Το πρόβλημα της υπογεννητικότητας

Υπάρχει πλέον ένα επικοινωνιακό και κοινωνικό “reframing” τα τελευταία χρόνια. Από τη μία είναι θετικό, γιατί παλαιότερα υπήρχε υπερβολικός πανικός και στιγματισμός για τις εγκυμοσύνες μετά τα 35. Από την άλλη, μερικές φορές η δημόσια εικόνα φτάνει στο άλλο άκρο και παρουσιάζεται σαν να μην υπάρχει ουσιαστική βιολογική διαφορά ανάμεσα στα 28 και στα 40.

Παλαιότερα υπερίσχυε περισσότερο η άποψη ότι μετά τα 35, και ακόμη πιο έντονα μετά τα 40, αυξάνονται ορισμένοι κίνδυνοι εγκυμοσύνης και χρωμοσωμικών ανωμαλιών.
Τώρα με την εξέλιξη της επιστήμης αλλά και το “marketing” των εξωσωματικών και της κατάψυξης ωαρίων, επιχειρείται να αλλάξει η εικόνα, ώστε η γυναίκα μετά τα 35 να μη φοβάται να τεκνοποιήσει.

Επιπλέον, η αλλαγή σε όλο αυτό το επικοινωνιακό πλαίσιο στοχεύει και στην αποστιγματοποίηση της γυναίκας, η οποία παλαιότερα, αν δεν είχε τεκνοποιήσει μετά τα 30–35, δεχόταν έντονη κοινωνική πίεση, σε αντίθεση με τους άνδρες, για τους οποίους ίσχυε διαφορετική αντιμετώπιση.

Ουσιαστικά, δόθηκε στη γυναίκα ένα μεγαλύτερο χρονικό περιθώριο να δώσει προτεραιότητα και σε άλλους τομείς της ζωής της, μειώνοντας παράλληλα τον φόβο μιας “επικίνδυνης” εγκυμοσύνης και ενισχύοντας την αίσθηση μιας ασφαλέστερης γέννας.

Έχουν επενδυθεί τεράστια ποσά, ειδικά στο marketing της κατάψυξης ωαρίων, με αποτέλεσμα να επιχειρείται μια ριζική αλλαγή στην αντίληψη γύρω από το θέμα, παρουσιάζοντας πλέον μια κατάσταση που από καθαρά βιολογική σκοπιά, διαφέρει από τη φυσιολογική αναπαραγωγική ηλικία, ως πλήρως φυσιολογική.

Όσο κι αν προσπαθούν να περάσουν αυτά τα επικοινωνιακά αφηγήματα, ένα παραμένει δεδομένο, με βάση και τα ρεαλιστικά αποτελέσματα που έχουμε και όχι μεμονωμένα περιστατικά που εξυπηρετούν το καθησυχαστικό αφήγημα του καθενός μας.
Η γυναίκα εκ φύσεως είναι προετοιμασμένη από νεαρή ηλικία να γίνει μητέρα. Από εκεί και πέρα, οι σύγχρονες κοινωνικές συνθήκες είναι αυτές που πλέον την αποτρέπουν από το να τεκνοποιήσει σε μικρότερες ηλικίες.

Υπάρχουν πάμπολλα παραδείγματα ακόμη και σήμερα , μια βόλτα από παιδικές χαρές αρκεί για να ανατρέψει αρκετές βεβαιότητες , που δείχνουν ότι υπάρχουν ικανές και κατάλληλες μητέρες σε μικρότερες ηλικίες, σε σύγκριση με μεγαλύτερες, όπου εκ φύσεως οι σωματικές αλλά και οι ψυχοκοινωνικές αντοχές είναι συχνά μειωμένες.

Δεν υπάρχει καμία βάση ηλικιακής σύγκρισης στη μητρότητα. Ωστόσο από καθαρά βιολογική σκοπιά, το σώμα είναι πράγματι πιο ευνοϊκό για τεκνοποίηση σε μικρότερες ηλικίες .....
 
Στα 20s έχεις την σωματική δύναμη αλλά εγκεφαλικά είσαι υπανάπτυκτός και δεν διαθέτεις και την κατάλληλη ωριμότητα.
Ποιός-α 20χρονος-η εχει λύσει τα προσωπικά του θέματα, έχει κάνει μια δουλεια να διαμορφώσει χαρακτήρα μακριά απο παιδικά τραύματα και να να είναι και ανεξάρτητος;

Η ιδανική ηλικία για μένα είναι αυτή που με έκαναν οι γονείς μου στα 36 η μάνα μου στα 38 ο πατέρας μου.

