Εγώ έχω ένα φίλο που δεν εφτιαχνε ποτέ σχέσεις. Κάποια αστιγμή μου είπε ότι βρήκε κάπόια και θα την παντευόταν. Τον ρώτησα πως ειναι τόσο σίγουρος ότι την αγαπάει και μου είπε ότι δεν είχε καμία σχέση, είχε πολύ καλή δουλειά και έβγαζε πολλά λεφτά.
Ο φίλος μου ήταν ενας τεμπέλης απίστευτος, γεννημένο τσιμπούρι. Ήταν θαύμα που έβγαλε και το γυμνάσιο, επανεξεταστέος κάθε χρονιά έμενε. Ομως είχε προκομένο μπαμπά και πήρε ακόμη πιο προκομένη γυναίκα. Το είχε υπολογίσει εξ αρχής πρίν την παντρευτεί και όμως, τελικά αυτή τον παντρεύτηκε. Ουδέποτε ήταν ερωτευμένος με τη γυναίκα του. Πάντα απορούσα πώς διάολο γίνονταν τέτοια πράγματα. Μέχρι μια μέρα ο φίλος μου μου είπε ότι ήταν γκέυ και ότι η γυναίκα του δεν είχε το παραμικρό πρόβλημα μ'αυτό. Γιατί κι εκείνης της άρεσαν πολυ οι άντρες. Κάτι που το είχα διαπιστώσει προσωπικά.
Με την διδακτική αυτή ιστορία θέλω να πώ ότι ίσως όλοι, εν γνώσει τους ή υποσυνείδητα, αρχίζουν μια σχέση με κάπόιους στόχους. Αν η ειλικρίνεια είναι ενας από αυτούς, πιστεύω ότι το σέξ πρέπει να προκύψει γρήγορα. Αλλιως πρόκειται για διαπραγμάτευση με πρόσχημα τη σχέση.
Ο Βιλχειμ Ραιχ είχε πεί ότι το σέξ είναι μια κοινωνικοοικονομική διαπραγμάτευση. Το άτομο δηλαδή προσπαθεί μέσα στην σχέση να επιτύχει το ανώτερο κοινωνικοοικονομικό σκοράριασμα που θα επιβεβαιώσει το κοινωνικοοικονομικό του στάτους. Δια μέσου κάπόιου άλλου ατόμου που θα κατακτήσει και θα κάνει "δικό του". Για όσους δεν ισχύει αυτό, και είναι απλά αγαπησιάρηδες, τα πράγματα μάλλον ξεκινάνε γρήγορα, και οι απογοητεύσεις είναι φυσικά συχνές. Αφου η συντριπτική πλειοψηφία μάλλον σχετίζεται κατα τα πρότυπα του φίλτατου κατα τα άλλα κυρίου Ράιχ.