Ακούω εδώ και χρόνια το αυτονόητο "
επιτέλους, οι εξαγγελίες να λάβουν σάρκα και οστά"..
..παρόλο ότι για να γίνει αυτό κάποιος πρέπει να πεθάνει (όχι με τραγικό τρόπο, ωστόσο) για να πάρουν το δέρμα και τα κόκκαλά του διότι αυτοί είναι άσαρκοι κι η βλακεία τους σπάει κόκκαλα..
Το ότι τα πράγματα είναι προβληματικά φαίνεται από το γεγονός πως γίνεται μάχη για τα αυτονόητα. Το “πραγματικό” πάντα θα υπερβαίνει τους λόγους που επιχειρούν να το εκφράσουν.
Δεν θα διαφωνήσω ότι ο πολιτικός θέλει ρομαντική προδιάθεση, οξυμένη και από την αδιαφορία της κοινωνίας για το ρόλο του.
Λαϊκιστί; Σαν ο κώλος σου καίγεται χεστήκαμαν με τι ποσοστό βγήκε κυβέρνηση το πα-σοκ ή ποιος είναι υπουργός μ@λακίας και απασφαλίσεως (χειροβομβίδων).
Να απαντήσω;
Θα εύρισκα ευφυές το γεγονός μετά τις εκλογές αντί να μας σφραγίζουν τα βιβλιάρια να μας κόλλαγαν κηδειόσημο με την έννοια ότι περισώζει ένα κώμα (
) ή μια ιδεοληψία χωρίς να διασφαλίζει τίποτα για τα όνειρα και τις ελπίδες του ψηφίζοντος.
Είναι το κηδειόσημο όσων θέλουν να αποδείξουν δια ψήφου την βλακωμάρα τους...
Όλη αυτή η εκλογολογία, ο πολύς ντόρος για τη ντόρα και τον τζουτζούκο και τον παπαντρίκο και τους λοιπούς μου φέρνει στο μυαλό ένα μπόμπιρα καθισμένο στις χεσμένες πάνες του, να βαράει κατσαρόλια, κουτάλια, ροκάνες, παίζοντας με τον έλεγχο των σφιγκτήρων του, προφέροντας λεξούλες για τις γενετήσιες πράξεις, με τη λαχτάρα να (ξανα)μπει στο χαμένο παράδεισο ψηφίζοντας...
Θεέ, τι τζαζ έχει καταντήσει η νεολέρα
Δεν περιμένω θαύματα. Ούτε καν τα ελάχιστα ασχέτως αν φειδωλά προσφέρονται υποσχετικές προ χριστού...
Αλλά μπόμπιρας έπαψα προ πολλού να είμαι πια...
Στα συν το απλό, καθημερινό λεξιλόγιο, που δεν ανέχεται κοσμιότητες και σεμνοτυφίες (ψηφίζω γιατί είναι δικαίωμα, so it is enough to remember/support our rights) . Οπότε ας ψηφίσουμε σαν απόδειξη διαγωγής κοσμιοτάτης κι εμμέσου ηθικής (ακούστηκε και το περι ανίερης αποχής!!!!!). NTIN NTAN NTON
Palamakia
Αν βασιστούμε στο τι θέλουμε από μία κυβέρνηση για να ψοφήσουμε, σόρυ αλλά αλυσοδένομαι σε μια γωνιά και ψοφάω μόνος μου χωρίς να ασκώ δικαιώματα επί των αχρείων...
Θα κατεβάσω τον πήχυ λέγοντας ότι μεγάλο μέρος εκείνων που ψηφίζουν δεν μοιάζουν με τίποτα περισσότερο με γραφικούς τύπους μετά από τα χαστούκια του κόσμου.
Είναι σπάνιο στις μέρες μας κάποιος να σβήνεται για να φανεί ένας άλλος. Ακόμη κι όταν αυτό συμβαίνει (το Μπονατσικό "φύγε συ έλα συ") συνήθως οι πιο πολλοί ψηφίζουν για να αποκλείσουν κοινοποιώντας...
Από καθαρό επαρχιωτισμό…(χρειάζεται να πας να ρίξεις ψήφο για αυτό? Το κάνεις άνετα κι από το σπίτι σου, τρώγοντας μια σοκολατίνα π.χ. με αδιάφορο και επιδεικτικά χυδαίο μασούλημα!)
Δεν πάω επειδή με καλούν. Πάω επειδή θέλω (και καμιά φορά ακάλεστος...)
Και δε θέλω τίποτε.
Ψέμματα ψέμματα...
Θέλω να ανακηρυχθεί διατηρητέο το παγκάκι στο Πεδίον Άρεως όπου ο ξάδερφος του ξαδέρφου της δεύτερης γυναίκας του θείου της Μαρίας Πολυδούρη είχε την πρώτη του υπαίθρια εκσπερμάτωση...
Τα μπούτια σου Μαρία, σκοπιά καψιμί αγγαρεία.
Μπορείτε ;
υγ. [...Τόσο πολύ μιλώντας για την πείνα
ξεχάσαμε να προστατέψουμε το ψωμί.
Τώρα στο ερμάρι τα ποντίκια
χαίρονται τρομακτικές ελευθερίες]
Τ. Σινόπουλος
και σε αυτό φέρουμε ευθύνη απαξάπαντενες....πολιτών ινκλούντιντ.
Η λήθη κάνει υπερωρίες στις μέρες μας.
Δε θέλω τίποτα γιατί οι προθέσεις εκλίπουν. Θα πάει στράφι ένα θέλω μου. So simple, γουλίτσα από 5 ετών dimple.
