Τα άνθη της αμυγδαλιάς, τα πρώτα λουλούδια του έτους, τα αναγνωρίζουν σαν τα άνθη της «επαγρύπνησης» που στέλνουν τον αισιόδοξο παλμό τους πάνω από την παγωμένη γη, καλώντας τη ζωή ν' αρχίσει έναν νέο κύκλο στην αέναη διαδικασία της επαναγέννησης της φύσης.
Τρυφερά και ευαίσθητα, τα ανθοπέταλα της αμυγδαλιάς τολμούν να γίνουν οι αφυπνιστές της ζωής, θυσιαζόμενα στον παγωμένο αέρα. Όμοια με τις ιδιοσυγκρασίες των νεαρών κοριτσιών που είναι αγνές και αθώες, έτοιμες κι' αυτές να θυσιαστούν στο κάλεσμα του μεγάλου «Αφυπνιστή του Έρωτα». Η αμυγδαλιά βιάζεται ν' ανθίσει, όπως η νέα και ο νέος βιάζεται ν' αγαπηθεί.