Αφού ξεφύλλισα το θεματάκι, σειρά μου να πω την εμπειρία μου.
Ήταν Φεβρουάριος, εγώ 14,5 κι ελαφρώς κολλημένη με το Γιώργο, 16,5 εκείνος, επίσης κολλημένος μαζί μου. Είχαμε πει πως θα πηγαίναμε για καφέ και το ακύρωσε. Μου είχε πει όμως πως αν θέλω να τον δω, μπορώ να πάω στο σπίτι του. Ε και πήγα...
Δεν το πίστευε, όταν με είδε στην πόρτα του σπιτιού του. Καθίσαμε 10 λεπτά, 10 λεπτά αμηχανίας θα έλεγα κι ύστερα σηκώθηκα να φύγω. Μου αρκούσε τόσο, βιαζόμουν κιόλας. Βγαίνοντας στην κεντρική είσοδο της πολυκατοικίας πήγε να με φιλήσει. Τον απέφυγα, είχα αγχωθεί. Προχωρήσαμε λίγο παρακάτω, με στρίμωξε στον τοίχο κι άρχισε να με πλησιάζει επικίνδυνα, αλλά και πάλι του ξέφυγα.
Τι να κάνει το παιδί, τα παράτησε. Τον χαιρετάω κι αρχίζω να κατηφορίζω. Δεν ξέρω τι σκέφτηκα, το έκανα γρήγορα, είχα αντιληφθεί ότι στεκόταν εκεί που τον άφησα και με κοιτούσε. Γύρισα προς το μέρος του κι άρχισα να βαδίζω γρήγορα κατά πάνω του μέχρι που έφτασα σε απόσταση αναπνοής, έκλεισα τα μάτια μου και φιληθήκαμε. Ήταν ξαφνικό, έντονο κι αδέξιο. Δεν τον αποχαιρέτησα καν, πήρα ένα ταξί κι έφυγα για το σπίτι μου. Μετά μου έστειλε μήνυμα να με ρωτήσει αν τα έχουμε και είπα νι.
