Για μένα η εργασία δεν έχει τη σημασία του οικονομικού "ρεαλισμού" ή της οποιαδήποτε κομματικής ερμηνείας και εξηγώ. Όταν αναφέρω ότι η εργασία αποτελεί αυτοπραγμάτωση εννοώ ότι με την εργασία ο άνθρωπος βελτιώνεται, αναπτύσσει νέους ορίζοντες, μαθαίνει νέα πράγματα και ξεφεύγει από την λίμνη της αδράνειας και της κατάθλιψης. Αν βλέπουμε κόσμο γύρω μας να δουλεύει και μας πιάνει αναγούλα αυτό σημαίνει κάτι. Δεν είναι τυχαίο που οι μεγαλύτεροι επιστήμονες όλων των εποχών από την κλασική αρχαιότητα δεν ήταν πιστοί της Ορθοδοξίας ή γενικότερα του Καθολικισμού, ή και άλλων ανατολικών συντηρητικών θρησκειών π.χ. Ισλάμ που εχθρεύονται την ατομική πρόοδο, την προσωπική βελτίωση και αφήνουν τον άνθρωπο στο "έλεος" κάποιου θεού και της ελεημοσύνης-οίκτου από τους ισχυρούς. Οπότε εκ προοιμίου πάντα κάποιοι θα είναι βολεμένοι (για τους οποίους δεν γίνεται κάποια αναφορά από τις συντηρητικές θρησκείες) και κάποιοι οι αδύναμοι ώστε οι αδύναμοι να ζητούν την βοήθεια των βολεμένων αλλά όχι μέσω δημιουργικότητας. Έτσι μπορεί κάποιος να καταλάβει ότι η εργασία και η δημιουργικότητα προϋπήρχε του σύγχρονου οικονομικού μοντέλου για κάποιες κοινωνίες από παλιά και χωρίς αυτή την φιλοσοφική σκέψη. Υπήρχε μέσα από διάφορες μορφές: πρακτική, μαθητεία, κτλ έτσι ώστε ο κάθε νέος να μπαίνει στην δημιουργία από μικρή ηλικία, τότε που έχει τις ψυχοσωματικές δυνάμεις για να μπορεί να προσφέρει στην κοινωνία. Είναι κακό δηλαδή να θεωρούμε ότι μια από τις αξίες της ψυχολογικής ισορροπίας ενός ανθρώπου είναι η δημιουργικότητά του;
Πολλά παραδείγματα έχουν δείξει ότι άνθρωποι που δεν έχουν δουλειά ή δεν μπορούν να βρουν δουλειά συνήθως έχουν άλλα προβλήματα που οι ίδιοι συνήθως δεν μπορούν να τα ερμηνεύουν ή έχουν ροπή προς την κατάθλιψη επειδή ...δεν είναι ωραίο κάθε μέρα να ξυπνάς και να μην έχεις να κάνεις κάτι παραγωγικό κατά τη διάρκεια της ημέρας. Πόσο playstation να παίξεις ή πόσες βόλτες στο πάρκο να κάνεις; Ακόμη και δουλειά να μη βρίσκει κάποιος, μπορεί να φτιάξει μια εργασία στα μέτρα του. Να βγάζει ένα κεφάλαιο από κάτι που τον κάνει δημιουργικό και γεμίζει όμορφα τον χρόνο του. Η επιδοματολαγνεία μέσω υπηρεσιών τύπου ΟΑΕΔ μόνο κακό κάνουν στην εθνική οικονομία και καλό στους πολιτικούς, οι οποίοι ενισχύουν την εξουσία τους μέσω του ρουσφετιού (σύγχρονη έκδοση της φεουδαλικής εξάρτησης ηγεμόνα-υποτακτικού).
Σε μια παράγραφο περιγράφεις την πραγματικότητα που η πλειοψηφία των Ελλήνων δεν θέλει να δει επειδή την τρομάζει η πραγματικότητα και έχει πάθει το σύνδρομο της επιλεκτικής μνήμης. Οι περισσότεροι νέοι συνήθως απομονώνουν σε μια συζήτηση ότι δεν τους βολεύει και χαλάει τον μικρόκοσμό τους και αποκαλούν τον οποιονδήποτε "βολεμένο", "γερμανοτσολιά", "φασίστα" κτλ έμμεσα ή άμεσα ενώ δεν αντιπροτείνουν μια λύση.
Αν πετάμε αυγά στον τοίχο, αυτά μπορούν να επιστρέψουν πίσω και να τα ξαναπιάσουμε; Σε κβαντικό πείραμα ίσως (βάση της αρχής απροσδιοριστίας του Heisenberg) αλλά στην Νευτώνεια πραγματικότητα που ζούμε, τι λέτε;
Η εποχή δεν είναι στο χέρι κανενός Έλληνα να τη φέρει στα μέτρα του: ποτάκι, παραλία και τα πόδια σε μια καρέκλα ...εισπράττοντας επίδομα τυφλού και όλα πόπα. Αυτή η λογική αφασίας και συνειδησιακής αναλγησίας έχει μπει στο DNA πολλών συμπατριωτών μας σε διάφορες μορφές και δόσεις με αποτέλεσμα να μην βλέπουμε καμία κοινωνική ωριμότητα για ριζικές αλλαγές πρωτίστως στην κοινωνική συμπεριφορά μας.
Από το 2008 σε δημοσιονομική επιτήρηση και η κοινωνία συνεχίζει το βιολί της. Ο εχθρός της νέας σκέψης είναι η συνήθεια της προσωρινότητας. Ο κόσμος συνήθισε. Άρα εμένα μου περισσεύει και κάνω τούμπες.
Η ζωή μου αξίζει περισσότερο από το να περιμένω ανάσκελα άπραγος την θέληση της (κάθε) κοινωνίας να αλλάξει και να διορθώσει παθογένειες. Γιατί η ζωή μου θα είναι πιο σύντομη χρονικά από το
αν η (κάθε) κοινωνία αλλάξει εφόσον δεν έχει δείξει ότι έχει την ανάλογη ωριμότητα για μια τέτοια κοινωνική προσφορά σε επόμενες γενιές.
