Δεν κρατάω επαφές με τους πρώην μου. Δεν βρίσκω τον λόγο, εφόσον η σχέση έχει πια τελειώσει. Αυτό δεν σημαίνει ότι δεν κρατάω μέσα μου τις αναμνήσεις, τις καλές και τις κακές στιγμές που πέρασα μαζί τους. Απλά, δεν μπορώ να κατανοήσω πώς μπορείς να κρατάς φιλική ( ; ) επαφή με κάποιον που έχεις περάσει τόσα πολλά και που τώρα πια δεν είσαι μαζί ερωτικά. Μου φαίνεται δύσκολο.
Αν δω έναν πρώην στον δρόμο, εννοείται ότι θα τον χαιρετήσω, θα του μιλήσω(εξαρτάται φυσικά από τον τρόπο που χωρίσαμε - αν ήτανε άσχημος και επεισοδιακός, τότε μπορεί να μην κάνω ούτε αυτό).
Ο τελευταίος μου ζήτησε να συναντηθούμε, όταν θα βρισκόμασταν και οι δύο στην Θεσσαλονίκη, για καφέ. Ενώ στην αρχή σκέφτηκα "γιατί όχι;"... μετά, είπα στον εαυτό μου ότι δεν υπάρχει λόγος ούτε γι' αυτό. Θα είμαστε και οι δύο τρομερά αμήχανοι και στενοχωρημένοι, και στην ουσία δεν έβρισκα λόγο να συναντηθώ, δεν είχα τίποτα να πω και δεν ήθελα τίποτα να ακούσω.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 18 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.