απο το πολυ σεκλετι να το ριξεις στον αργιλε, αυτο ειναι, ξερω γω;
Ο Σεφερης, νομιζω στις Μέρες Α, αναφερει ενα πρόσφυγα
που δεν του εδιναν νερο και ειπε:
"Τι να κανω, εφτυσα στο στομα της γυναικας π'αγαπω
να τη ξεδιψάσω"...
Δυσκολα μπορω να σκεφτω ενα εξισου αντιφατικο συναισθημα,
αν δηλ. θες να πιαστεις κι απο τα δυο ακρα του νηματος,
καταματα να δεις και τον Μινωταυρο και τον Θησεα ακομη ζωντανο
ΚΑΙ την εισοδο του λαβυρινθου.
Προσμονη, φαντασιωση, ραβασακια, εκδικηση, διαγνωση πληγων,
ξεβολεμα σωματικο αλλα και ψυχικο, ρευστοτητα,
"δωσε μου πισω την ψυχη μου" εκεινη,
"να ερθει να παρει την ψυχη της οποτε θελει" εκεινος,
σβησιμο ονοματος απο το προσωπικο μας χαρτη (αλλα) με ιδρωμενη γομολαστιχα,
βιογραφια της αληθειας των σπερματων,
το "δε φτανουν οι λεξεις",
βγαινω με αλλον καταμουτρα σου για σπασιμο η αλλιως τσουρουφλισμα,
η τυφλοτητα ενω λειτουργει η οραση μας,
το να πασχιζεις να μη χανεις στιγμες απο κοντα του,
...αυτα ειναι ερωτας ΓΙΑ ΜΕΝΑ.