Σκεφτόμουν να ανοίξω θέμα πάνω στο καλύτερο πρώτο ραντεβού και ο καθένας να γράφει εμπειρίες κτλ. Επειδή, όμως, πρώτα κοιτάμε αν υπάρχει ήδη κάτι ανάλογο, με μια σύντομη αναζήτηση έπεσα εδώ.
Ανασύρω, λοιπόν, 6 χρόνια μετά.
Το χειρότερο ραντεβού ήταν ένα που το έχω αφήσει πολύ πολύ πίσω στο πίσω μέρος του μυαλού μου, τόσο που σχεδόν το έχω ξεχάσει. Ήμουν, αυτό που θα λέγαμε "μαγκωμένη" και όχι ο εαυτός μου, βγήκα με έναν άχρωμο άνθρωπο αδιάφορο και εν τέλει σιχαμερό. Ήταν 20-21 και φερόταν σαν γέρος 70. Δε μπαίνω σε λεπτομέρειες, δε θέλω να μπω, κόβω τη ροή της μνήμης εδώ - και πολύ προχώρησε.
Το καλύτερο ραντεβού, από την άλλη, ήταν ασυναγώνιστο και επισκίασε ό,τι είχα ζήσει μέχρι τότε! Κράτησε 8 ώρες περίπου και θα κρατούσε περισσότερο αν δεν έβλεπα κάποια στιγμή 52 αναπάντητες κλήσεις! Είχαν όλοι (γονείς και φίλοι) ανησυχήσει ότι κάτι έχω πάθει. Αυτό μου θύμισε ότι κάποια στιγμή έπρεπε να το διαλύσουμε, άλλωστε θα τα λέγαμε σίγουρα άλλη στιγμή!

Τι όμορφα!
Σημάδι, λοιπόν, ότι μιλάμε για πετυχημένο ραντεβού και ότι "κάτι, ίσως, υπάρχει εδώ", το να μη θέλεις να φύγεις ή ακόμη καλύτερα, να μη σκέφτεσαι καν ότι κάποια στιγμή πρέπει και να φύγεις!!!