Γενικα απαντωντας, ναι, οχι μονο ειναι δυνατο να μην εκνευριζεσαι, αλλα θα επρεπε και να μην εκνευριζεσαι!

Ο κινηματογραφος ειναι αλλη τεχνη, ασχετη με λογοτεχνια, και εχει τους δικους της κανονες, τους οποιους και πρεπει να ακολουθει. Ετσι, η ταινια πρεπει να ειναι πιστη σε αυτους και να κρινεται βασει αυτων.
Το να θελω εγω να δω καποια sub-plot επειδη μου αρεσε στο βιβλιο ισως να μην ειναι εφικτο στην ταινια, για λογους χρονου/ δυνατοτητας effects/αποψης του σκηνοθετη περι της ταινια, κτλ. Ακομα, θα πρεπει να βλεπεις αν τα πεπραγμενα επι της οθονης αρεσουν στο κοινο στο οποιο απευθυνονται και οχι σε σενα που μπορει να πηγες με αλλο σκοπο στην ταινια. Δηλαδη, οι πρωτες δυο ταινιες εγιναν με κεντρικο αξονα τα παιδια και με σκοπο να προσελκυσουν αυτα, οποτε λογικο να υπαρχουν τετοιες σκηνες. Στις επομενες, που και ο Χαρι μεγαλωσε και το βιβλιο ωριμασε αυτα κοπηκαν.

Τελος, το αν υπαρχουν τετοιες σκηνες ή οχι, δεν ειναι τοσο θεμα σκηνοθετη οσο σεναριογραφου/διασκευαστη, των επιθυμιων της παραγωγης και σε τελικη μονο φαση του μοντερ και του σκηνοθετη. Γενικα, το σωστο νομιζω ειναι να κρινουμε τις ταινιες αυτουσιες, χωρις να εχουμε υποψιν μας τα βιβλια, και εχοντας ως κριτηριο το αν ειναι καλες ως ταινιες και μονο.
Υ.Γ: Πρεπει επειγοντως να βρω χρονο να σας γραψω τι ειπωθηκε χθες στην εκπομπη του Χαρδαβελλα για τον Χαουρι!