Πιο πρίν το θεωρώ το perfect gate για cross generational trauma.
Αυτό βέβαια με την προϋπόθεση οτι έχεις δουλέψει με τον εαυτό σου σε αυτή την ηλικία γιατι μπορεί κάλλιστα να είσαι 40χρονος με μυαλό φυστίκι.
Μη σου πω και 60χρονος!
Κατά τη γνώμη μου,οι λέξεις <<ωριμότητα/ανωριμότητα>> δεν έχουν κανένα νόημα.
Η εμπειρία μου έχει δείξει, ότι τα παιδιά, κατά κανόνα, έχουν πιο πολύ μυαλό απ τους ενήλικες.
Εγκεφαλικά υπανάπτυκτοι είμαστε ...... μη σου πω: όλοι!
Ιδανική ηλικία τεκνοποίησης, δεν υπάρχει. Μπορεί στα 20 να γίνεις η καλύτερη μάνα/πατέρας, ή μπορεί στα 40 να γίνεις η χειρότερη/ος. Ορισμένοι βέβαια, ίσως είναι ανίκανοι γενικά να γίνουν γονείς.
Θα εξαιρέσω τα έφηβα παιδιά, που είναι μαθητές ακόμη. Εκείνα είναι τα ίδια παιδιά, δε μπορούν να αναλάβουν ευθύνη για δικά τους παιδιά
 
Πριν λίγα χρόνια βάλανε σε τοπική παιδική χαρά ειδικό childproof δάπεδο και βγάλανε το χαλίκι με το οποίο μεγαλώσαμε οι παλιοί.
Ήθελα να βγάλω φωτογραφία την παιδική χαρά το δάπεδο για να το δείξω σε έναν φίλο ότι κοίτα έγινε deprecated το χαλίκι, γίναμε Ευρώπη.
Αλλά λέω άστο μη βρω τον μπελά μου και με μαζέψουν για παιδόφιλο. :loltooth:
Τι είπες τώρα ρε σκανταλ. Ακριβώς τα ίδια και στο χωριό μου. Το πάρκο στο οποίο μεγαλώσαμε δεν υπάρχει πια. Χώμα, απλά παιχνίδια, δεντράκια. Πάει όλο, έγινε μοντερνέ. Σαφέστατα βέβαια στο μάτι το σημερινό είναι πιο επιβλητικό και φαίνεται πιο ωραίο και περιποιημένο από εκείνο που είχαμε εμείς και θύμιζε εγκαταλελειμμένη αλάνα του '50 όμως εκείνη η απλότητα του ήταν που έκανε τη διαφορά.

Τι childproof δάπεδα και μλκιες ρε, αν δεν γυρνούσαμε πίσω με σκισμένες φόρμες και γόνατα δεν ήταν όμορφη μέρα....
 
ποιο είναι αυτό το δάπεδο ρε παίδες; Το ταρτάν που λέμε; Θελει συντήρηση αυτό. Και με τους δημαρχαίους που έχουμε, που ο ένας καταστρέφει, ό,τι έφτιαξε ο πρωηγούμενος, δε γίνεται δουλειά. Το χωματάκι είναι καλύτερο, αρκεί να μη το ...λερώνουν ζώα
 
Θελει συντήρηση αυτό. Και με τους δημαρχαίους που έχουμε.....
Εδώ θίγεις ένα άλλο πρόβλημα: Τη συντήρηση και επισκευή των παιδικών χαρών. Φυσική φθορά και βανδαλισμοί τις κάνουν επικίνδυνες για τα παιδιά.
1778309678786.png
 
Τελευταία επεξεργασία:
Εδώ θίγεις ένα άλλο πρόβλημα: Τη συντήρηση και επισκευή των παιδικών χαρών. Φυσική φθορά και βανδαλισμοί τις κάνουν επικίνδυνες για τα παιδιά.
και θα το πάω κι άλλο, αλλά μια και λέμε, γιατί δεν κάνουμε παιδιά και πώς θα ήταν καλύτερα για τα παιδιά μας κλπ κλπ, θα πω έναν προβληματισμό, ανάλογο με τον προβληματισμό σε παραπάνω ποστ μου, για την ακαταλληλότητα των πόλεων, αλλά και κωμωπόλεων. Αυτά τα παιδιά, που τάχα ,που θέλουν οι πολιτικοί να γεννήσουν οι νέες γενιές, πού και πώς θα παίξουν; Ωραία, είπαμε στις κακοσυντηρημένες παιδικές χαρές, περιφραγμένες, πάνε τα μωρά, μέχρι 6 ετών και παίζουν, με τους γονείς τους στα παγκάκια. Τι γίνεται με τα παιδιά από 7 ως 15 ετών, που δεν χαίρονται σε περιφραγμένες γωνίτσες; Για αυτό το μεγάλο φάσμα ηλικίας, δεν υπάρχει τίποτα. Πλέον οι γονείς φοβούνται να τα αφήσουν μόνα (παραμέληση ανηλίκων, θα πας πουν οι ΦΕΚολόγοι), οι δρόμοι είναι επικίνδυνοι, οι πλατείες έχουν τραπεζάκια και με τη μπάλα, σχεδόν παντού απαγορεύεται. Λίγα γηπεδάκια έχει κάθε δήμος και αυτά δίπλα σε δρόμους ταχείας κυκλοφορίας συχνά.
Ειλικρινά λυπάμαι τα παιδιά, που τα συνοδεύουν παντού και δεν τα αφήνουν να παίζουν ελεύθερα, να κάνουν τις μικρές αταξίες τους και να ανακαλύψουν τον κόσμο τους.
Και άντε τα 7 μέχρι 10 να τα συνοδεύει ένας γονιός σε κάποια εξερεύνηση, παιχνίδι (όχι πάντα). Αλλά είναι δυνατό, έφηβα παιδιά, να χρειάζονται εποπτεία, κύριοι ΦΕΚολόγοι;
Δηλαδή δε θα ήθελα απ ουδενί να ήμουν αυτή την εποχή παιδί.
 

Χρήστες Βρείτε παρόμοια

Back
Top