Είναι αδυνατον για κάποιν/α γκέυ να συλλάβει το μέγεθος της απώλειας σε επίπεδο κουλτούρας που προκαλει σε ενα παιδί ενα γκέυ οικογενειακο περιβάλλον. Τόσα εργα τέχνης έχουν φτιαχτεί γι'αυτή την αγάπη, όπως την ξέραμε. Αυτά δεν θα εχουν κανένα νόημα γι'αυτό το παιδί. Το When a man loves a woman δεν θα έχει κανένα νόημα. Θα ειναι when my mom loves my mom, ή when a man loves my dad
Η αγάπη μεταξύ ανδρών και γυναικών περιείχε πάντα κάτι το επικό. Τα δυο φύλα είναι τόσο διαφορετικά, που η αγάπη τους αναδύεται πάντα ενα σύμβολο ειρήνης, αισιοδοξίας, αρμονίας και ονειροπόλησης. Σαν δυο κόσμοι που ενώνονται η αγάπη τους δίνει τόση ελπίδα, για έναν καλύτερο κόσμο. Σημαίνει την υπέρβαση τόσων εμποδίων, σημαίνει ακριβώς αυτή, την κατανόηση, την συνεργασία και την αρμονική συνύπαρξη με το διαφορετικό.
Γι'αυτό ίσως οι γκέυ κοινότητα επιχειρει όλη αυτή την αντιπαράθεση τώρα, στην προσπάθεια της να προσθέσει στις σχέσεις τους το ηρωικό, σαν μια μεγάλή αγάπη τάχα που ξεπερνάει τεράστια (κοινωνικά) εμπίδια. Όμως δυο άτομα του ιδίου φύλου τι το ηρωικό ή σημαντικό κάνουνε; Για ποιά αποδοχή της διαφορετικότητας μιλάνε στους άλλους, ή θα μιλήσουν στα υιοθετημένα παιδιά τους, όταν οι ίδιοι είναι τόσο στερεότυποι που δεν τολμούν κάν να απομακρυνθουν απο τα στεγανά και τις συνήθειες του φύλου τους;
Ολα τα τραγουδια αγάπης, μεταξύ ανδρών και γυναικών, όλα τα βιβλία, όλες οι ταινίες. Ολη η ιστορία της ανθρωπότητας μέσα απο τις παθιασμένες και γεμάτες αγωνία ιστορίες ανδρών και γυναικων να ισσοροπήσουν τις θύελλες των καιρών τους, ο καθε ένας μέσα απο τον αναγκαστικό ρόλο του φύλου του, όλα αυτά για ένα παιδί που μεγαλωνει μέσα σε γκέυ κουλτούρα θα χαθούν. Γιατί δεν θα αξίζουν, δεν θα είναι "έξυπνα". Και έτσι δεν θα τα απολαύσει, δεν θα τα έχε ιποτέ στη διάθεσή του σαν άμμεσο παράδειγμα.
Γιατί στο τέλος τέλος, σε όλες τις εποχές, ολοι θα μπορούσαμε να βρούμε πάρα πολλές δικαιολογίες για να ΜΗΝ κάνουμε παιδιά. Ο άνθρωπος του Νεάντερνταλ θα μπορουσε να πεί ότι "αφου μας τρώνε οι τίγρεις, ας μήν κάνουμε παιδιά καλύτερα για να μήν τα φάνε κι αυτά" ο άνθρωπος του μεσαίωνα ότι "αφού μας σκοτωνουν οι τρελλοί της Ιεράς Εξέτασης καλύτερα ας μήν κάνουμε παιδιά" σήμερα ότι " αφού σχεδιάζουν να σκοτώσουν ένα μεγάλο μέρος του πληθυσμού, καλύτερα ας μήν κάνουμε παιδιά".
Ολη η ανθρωπότητα στηρίζεται σ'αυτήν την , φαινομενικά παράλογη, αγάπη, μεταξύ ανδρών και γυναικών. Κάθε φορά που αγάπησα πραγματικά μια γυναίκα, ένοιωσα ένα με το σύμπαν. Χαρηκα, όταν την ίδια στιγμή ένοιωσα φοβισμένος, έκλαψα όταν την ίδια στιγμή ένοιωσα λιοντάρι και έτοιμος να αντιμετωπίσω τον κόσμο, στράφηκα στα άστρα ρωτώντας "γιατί" και πήρα απάντηση μόνο μέσα απο τα μάτια της, χωρίς εκείνη να ξέρει την εξήγηση επίσης. Κάθε φορά που έκανα έρωτα με μια γυναίκα ένοιωθα και νοιώθω την μοίρα όλης της ανθρωπότητας να περνάει μέσα απο κάθε κυτταρό μου. Και ένοιωθα να γαληνεύω μόνο, όταν κατάφερνα αυτό το τόσο διαφορετικο πλάσμα να με νοιώσει κοντά της, φιλο της, και να με εμπιστευτεί χαλαρώνοντας στην αγκαλίά μου. Κι εγώ στη δική της.
