Οὐδέτερη θέση θὰ ἔχω στὸ ἂν τὸ παιδί μου θέλει νὰ σπουδάσῃ στὸ πολυτεχνεῖο, στὸ παν/μιο, σὲ ΤΕΙ ἢ νὰ μὴ σπουδάσῃ καθόλου. Στὸ τί θὰ τοῦ μάθω νὰ πιστεύῃ, δὲν μπορῶ νὰ εἶμαι οὐδέτερος καὶ αὐτὸ δὲν εἶναι κάτι τὸ ὁποῖο δικαιοῦμαι, ἀλλὰ ὑποχρέωσή μου. Σὲ μιὰ ἐποχὴ στὴν ὁποία ὅλοι οἱ ἐξωτερικοὶ παράγοντες (σχολεῖο, ΜΜΕ, παρέες) διδάσκουν τὴν ἀθεΐα, τὸν μηδενισμὸ ἀλλὰ καὶ διάφορες καταστροφικὲς λατρεῖες, μόνο ἡ οἰκογένεια ἔχει μείνει νὰ διδάσκῃ τὰ σωστὰ στὸ θέμα τῆς πίστης. Οὐσιαστικά, τὸ νὰ λὲς ὅτι δὲν πρέπει οἱ γονεῖς νὰ διδάσκουν τίποτα στὸ θέμα τῆς θρησκείας, ὁδηγεῖ στὸ συμπέρασμα ὅτι ἐπιθυμεῖς τὴν ἀθεΐα.
Κάτι ἀντίστοιχο συνέβαινε στὴ Σοβιετικὴ Ἕνωση ὅπου προκειμένου νὰ μὴν ἔρχωνται τὰ παιδιὰ σὲ ἐπαφὴ μὲ ὁ,τιδήποτε εἶχε σχέση μὲ τὴν θρησκεία καὶ τυχὸν ἀναπτύξουν τέτοιους προβληματισμόυς, προσπαθοῦσαν νὰ ἀποκρύπτουν ὁ,τιδήποτε εἶχε σχέση μὲ αὐτήν. Εὐτυχῶς ποὺ ὑπῆρχαν οἱ μπάμπουσκες οἱ ὁποῖες κράτησαν ζωντανὴ τὴ φλόγα τῆς Ὀρθοδοξίας στὰ μαῦρα χρόνια τῆς κομμουνιστικῆς σκλαβιᾶς