Η τηλεόραση πρέπει να έχει και έχει προγράμματα για όλες τις ηλικίες και όλα τα γούστα. Έχει ντοκιμαντέρ, κινούμενα σχέδια, τηλεπαιχνίδια, πρωινάδικα, οικογενειακές ταινίες και σειρές, βία, σεξ, ναρκωτικά, ταινίες με γκει, ταινίες με ψυχικά ασθενείς, ταινίες τρόμου, ροζ τηλέφωνα και πορνό, ψαλμωδίες και ό,τι άλλο τραβάει η ψυχή σου. Το να λες "δε θα έπρεπε να προβάλλεται το τάδε πρόγραμμα" για τον χ,ψ λόγο, είναι καθαρή λογοκρισία και δεν προστατεύει, μοναχά ενοχοποιεί. Ο γονέας που ανησυχεί για το τι βλέπει το παιδί του, μπορεί πολύ απλά να ελέγχει το τηλεκοντρόλ ή να βάλει κωδικό στην τηλεόραση.
Από εκεί κι έπειτα, το να ισχυρίζεται κανείς πως ένα παιδί θα γίνει γκει αν βλέπει γκει σκηνές, είναι το ίδιο με το να λέει ότι θα γίνει εγκληματίας αν δει σκηνές με εγκλήματα, ναρκομανής αν δει σκηνές με χρήση ναρκωτικών κ.ό.κ. Προφανώς και η παρακολούθηση τηλεοπτικών προγραμμάτων δεν πρέπει να γίνεται άκριτα και εννοείται πως ορισμένες σκηνές μπορεί να σοκάρουν ή να τραυματίσουν ένα παιδί, αλλά η ομοφυλοφιλία θεωρώ ότι είναι ένα θέμα που μπορεί να γίνει εύκολα κατανοητό σε μια ηλικία που αρχίζει το παιδί να μαθαίνει για τη σεξουαλική πράξη και επιθυμία, γενικότερα. Δεν είναι κάποιο γραφικό περιεχόμενο, δεν είναι μεταδοτική και κυρίως, δεν είναι ντροπή.