινού περίγυρου. Επίσης οι γονείς έχουν περάσει ένα μεγάλο μέρος της τους, ας πούμε μια 25ετία στην οποία όντως γνωρίζουν περισσότερα πράγματα από εμάς και αυτό σε συνδυασμό με το ότι είναι γονείς και άρα νιώθουν μια φυσική ανάγκη να μας συμβουλέψουν, νομίζουν ότι έχουν πάντα δίκιο και πως δεν γίνεται το παιδί τους να ξέρει κάτι παραπάνω. "Η αλεπού 30, το αλεπουδάκι 31?. Το φαινόμενο αυτό είναι ιδιαίτερα αισθητό σε γονείς που έχουν μια υποτυπώδη παιδεία (π.χ. έχουν ένα χαρτί πανεπιστημίου) αλλά παρόλα αυτά δεν διαθέτουν συγκροτημένο τρόπο σκέψης και βρίσκονται σε μια κατάσταση ημιμάθειας που όπως ξέρουμε είναι χειρότερη της αμάθειας, καθώς τουλάχιστο ο γονιός που είναι λίγο πάνω από αγράμματος αντιλαμβάνεται σε ένα βαθμό ότι δεν ξέρει και πολλά και συνήθως καταλήγει πιο γρήγορα στο "εσύ ξέρεις παιδί μου". Αν ο γονιός είναι ταυτόχρονα και ξεροκέφαλος και ισχυρογνώμων η κατάσταση γίνεται ακόμα χειρότερη.
Το δεύτερο σκέλος πηγάζει από το γεγονός πως και οι γονείς μας είναι άνθρωποι, που σημαίνει πως πολλές φορές έχουν απωθημένα και ένας τρόπος να τα ξεπεράσουν είναι να πραγματοποιήσουν τα όνειρα τους μέσα από τα παιδιά τους. Έτσι πιέζουν συνεχώς τα παιδιά τους προς μία συγκεκριμένη κατεύθυνση γιατί τα αισθάνονται ως τη φυσική συνέχεια του εαυτού τους και ως την δεύτερη ευκαιρία να πετύχουν στην ζωή τους τα όνειρα που δεν κατάφεραν οι ίδιοι. Αν είναι και χειριστικοί χαρακτήρες αυτό μπορεί να γίνει πολύ επικίνδυνο για την ψυχική υγεία των παιδιών.
Το δεύτερο σκέλος ευτυχώς το έχω γλιτώσει στην ζωή καθώς από μικρή ηλικία δεν μου είπαν ποτέ βάδισε σε αυτήν κατεύθυνση αλλά ήταν πάντα της φιλοσοφίας διάλεξε εσύ ότι θέλεις, έχω βιώσει όμως σε βαθμό αηδίας το πρώτο.
Από το στόμα του πατέρα μου έχω ακούσει επικές ανοησίες της τάξεως "Μην βάζεις πιστολάκι θα σου πέσουν τα μαλλιά" και "οι Αλβανοί μυρίζουν γιατί είναι αβάφτιστοι". Η τραγική ειρωνεία της υπόθεσης είναι πως πρόκειται για άτομο σπουδαγμένο και "μορφωμένο" και πάντα μου έκανε τεράστια εντύπωση πως ενώ σε όσα θέματα αφορούν αυτό που σπούδασε -Φυσική- δείχνει να έχει μια λογική προσέγγιση των πραγμάτων, σε οτιδήποτε άλλο θα αποδεχθεί face value την πιο μεγάλη ηλιθιότητα που θα ακούσει αρκεί να την ακούσει από στόμα ατόμου που έχει κάποιο κοινωνικό κύρος ή authority. Η μάνα μου από την άλλη ως κλασσική γυνή έχει μια ιδιαίτερη έφεση στις θεωρίες συνωμοσίας. Το μεγάλο γέλιο το ρίχνω όταν πάει η μάνα μου στον πατέρα μου και του αρχίζει τις πολιτικές κυρίως θεωρίες συνωμοσίας που διαβάζει/βλέπει σε youtube και εκείνος προφανώς τις πιστεύει και αρχίζουν τις συζητήσεις καφενείου μέχρι να φτάσουν στον κεντρικό πυλώνα κάθε συνωμοσίας που είναι ότι υπάρχει μια ομάδα ανθρώπων που κινεί τα νήματα εις βάρος μας, όπου και ο πατέρας μου, ως γνήσια πράος και ήρεμος άνθρωπος περνάει σε χρόνο dt σε full rage mode και αρχίζει τα γαμοσταυρίδια και τις χριστοπαναγίες, ενώ η μάνα μου παίρνει ένα αυτάρεσκο βλέμμα λες και μόλις ανακάλυψε την Αμερική
.
Όταν είσαι μικρός λοιπόν και δεν ξέρεις σχεδόν τίποτα οι γονείς σου φαντάζουν σαν γίγαντες γνώσης και ως εκ τούτου τους ακούς πράγμα που επιβεβαιώνει και στους ίδιους το ότι έχουν δίκιο. Μετά όσο μεγαλώνεις αν αποφασίσεις να μάθεις πέντε πράγμα αρχίζεις να βλέπεις το πόσα λίγα ξέρουν οι γονείς σου και τότε είναι που αρχίζουν οι προστριβές και οι συγκρούσεις γιατί προσπαθούνε να σε συμβουλέψουν για το καλό σου και όταν βλέπουν ότι δεν ακούς αυτά που λένε αρχίζουν να νευριάζουν και να φωνάζουν. Φτάνεις λοιπόν σε μια κατάσταση που δεν έχει κανένα νόημα ο διάλογος διότι δεν παίρνουν από λόγια όντας ξεροκέφαλοι και ημιμαθείς ενώ ταυτόχρονα έχεις κι εσύ μια τάση μέσα σου να πεις "γάμα το" θα κάνω αυτό που θέλει μόνο και μόνο για να σταματήσει το πρίξιμο αλλά και γιατί είναι γονείς σου και τους αγαπάς και δεν θες να τους βλέπεις να σκάνε. Αυτό βέβαια είναι πάρα πολύ επικίνδυνο ιδιαίτερα όταν οι λανθασμένες συμβουλές αφορούν σημαντικά πράγματα που στο μέλλον θα σου προξενήσουν πολλά προβλήματα, ένα μέλλον στο οποίο οι γονείς σου μάλλον δεν θα ζήσουν για να δουν και τότε θα είσαι μόνος σου να τραβάς κουπί και να καταριέσαι το πόσο μαλάκας ήσουν που τους άκουσες.
Συνεπώς όταν γνωρίζουμε ότι οι γονείς μας είναι απλά ηλίθοι με αγαθές προθέσεις καλό είναι να πατάμε πόδι και να πράττουμε βάση λογικής (με την προυπόθεση ότι είμαστε λογικοί και όχι απλά αντιδραστικοί ηλίθιοι και εμείς) και να μην ενδίδουμε σε τυχόν ψυχολογικούς εκβιασμούς και πιέσεις αν θέλουμε να ζήσουμε μια καλή ζωή χωρίς σημαντικά προβλήματα.
