Ένα πολύ ζωντανό και πολύ παραστατικό
χρόνια έχω να δω όνειρο σε στυλ χολλυγουντινανής παραγωγής
Αυτό που θυμάμαι πολύ έντονα ήταν πως φερόμουν σαν δαιμονισμένος
Οκ γελάστε με τον ψυχανώμαλο: Ήμουν μέσα σε έναν λαβύρινθο με πολλά επίπεδα, αντικρυστά μεταξύ τους, μέσα σε ένα πλήθος ανθρώπων, όλοι να προχωρούν χωρίς φανερό σκοπό δεξιά και αριστερά. Μια γυναίκα κρατούσε κάτι στα χέρια της, και το πέρασε στα δικά μου, μπροστά στο πλήθος.
Κάπου κει σταματάει το χαζό, πληκτικό όνειρο, και ξεκινάει κάτι σαν εφιάλτης. Το αντικείμενο ήταν σαν στρογγυλή βυζαντινή εικόνα, μέγεθος μια παλάμη, αλλά μόλις το κράτησα ένοιωσα πως μου μιλούσε
οι υπόλοιποι εν τω μεταξύ, σπαστικοί και κακοζηλιάρηδες όπως κάθε νορμάλ άνθρωπος, έπεσαν να μου το πάρουν.
Λοιπόν... Το αντικείμενο μου μιλούσε.
Όχι όπως το ηλίθιο δαχτυλίδι στον Φρόντο, αίσχος.
Η φωνή με τράνταζε ολόκληρο. Ήταν σαν μοναδική νότα από δέκα εκκλησιαστικά όργανα ταυτόχρονα μέσα σε χώρο μεγέθους wc κτελ. Kαι με πλημμύρισε με μια μεθυσμένη οργή, έναν ολοκληρωτικό Σεληνιασμό (που θα έδινα το δεξί μ χέρι για να τον βιώσω σε ξύπνια κατάσταση
)
Και άρχισα να τρέχω σαν δαιμονισμένος, απωθώντας και χτυπώντας, πηδώντας από τον ένα όροφο του λαβύρινθου στο άλλο, ενώ κάθε βήμα, κάθε κίνηση έμοιαζε να μου υποβάλλεται
πίσω μου ένοιωθα να με κηνυγάει το πλήθος, και στα αυτιά μου εκκωφαντικές σκόρπιες συλλαβές, θυμάμαι πάντως κάτι που αμυδρά φέρνει στο νου τον μύθο του Αδη και της Περσεφόνης. Και να τρέχω, να περνάω δίπλα και μερικές φορές από πάνω από όσους πήγαιναν να με σταματήσουν.
Ώσπου φτάνω σε ένα άνοιγμα, ένα ικρίωμα που φαινόταν να αποτελεί σταυροδρόμι, όπου και το ρεμπεσκέδικο Βerserkergang έφτασε στο τέλος του. Εκεί περίμενε η ίδια γυναίκα που μου είχε δώσει το αντικείμενο. Σήκωσα το χέρι να της το δώσω και μου μίλησε.
Τι μου είπε? Μάλλον "Ξύπνα", γιατί πετάχτηκα πάνω μετά από αυτό.
---------------------------------------------------------------------------------------------------------
Πς. Κουέ όλα θα πάνε καλά
