Το Γράμμα (αντί της «Βίβλου», που "πάει να κάψει τον Πλανήτη")
«
Το γράμμα θανατώνει», διότι «
εξ έργων νόμου δεν θέλει δικαιωθή ουδεμία σαρξ ενώπιον αυτού», (και) επειδή «
δια του νόμου γίνεται η γνώρισις της αμαρτίας», διατεινόταν ο («Απόστολος») Παύλος, προφανώς διερμηνεύοντας το αρχαίο και λαϊκό «ό,τι γράφτηκε, δεν ξεγράφεται».Προσθέτει δε, πάλι, ο Παύλος: «
Το πνεύμα ζωοποιεί». Οπότε «λογικά», και πρώτʼ απʼ όλα, το «
γράμμα θανατώνει… το πνεύμα». Γιατί, τι άλλο είναι ο θάνατος, από κάθε άποψη, ερμηνεία και συνέπειά του, αν όχι η κατάσταση εκείνη πραγμάτων, κατά την οποία ο άνθρωπος- αυτόν απασχολεί κυρίως, η περί θανάτου φιλολογία!- χάνει τη «φυσική βεβαιότητα», ότι «έχει πνεύμα», γίνεται «άψυχη μάζα»;
Η Βίβλος, όπως και όλα του κόσμου (και των αιώνων) υπόλοιπα βιβλία, είναι ένα «Γράμμα», αλλά με δύο απόπειρες «επανορθώσεων», από τους «κληρονόμους». Πρώτα με το «Ευαγγέλιο» και έπειτα, ενόψει διαφαινόμενων συμπτωμάτων ενός νέου επερχόμενου «Σκότους», με το «Κοράνι». Το «σκότος» και η «σκοτοδίνη», για φυσικούς και «μεταφυσικούς» λόγους, παραπέμπουν το «ανθρώπινο πνεύμα», είτε στον ίλιγγο είτε στο ύπνο και το θάνατο. Ίλιγγος, ύπνος και θάνατος, αποτελούν το τριαδικό παράδοξο του «ανθρώπινου πνεύματος», απέναντι στη «ζωή». Την ορίζουν, μόνον όταν δεν …υπάρχουν(υφίστανται). Εξ ου όμως και η αδυναμία «επιστημονικού ορισμού» της. Μήπως και το «σκότος», η Επιστήμη, δεν το ορίζει, ως «αντίθεση του φωτός»; Έτσι και η Βίβλος, ήταν, είναι και θα παραμείνει, μία «αντίθεση φωτός», η «ζωή εν τάφω», ένας «ανθελληνισμός»!
Καθώς μαθαίνουμε όλο και περισσότερα για το «ιστορικό παρελθόν» και «φωτιζόμαστε», η «Δύση»- από «Μέση Ανατολή» μέχρι την «απώτερη Δύση»- διαπεράστηκε από εξαιρετικές και απανωτές «εποχές σκότους». Αλλά, μαθαίνουμε, ότι και η υπόλοιπη ανθρωπότητα – από «Μέση Ανατολή» και μέχρι «Άπω Ανατολή»- δεν πήγε πίσω, σε «τέτοιες». Συνεπώς το «σκότος», ιστορικά, συνδέει τους ανθρώπους με διάφορους τρόπους, αλλά τελικά, στα «αυτά και επί τα αυτά».
Μετά από τρεις αιώνες «ιστορικού Χριστιανισμού, ηθικά, η ρωμαϊκή «Οικουμένη»(βασικά, η «Δύση», χωρίς τα «απώτερά» της, ακόμη!), από «ιστορική άποψη» ή, ακόμη, από «ιστορικές αναγκαιότητες», θα επέβαλε στο «πνεύμα» της « Α΄ Οικουμενικής Συνόδου» »(325 μ.Χ.), μεταξύ άλλων, και τον «
Κανών ΙΖ΄»( που καταδικάζει την πλεονεξία και αισχροκέρδεια των κληρικών που προέρχεται από τον έντοκο δανεισμό)! Ο «έντοκος δανεισμός», από κάθε άποψη, αλλά ιδιαίτερα στην ηθικο-πολιτική του διάσταση, είναι «ένα καλό, αμιγές κακού». Γιατί προϊόν κάθε δανείου, είναι πάντα το «περίσσευμα» του κοινού μόχθου όλων των ζωντανών ανθρώπινων υπάρξεων, σε κάθε στιγμή του χρόνου. Είναι η εφάμαρτη
[FONT="][1][/FONT], έτσι κι αλλιώς, παρακαταθήκη τους, για το «κοινό αύριό» τους. Η «αμαρτία» όμως «γεννάει αμαρτία», ή, όπως αναγνωρίζει (ακόμη
και ο «αστικός κώδικας», την «ανώμαλη παρακαταθήκη
[FONT="][2][/FONT]»!
Οι ελληνόφωνοι πληθυσμοί της Οικουμένης, τουλάχιστον, γνώριζαν, ότι αν δεν συντελούνταν η «Σεισάχθεια» του Σόλωνα, η «Αθήνα», με 400.000 πρώην ιδιοκτήτες αγρών(δούλους) και μόνον 10.000 «Ελεύθερους», ούτε τον «περσικό κίνδυνο» θα αντιμετώπιζε μετά από πενήντα μόλις χρόνια, ούτε θα οδηγούσε στον «χρυσό αιώνα» του «Ελληνισμού». Γιατί η σχετική «ελληνική παιδεία», ιστορικά όσο και «μυθικά», είχε εθιστεί στον ανάστροφο «πατρώο λόγο» τους: «
Ουδέν κακόν αμιγές καλού».
Ο Σόλων, ως σοφός, διαβλέποντας τα επερχόμενα «σκότη», όχι μόνον «εξ Ανατολών» αλλά και «εντός των τειχών»…(και έπεται, ελπίζω, η συνέχεια).
[FONT="][1][/FONT] Ματθ. ΣΤ΄, 25-34 τ.σ.
[FONT="][2][/FONT] Α.Κ. 830 τ.σ.