Είναι μια παράλογη αγάπη βέβαια, πρός κάποιον ή κάποια τόσο διαφορετικούς απο εμάς. Δυο άνθρωποι που με τον ίδιο παράλογο, όσο και ηρωικό ρομαντικό και θριαμβευτικό τρόπο, κάνουν παιδιά, ενώ σε όλες τις εποχές υπήρχαν χιλιοι λόγοι για να μήν τα κάνεις και τα αγαπάνε και τα μεγαλώνουν ενάντια σε όλους και όλα. Με την ίδια παράλογη φαινομενικα αγάπη και τρόπο. Ποντάροντας μεσα απο το άγνωστο, στην αλλαγή, στην υπέρβαση, στη συνέχεια.
Την ίδια στιγμή οι γκέυ απολαμβάνουν μόνο το σήμερα και φοβούνται ακόμη και να προσεγγίσουν τα άτομα του αντίθετου φύλου. Τόσο λίγο δεν μπορούν να πιστέψουν σε κάτι διαφορετικό απο τους ίδιους. Πόσο μάλλον να αλλάξουν τον κόσμο. Γιατί γι'αυτό κάνουμε παιδιά, χιλιετηρήδες τώρα όλοι εμείς οι υπόλοιποι ηλίθιοι στρέιτ που υποτίθεται δεν είμαστε προχωρημένοι, ανοικτόμυαλοί, και απελευθερωμένοι. Για να αλλάξουμε τον κόσμο, για να αλλάξουν αυτά, τα παιδιά μας, τον κόσμο, λίγο ακόμη μετα που εμείς θα πεθάνουμε. Όπως έκαναν και χιλιάδες εκκατομύρια παιδιά άλλων, μετά που εκείνοι πέθαναν.
Αν δεν γινόταν έτσι, και όλοι βλέπαμε την ευκολία μας, τα στεγανά μας και μέναμε πεισματικά όσο και κοντόφθαλμα προσκολυμένοι και γαντζωμένοι στα στερεότυπα μας, τώρα δεν θα είχα πίσω μας χιλιετηρήδες εξέλιξης. Θα ήμασταν μια γενιά γκέυ πιθήκων που θα είχαν περάσει καλά ίσως, για όσο έζησαν, όμως θα είχαν χαθεί. Πρίν απο χιλιάδες χρόνια θαυμάσίας εξέλιξης που προέκυψε τελικά μόνο πανω σαυτό το θαύμα: Την αγάπη μεταξύ ανδρών και γυναικών.
Όλα αυτά ενα παιδί υιοθετημένο απο γκέυ θα τα στερηθεί σαν κουλτουρα. Με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, ανεπαίσθητα ή εντελώς απροκάλυπτα, αυτό το παιδί θα γαλουχηθεί ότι όλα αυτά είναι μια.... περιττή ηλιθιότητα. Οτι είναι πιο εύκολο να συνάπτεις σχέσεις, να αγαπάς και να συννενοείσαι με άτομα του φύλου σου. Ίσως να είναι, είχα και έχω άντρες φίλους πάντα. Και τόσα χρονια που είμαι στρέιτ, έχω μισήσει γυναίκες όσο τις έχω αγαπήσει. Οποτε τις αγαπάω όμως, παρ'όλες τις διαφορετικότητες μας, αυτή η υποτιθέμενη ηλιθιότητα μας, είναι το μόνο που με κάνει να νοιώθω πραγματικα ζωντανός, πραγματικά μέρος του σύμπαντος μέσα στον οποίο έτυχε να ανήκω. Κι αυτό θα περάσω εγώ στα παιδιά μου. Οτι μπορούν αν διαλέξουν την ευκολία, την απόλαυση μόνο, αν το θέλουν. Ομως η ευτυχία δεν κατακτιέται τόσο εύκολα απο κάποια πλάσματα που είναι θνητά.
