Εμένα από όλη αυτή την ανάλυση μου γεννήθηκε μια απορία: Εφόσον όπως λες δεν μπορείς να εξαγάγεις εύκολα συμπεράσματα περί καλού - κακού, ηθικού - ανήθικου και όπως έχεις πει και σε άλλα σχόλια ο τρόπος που είναι δομημένη η ηθική στον εγκέφαλό μας σήμερα είναι προϊόν του χριστιανισμού, ότι όλοι κρύβουμε ένα τέρας μέσα μας που το απωθούμε και η φύση μας είναι κτηνώδης αλλά και σαδιστική (όπως είχες πει κάποτε θυμάμαι ότι ο άνθρωπος είναι το μόνο ζώο που αντλεί ευχαρίστηση προκαλώντας πόνο), γιατί εν τέλει κρίνεις τους εγκληματίες που ανέφερες "άθλιους" και τη γυναικεία συντροφιά που εισπράττουν "κατάντια"; Τι είναι αυτό που σου προκαλεί αποστροφή γι' αυτούς τους ανθρώπους και κατά πόσο είναι προϊόν της δικής σου σκέψης κι όχι κάποιας ηθικής που σου επιβλήθηκε από παιδί;
Βασικά, εν τέλει είναι θετικό να έχουμε χριστιανική ηθική, αρνητικό, ή κάπου στη μέση; Γιατί ποτέ δεν έχεις τοποθετηθεί προσωπικά σ' αυτό το θέμα, παρά μόνο μας κάνεις αναλύσεις σαν εξωτερικός παρατηρητής κι έχω περιέργεια να δω την πιο προσωπική σου ματιά.
Αυτόματη ένωση συνεχόμενων μηνυμάτων: 16 Ιανουαρίου 2021
Παρεμπιπτόντως, δεν έχω διαβάσει τίποτα απ όσα έχετε πει για πορνες και παπάδες οπότε τώρα πάω να τα διαβάσω όλα μαζί. Καλή μου τύχη.
Ελπίζω πως έχουμε δεχτεί πως δεν υπάρχει ούτε αντικειμενική και λογική(logos based) ηθική, όπως πίστευε ο Καντ, αλλά ούτε και επιστημονική ηθική όπως πιστεύουν πολλοί σήμερα και, γενικότερα, πως δεν υπάρχουν (επιστημονικά, λογικά κοκ) first principles, από τα οποία μπορούμε να κατασκευάσουμε οποιαδήποτε κανονιστική ηθικολογία.
'Οταν λοιπόν μιλάμε για οποιοδήποτε ηθικό ζήτημα, είτε σε διαπροσωπικό είτε σε κοινωνιακό επίπεδο, πρέπει να μιλάμε για το που αποσκοπεί, για την τελεολογία δλδ της εν λόγω ηθικής. Ο Χάκερ ουσιαστικά λέει πως ο χριστιανισμός επέβαλε ιουδαϊκές αξίες, αντιθετικές αυτών της κλασικής εποχής, όπως και σε αυτές των γερμανικών λαών.
Σήμερα, ενώ δεν είμαστε Χριστιανοί, τις θρησκευτικές μας αντιλήψεις και το "γούστο" μας τα παίρνουμε από τον ουμανισμό, που πρόκειται για παιδί του χριστιανισμού. Τα περισσότερα ευρωπαϊκά στοιχεία του Χριστιανισμού τα έχουμε πετάξει και κρατάμε τα ιουδαϊκά, κάτι που ξεκίνησε με τη λουθηρανή επανάσταση ή οποία μάλιστα συνέπεσε με την παρακμή της ορθόδοξης εκκλησίας, με αποτέλεσμα σήμερα στην Ελλάδα ας πούμε να έχουμε κοινό αξιακό σύστημα πολύ πιο κοντά στον προτεσταντισμό απ' ότι στη Βυζαντινή Εκκλησία.
Τώρα, επειδή ρωτάς για το αν οι χριστιανικές αξίες είναι καλές/κακές στη μέση:
Δεν υπάρχει σαφής απάντηση. Εξαρτάται από τον σκοπό. Αυτή τη στιγμή, στις υπερουμανιστικές κοινωνίες που ζούμε, η ενίσχυση, η ενδυνάμωση και, εν τέλει, η εξύψωση του ασθενέστερου και του παρακμιακού αποτελεί τον απώτερο σκοπό και το raison d'etre μας, πάση θυσία. Αυτό σημαίνει πως δυσχεραίνουμε και απαξιούμε κάθε τι ανώτερο, άριστο, ευγενές και μη ομογενοποιημένο, όλα αυτά δηλαδή που εξύψωναν οι Ρωμαίοι και οι Αρχαίοι 'Ελληνες.
Αυτή η μάχη δεν ξεκίνησε τώρα και υπάρχει από τα προϊστορικά χρόνια. 'Ομως, ποτέ η "ιουδαϊκή" πλευρά δεν κέρδιζε κατά τόσο πολύ.
Σχεδόν κάθε πολιτική, κοινωνική κοκ διαμάχη μπορεί να διασπαστεί σ' αυτές τις 2 πλευρές.
