Όσο κι αν σκεφτούμε, ο,τι κι αν σκεφτούμε, η άγνοια θα καραδοκεί. Και για πολλούς θεωρείται συνώνυμη του φόβου. Φοβούνται μη χάσαν δεδομένα στη πορεία των συλλογισμών, όχι από σφάλμα αλλά από άγνοια..
Αν αυτή η ζωή έχει κάτι για μας, εκτός από την ίδια τη ζωή, και για το οποίο πρέπει να ευχαριστήσουμε τους Θεούς (
), αυτό είναι το δώρο της άγνοιάς μας.
Αγνοούμε τους εαυτούς μας και αγνοούμε οι μεν τους δε. Η ανθρώπινη ψυχή είναι μια σκοτεινή και ιξώδης άβυσσος, ένα πηγάδι που δεν χρησιμοποιείται ποτέ στην επιφάνεια του κόσμου.
Κανείς δεν θ'αγαπούσε τον εαυτό του αν πραγματικά τον γνώριζε, κι έτσι, μην έχοντας τη ματαιοδοξία, που ειναι το αίμα της πνευματικής ζωής, θα πεθαίναμε στη ζωή από αναιμία...
Κανείς δεν γνωρίζει τον άλλο, κι ευτυχώς που δεν τον γνωρίζει. Γιατί αν τον γνώριζε, θα αναγνώριζε σ'αυτόν, είτε πρόκειται για μητέρα, γυναίκα ή παιδί, τον μεταφυσικό του εχθρό.
Τα πάμε καλά μεταξύ μας γιατί αγνοούμε ο ένας τον άλλο. Τι θα γίνονταν τόσοι ευτυχείς σύζυγοι αν μπορούσαν να δουν ο ένας στην ψυχή του άλλου, αν μπορούσαν να καταλάβουν ο ένας τον άλλο, όπως λένε οι ρομαντικοί που δεν γνωρίζουν τον κίνδυνο -αν και επιπόλαιο- αυτού που λένε.
Όλοι οι παντρεμένοι του κόσμου είναι κακοπαντρεμένοι, γιατί ο καθένας τους φυλάει μέσα του, στα μύχια εκείνα μέρη όπου η ψυχή ανήκει στον Διάβολο, τη φευγαλέα εικόνα του ποθητού άντρα που δεν είναι αυτός, την άπιαστη μορφή της θεσπέσιας γυναίκας που αυτή δεν έφτασε ποτέ.
Οι πιο ευτυχείς αγνοούν μέσα τους αυτές τις διαψευσμένες προδιαθέσεις, οι λιγότερο ευτυχείς δεν τις αγνοούν αλλά δεν τις γνωρίζουν, και μόνο μια αδέξια εκδήλωση, μια τραχύτητα στη συμπεριφορά, θυμίζουν, στην τυχαία επιφάνεια των κινήσεων και των λέξεων και των σκέψεων, το κρυφό Δαιμόνιο, την αρχαία Εύα, τον ιππότη και τη Συλφίδα.
Η ζωή που ζούμε είναι μια ρευστή ασυμφωνία, ένας εύθυμος μέσος όρος ανάμεσα στο μεγαλείο που δεν υπάρχει και στην ευτυχία που δεν μπορεί να υπάρξει.
Είμαστε ευχαριστημένοι γιατί είμαστε ικανοί, ακόμα και όταν σκεφτόμαστε και όταν αισθανόμαστε, να μην πιστεύουμε στην ύπαρξη της ψυχής.
Στο χορό των μεταμφιεσμένων που ζούμε αρκούμαστε στην τέρψη της φορεσιάς, γιατί αυτή είναι το παν στο χορό.
Είμαστε υπόδουλοι των φωτισμών και των χρωμάτων, πηγαίνουμε στο χορό όπως στην αλήθεια, δεν γνωρίζουμε -εκτός κι αν δεν παίρνουμε μέρος- την παγωνιά της εξωτερικής νύχτας, το θνητό σώμα κάτω από τα κουρέλια που θα επιζήσουν ενώ αυτό θα έχει πεθάνει, όλα αυτά που, μόνοι με τον εαυτό μας, πιστεύουμε πως είμαστε θεμελιωδώς εμείς, αλλά που τελικά δεν είναι παρά η κρυφή παρωδία αυτού που υποθέτουμε πως είναι η αλήθεια μας.
Όλα όσα κάνουμε ή λέμε, όλα όσα σκεφτόμαστε ή αισθανόμαστε, φορούν την ίδια μάσκα και το ίδιο ντόμινο.
Ακόμα κι αν βγάλουμε όσα φοράμε, ποτέ δεν φτάνουμε στη γυμνότητα, γιατί η γυμνότητα είναι ένα φαινόμενο της ψυχής και όχι το ότι βγάζουμε τα ρούχα μας. Έτσι ντυμένοι ψυχή τε και σώματι, με τα πολλαπλά μας ρούχα κολλημένα πάνω μας όπως τα φτερά των πουλιών, ζούμε ευτυχείς ή δυστυχείς, ή χωρίς να ξέρουμε καν τι είμαστε, το σύντομα διάστημα που μας δίνουν οι θεοί για να τους διασκεδάζουμε, σαν παιδιά που παίρνουν το παιχνίδι τους στα σοβαρά...
Κάποιος από μας, ελεύθερος ή καταραμένος, βλέπει ξαφνικά - αλλά ακόμη κι αυτό συμβαίνει σπάνια- ότι όλα όσα είμαστε είναι όσα δεν είμαστε, ότι σφάλλουμε σε ό,τι είναι σίγουρο και ότι έχουμε άδικο στα πιο σωστά μας συμπεράσματα κι αυτό είναι ακόμα ένα σκουληκοτούνελ της σκέψης.
Κι αυτός που σε μια απειροελάχιστη στιγμή βλέπει το σύμπαν ξεγυμνωμένο δημιουργεί μια φιλοσοφία, ή ονειρεύεται μια θρησκεία. Και η φιλοσοφία διαχέεται, και η θρησκεία διαδίδεται, και όσοι πιστεύουν στη φιλοσοφία τη χρησιμοποιούν σαν ένα ένδυμα που δεν το βλέπουν, και όσοι πιστεύουν στη θρησκεία τη φορούν σαν προσωπείο που στη συνέχεια το ξεχνούν.
Και εξακολουθούμε να αγνοούμε αλλήλους και γι'αυτό συνεννοούμαστε με ευθυμία, στριφογυρίζουμε χορεύοντας και συζητώντας ευχάριστα, ανθρώπινοι, επιπόλαιοι, σοβαροί, υπό τον ήχο της ορχήστρας των αστερισμών (εδώ μπαίνουν και οι Λεφάκηδες, Μπήλιες, Πατέρες)..
Ίσως αυτή η άγνοια (= μη σκέψη) να είναι το μυστικό ενός πρόσκαιρου χοροπηδηχτού χαρούλας.
