νααααρφ λοοοοολ
Σαν λυση θα προτεινα να αλλαξουμε πολιτευμα και να προσπαθησουμε να αποκτησουμε δημοκρατια.
Ενώ τώρα το πολίτευμα είναι.......αστυνομοκρατία; Κουκουλοφοροκρατία; Καραμανλοκρατία; Παραιτούμαιπάρτηπίσωκρατία; ΜΜΕοκρατία; Συνδυασμός; None of the above; If so, προποουζ ουάν. (ξέχασα τη φρουτοκρατία: μπανανία, α(υ)νανιστάν κλπ.)
Τι νομίζετε ότι πρέπει να γίνει, παραπέρα; Να "σβήσει η φωτιά"; Να αφεθεί μέχρι "εκτόνωσης"; Υπάρχει "πολιτική λύση"; Υπάρχει γενικά λύση, στην κατάλυση;
Όσο παρέχουμε οξυγόνο στη φωτιά τόσο θα την τρέφουμε.
Όσο θα μοιάζουμε έτοιμοι να πούμε "ΜΠΑΤΣΟΙ-ΓΟΥΡΟΥΝΙΑ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ" τόσο την επόμενη φορά που αστυνομικός θα τραυματισθεί σοβαρά ή θανάσιμα από μολότωφ εφήβου θα είναι σαν να λέμε "ΕΦΗΒΟΙ-ΑΝΑΡΧΙΚΟΙ-ΔΟΛΟΦΟΝΟΙ".
Δεν είναι σοβαρή αντιμετώπιση αυτή.
Δεν θα εκπονήσουμε και επιχειρισιακό σχέδιο για εκτόνωση ή κλιμάκωση από τη μία ή την άλλη πλευρά.
Λύσεις όσο το κράτος δεν αφουγκράζεται την κοινωνία ακόμη κι αν βρίσκονται, λέγονται, ψηφίζονται θα μένουν μέσα σε στενά κεφάλια και ογκώδη πρωτοκολλημένα παραστατικά.
Φοβάμαι.
Δεν θεωρώ απίθανο, μέσα στους κουκουλοφόρους να ήταν άνθρωποι που προχθές μπούκαραν στα σούπερ-μάρκετ παίρνοντας ό,τι βρουν και μοιράζοντας τα καρότσια στις παρακάτω λαϊκές.
Αυτοί που τάϊζαν τους πεινασμένους γεροντάκους και γριούλες τώρα γίνονταν εξαγριωμένο πλήθος που τους όριζε η κατ'αυτούς ιερή οργή.
Το παραθέτω ως μια παράμετρο λεπτομέρειας καθότιν αποδεικνύεται πως τα κίνητρα δεν είναι δολοφονικά και αντιεξουσιαστικά, όχι απ'όλους τουλάχιστον. Η αποτύπωση της κοινής αίσθησης δεν αργεί να λάβει προσχηματικό χαρακτήρα και να οπλίσει χέρια με λοστούς, πλάκες πεζοδρομίου και σπαθιά ninja.
Στην κατάλυση, δεν υπάρχει λύση γιατί τότε δεν θα ήταν κατάλυση.
Στη γενικότερη παράλυση, ίσως να ήταν μια κάποια λύση, η συμφωνία των πάντων για έναν χορταστικό ύπνο μισής ημέρας. Ταυτοχρόνως!
Πολιτικά δεν βλέπω φως. Αχνοφαίνονται μόνο δυο σκιές χεριών. Σαν μαριονέτα μου μοιάζει. Α να, βλέπω και την σκιά μιας γραβάτας. Και δυο κλωστές. Βλέπω και δυο ξύλινες κούκλες. Νομίζω ότι κατάλαβα. Αυτή η ιλαροτραγωδία των παραιτήσεων μοιάζει με ωραία παράσταση ρόλων.
..γεύση απογοήτευσης έχει κατακλύσει το στόμα μου.
Ο κόσμος το 'χει τύμπανο και εμείς κρυφό καμάρι, ότι σαν Κοινωνία και Χώρα, και χάρη στην παντελή αποτυχία της "Μεταπολίτευσης", βρισκόμαστε ήδη, μετά το "χείλος του γκρεμού".
Μετά το χείλος του γκρεμού είναι το "φάτσα κάρτα με το γκρεμολούλουδο".
Μπα, άκυρο. Μια ξαφνική έκλαμψη αισιοδοξίας και τίποτ'αλλο.
Και ποιος μας λέει λοιπόν, ότι όλ' αυτά τα γεγονότα δεν υποθάλπονται από "κάποιους σκοτεινούς κύκλους", για την επιβολή "κατάστασης έκτακτης ανάγκης"(κοινώς Χούντας); Όχι βέβαια μόνον για τα συμβαίνοντα, αλλά περισσότερο, για τα χειρότερα που έπονται; Φαντάζεστε π.χ., μία έμπρακτη και επίσημη ομολογία πτώχευσης;
Ακούστηκαν και για αντιπερισπασμό στα σκάνδαλα, το βατοπέδι, την (γιουρο)κρίση που έχει μείνει σε ακρισία κ.α.
Πάντως σήμερα δεν έμοιαζε τόσο μακρινή η ιδέα για επαναληψιμότητα της ιστορίας. Χούντα is alive με άρματα να ξεχύνονται όχι επεμβατικά αλλά σαν κάλυψη των πυροσβεστικών και των ματομπλόκων.
Πέρασε μια στιγμή απ'το μυαλό μου.
Δεν μπορείς να πείς πάντως. Η "ναυαρχία" ως τίτλος τιμής σε ύπατο (αστυνομικό) αξίωμα όπως το υπουργικό φέρνει μνήμες.
