Εγώ δεν θέλω να λένε κακά πράγματα για εμένα μου την δίνει και με στεναχωρεί
Δυστυχώς ο "κόσμος" είναι κακός!
Ποιός σου είπε ότι δεν το κάνει; Απλώς τον κοιτάει μέσα από τους....άλλους!
Γι αυτό και τα έχει μαζί τους, αν με εννοείς! Βασικές αρχές ψυχολογίας
Oταν ημουν μικροτερη, με ενδιεφερε τι θα πει ο κοσμος για μενα. Οι φιλοι του φιλου μου, οι γονεις του φιλου μου, οι φιλες της φιλεναδας μου, ο απεναντι, ο φουρναρης κοκ.
Κι οσες φορες ακουσα αρνητικα σχολια εσπευσα να τα διαψευσω.
Μοναχοπαιδι βλεπεις, το καμαρι της οικογενειας, το επικεντρο της συνεχους επιβεβαιωσης. Με πολλα αποθεματα αγαπης. Γιατι λοιπον να μη με αγαπα κι ο κοσμος? Αφου το αξιζω, ελεγα.
Λιγο πιο μεγαλη σε ηλικια, εφηβη πια, αρχισα να εχω αποψη για τα παντα. Οταν αρχισα να τη λεω με ειπαν ''γλωσσου''. Το συγκεκριμενο χαρακτηρισμο το ακουγα απο μπεμπα αλλα δεν εδινα και σημασια τοτε.
Ενας θειος μου ηθελε να γινω εισαγγελεας. Αρνιομουν κατηγορηματικα, αν και ποτε δεν απεκλεισα τη νομικη σα σκεψη. Ευτυχως που δεν τη δηλωσα ποτε, σκεφτομαι σημερα.
Ποτε ομως δε μου εριξαν αδικο, παρολαυτα. Το γλωσσου, εμενα με πειραξε. Μιλαω για τον τυπο τον απεναντι, αυτον που θα μου χε μιλησει 50 λεπτα ολα κι ολα, αυτον που μπορει να με διαβασει σε δεκα ποστς στο στεκι αγνοωντας τα υπολοιπα 100 και φυσικα τη ζωη μου.
Προσπαθησα για ενα χρονικο διαστημα να ειμαι αρεστη σε ολους. Το αποτελεσμα? Να πεφτω τοσο κουρασμενη στο κρεβατι μου. Ειχα χασει κατι μοναδικο, την αποψη που εχει ο εαυτος μου για μενα. Και το κοριτσακι το ησυχο και συμπαθεια ολων δεν ημουν εγω. Μεγαλωνα...
Τοτε μπηκα και στη σχολη της δημοσιογραφιας. Εμαθα να κανω κριτικη σε αλλους ανθρωπους και να μου κανουν. Ειχα διαλεξει μια σπουδη εναντια στον ψυχισμο μου, κι αυτο οσο βαναυσο κι αν ηταν στην αρχη, με δυναμωσε ακομα περισσοτερο. Κερδισα σεβασμο ξανα και ξανα. Αν και στην πραγματικοτητα, απο οσο μπορω να θυμηθω πολυ λιγα ατομα στα 23 μου χρονια, εδειξαν να μη με σεβονται. Ισως επειδη αυτο το κομματι ξερω να το χειριζομαι καλα, απαιτω το σεβασμο και ειναι κατι που δεν το διαπραγματευομαι.
Γιατι σεβομαι κι εγω εκει που βλεπω πως αξιζει.
Επρεπε να αναδειξω 5 πραματα για τον κοσμο στη σχολη αυτη, που μονο με κριτικες θα μπορουσα να το κανω.
Ολοι εχουμε ενα καλο κι ενα κακο του εαυτου μας. Αλλοι βλεπουν το ενα, αλλοι το αλλο.
Αυτο που διαλεγουν, αυτη την αντιμετωπιση θα εχεις. Προτιμω να βλεπω τα καλα στους ανθρωπους αρχικα.
Οταν μαθεις την αξια σου σαν ατομο κι εκτιμησεις τον εαυτο σου, παυεις να ενδιαφερεσαι για την γνωμη που εχουν οι αλλοι για σενα. Δεν ειναι παντα ευκολο, αφου σα μελη της κοινωνιας υπαρχει ενα ειδος εξαρτησης.
Οταν οι 10 στους δεκα πουν για σενα, τοτε κατι δε παει καλα. Θα ελεγα ποσο οσο ντομπρα και ειλικρινης εχω υπαρξει, τοσο περισσοτερες συμπαθειες εχω κερδισει. Φυσικα δε λειπουν και οι αρνητικοι χαρακτηρισμοι που ακους γυρω γυρω, αλλα ελατε και πεστε μου ποση σημασια εχει οταν η αποψη που χεις για τον εαυτο σου ειναι η καλυτερη απο ολες τις κριτικες, καλες και κακες. Επισης θεωρω πως οι ''καλοθελητες'' ειναι πολυ περισσοτεροι αποτι οι ιδιοι οι κριτες.
Γιαυτο το διαστημα που με ενδιεφερε τι λεει ανακριβες ο κοσμος ηταν λιγο, αφου το πατημα το σταθερο στα ποδια μου εγινε συντομα, με κοπο και δουλεια απο εμενα, που κανεις απο αυτους που ''ειπαν'' δε βοηθησε στην ωριμανση μου.
Οταν η ζωη γινεται μια διαρκης προσπαθεια να αποδειξεις κατι, τοτε δεν ειναι ζωη.
Αξιζει να φοβασαι? Οχι. Ο φοβος ειναι ο χειροτερος συμβουλος αλλωστε αποδεδειγμενα.
Γιαυτο, σε οποιον αρεσουμε, για τους αλλους δε θα μπορεσουμε. Και ξερουμε πως αρεσουμε.
Νομιζω το χειροτερο ειναι να περνας αδιαφορος(μην μπλεξουμε την απορριψη με την αδιαφορια). Οχι, αυτο δεν το εχω νιωσει.
