Όσο περισσότερο το σκέφτομαι, το παραδέχομαι η πολύ σκέψη θα με φάει στο τέλος, τόσο περισσότερο διαφωνώ με τον όρο μισό. Μισώ το μισό. Αγαπώ το ολόκληρο.
Εντάξει εννοώ ότι είναι μάλλον λάθος εκ προοιμίου να ψάχνουμε τον άνθρωπο που θα μας κάνει να νιώσουμε ολοκληρωμένοι. Ίσως, λέω ίσως μη βαράτε, το να ψάχνεις κάποιον να σε ολοκληρώσει δρα ανασταλτικά στα δυνητικά ταίρια. Θα πρέπει να είμαστε ολόκληροι-ωμένοι και από μόνοι μας. Και μετά να ψάξουμε* (?) να βρούμε εκείνον τον άνθρωπο που θα μας θέλξει ερωτικά, πρώτο βήμα, τραβήξει το ενδιαφέρον, ταρακουνήσει γερά, ολόκληρους, ξυπνήσει-πυροδοτήσει την φαντασία μας, και που στην τελική θα μας κάνει να αισθανθούμε ότι δεν μας περιορίζει και ότι μπορούμε ενίοτε να διαφωνούμε χωρίς πολεμικές συρράξεις.
Ξεχάστε όλα τα φλύαρα παραπάνω και σημειώστε δύο. Αισθήματα και Συμβατότητα.
Θέλω να πιστεύω ότι υπάρχει για τον καθένα το συμβατό ολόκληρο του και ότι το δικό μου δεν μένει στην Γη του Πυρός. Ελπίζω ούτε και στο παρελθόν, αυτό δεν αλλάζει παρά μόνο πρέπει να είναι εκεί και να σου υπενθυμίζει τι ΔΕΝ πρέπει να κάνεις. Και όχι τι δεν έκανες. Αλλιώς όσο και να αναπολείς το παρελθόν μέλλον δεν γίνεται.
Τέλος, οι σχέσεις του συμβιβασμού έχουν μια γεύση βιασμού.
* Ή μήπως απλά να είμαστε ο εαυτός μας, να βγούμε από το καβούκι μας, και να είμαστε σε ετοιμότητα ?
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 13 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.