Kάποτε με ρώτησε ο φίλος μας το Χάος αν τα'χω ρίξει ποτέ για εμένα. 'Ετσι του φαινόταν, αλλά δεν τα έχω ρίξει ποτέ και δεν έχω στο σπίτι ούτε μια τράπουλα. Πολύ μικρός θυμάμαι όμως ως καλλιτεχνική φύση που ήμουν, ότι είχα διαβάσει για τα Ταρό και ζωγραφίσει μόνος μου ! Το θυμήθηκα χθες. Είναι από τις μνήμες που απωθούμε χωρίς να ξέρουμε τον λόγο, οπότε τότε μπορεί να συνέβησαν κάποιες υποσυνείδητες διεργασίες. Θυμήθηκα επίσης - πολύ περίεργο γιατί εγώ θυμάμαι σχεδόν τα πάντα αλλά αυτό επίσης το είχα απωθήσει - ότι κάποια μέρα έκαψα αυτά που είχα ζωγραφίσει. Δεν ξέρω γιατί το έκανα, ήμουν πάρα πολύ μικρός, ένα παιδί ταλέντο που ζωγράφιζε πολύ καλά. Και είχα γράψει για την κάθε φιγούρα πάρα πολλά σε κάτι τεράστια χαρτιά,κόλες αναφοράς ! Δε μπορώ να καταλάβω πως το είχα ξεχάσει αυτό και το θυμήθηκα αυτές τις μέρες. Θυμάμαι όμως ότι δεν τα έκαψα με θυμό ή βρισιές. 'Ετσι, μια ασυνείδητη μεταφυσική κίνηση. 'Εγιναν προσάναμα στο τζάκι γιατί πίστεψα ότι δεν τα χρειαζόμουν πια, ότι ήταν πια μέσα μου. Όπως παίζουν τα μικρά παιδιά και φτιάχνουν σενάρια "μυστικών" που τα γνωρίζουν μόνο εκείνα και κανείς δεν πρέπει να τα μάθει, κάπως έτσι τα έκαψα, οι ρόλοι που παίζουμε όλοι όταν είμαστε παιδιά. Τόσες δεκαετίες μετά, τα συνάντησα ξανά εδώ. Τώρα επειδή είμαι ακόμα παιδί στην καρδιά φαίνεται, προσπάθησα να αναστήσω από τις στάχτες εκείνες τις παλιές μου ζωγραφιές. Τί σου είναι η ψυχή ε ; Αν και δεν έχω πεισθεί ακόμα για την προβλεπτική τους δύναμη τα σέβομαι, πολύ θα'θελα να βρω κάποια μάγισσα να μου τα ρίξει. Υπάρχουν όμως αυθεντικές μάγισσες σήμερα ; Τελευταία φορά μου τα είχε ρίξει μια φίλη μου (πάλι παιδική) και την κοίταγα με ανοιχτό στόμα, μάλλον όμως επειδή ήταν ο πρώτος μου παιδικός έρωτας.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 16 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
