Σήμερα, φερ' ειπείν, επισκέφτηκα ένα ορφανοτροφείο.
Τα παιδάκια με το που χτύπησα το κουδούνι ήρθαν στην πόρτα χορεύοντας από την χαρά τους (υποθέτω πως κάθε χτύπος στη πόρτα του ορφανοτροφείου σημαίνει "δώρα"). Ένα κοριτσάκι ήταν έγχρωμο κ είχε κοτσιδάκια στα μαλλιά. Την ρώτησα ποιος σου τα έφτιαξα κ μου απάντησε "η μαμά μου". "Μαμά" φωνάζουν τη κοπέλα που τις φροντίζει.
Μου δημιουργήθηκαν ανάμικτα συναισθήματα.
Χαράς, επειδή είδα ένα χαμόγελο για το οποίο μπορεί να είχα συνεισφέρει κ εγώ, έστω ελάχιστα.
Αλλά κ "λύπης", επειδή τα παιδάκια αυτά δεν έχουν οικογένεια κ δεν έχουν τις ανέσεις που ενδεχομένως έχουμε εμείς κ που δυστυχώς θεωρούμε δεδομένες.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.