8 ώρ. ·
Με απόλυτη ειλικρίνεια θέλω να μοιραστώ όσα
ένιωσα παρακολουθώντας την παρουσίαση του νέου κινήματος της κυρίας Καρυστιανού.
Επίσης, το πρώτο μέρος περιείχε μια μακρά εισαγωγή με τοποθετήσεις ομογενών
. Και το λέω αυτό όντας κι εγώ ομογενής: δεν ήταν αυτό που περίμενα να ακούσω πρώτο. Θα ήθελα να
ακουστεί πρώτα η φωνή του Έλληνα που παλεύει καθημερινά μέσα στην Ελλάδα. Του ανθρώπου που δεν βγάζει τον μήνα. Του γονιού που στερείται για να ταΐσει τα παιδιά του. Του εργαζόμενου που δουλεύει σε συνθήκες γαλέρας. Που κοιμάται και ξυπνάει μες στην εξάντληση και την ανασφάλεια. Αυτές είναι οι φωνές που σήμερα πονάνε περισσότερο. Και αυτές περίμενα να ακουστούν πρώτες.
Η κυρία Καρυστιανού έχει ένα σπάνιο χάρισμα όταν μιλά από καρδιάς.
Και αυτό ακριβώς έχει ανάγκη ο κόσμος σήμερα. Όχι άλλον ξύλινο λόγο. Όχι άλλες έτοιμες υποσχέσεις και παροχολογίες που ακούμε δεκαετίες τώρα. Ο κόσμος κουράστηκε. Αηδίασε.