Χριστιανική Προσευχή, αρχαία Υστεροφημία και μεταθανάτια ζωή

[Valder]

Έβλεπα τις προάλλες ένα χριστιανικό βίντεο σχετικά με το τι παθαινει η ψυχή 3 μέρες ή και 40 μέρες μετα το Θάνατο και πως οι προσευχές και τα μνημόσυνα επηρεάζουν τη γνώμη του Χριστού και το πως κατευθύνεται η ψυχή προς τον Παράδεισο.

Θυμήθηκα λοιπόν μια απορία που είχα παλιά, συχνά, μέσα μου.

Γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες μίλαγαν τόσο πολύ για την Υστεροφημία και της έδιναν τη σημασία που της έδιναν και αν αυτό έχει να κανει με καποια μεταφορά ενέργειας μέσω της μνημόνευσης του ατόμου από τους ζωντανους σε αυτή την πλευρά, προς την Άλλη Πλευρά.

Αν δεν ειναι όλο αυτό δηλαδή ένα τελετουργικό μάμπο τζάμπο αλλά υποβόσκει μια πραγματική μεταφορά καποιας ενέργειας που κάπου ωφελεί τις ψυχές στην Άλλη Πλευρά.

Όλοι όσοι είτε μεγαλούργησαν κατα καποιο -οποιονδήποτε- τρόπο, επαναλαμβάνεται το όνομά τους, η μνημόνευσή τους από τους ζωντανούς εις το πέρασμα των Αιώνων. Πχ. Μεγας Αλέξανδρος, Αινστάιν, Πελέ, κλπ ή οπως πχ ο Πλεσσας που απεβίωσε σήμερα.

Κι αν δεν έχεις κανει τίποτα στη ζωή σου ή δεν έχεις κανέναν; Κι αν δεν μνημονευτείς και δεν πάει η ψυχή σου ύστερα εκεί που πρέπει;

Μήπως έχει νόημα όλη η τωρινή αναζήτηση της δόξας, όχι με τη ματαιόδοξη εννοια/κίνητρο που της δίνουμε, αλλα ως μια παρακαταθήκη μνημόνευσης από τους μετέπειτα ζωντανούς προς βοήθεια της ψυχής μας στο ύστερα;


Ξέρω ακούγεται λίγο φευγάτο το θέμα αλλά θέλω να ακούσω τις σκέψεις σας.

 

[finesse]

Στα δικά μου μάτια φαντάζει ως κάτι ασύνδετο η υστεροφημία με το πού θα καταλήξει η ψυχή ή κατά πόσο την επηρεάζει. Είναι κάτι που περιορίζεται στον δικό μας μικρόκοσμο προκειμένου ν' αγγίξουμε την Αθανασία ή/και η ευθύνη που κουβαλάμε για το τι θ' αφήσουμε πίσω μας και πώς θα επηρεάσουν τους ανθρώπους μας.

Την ψυχή την βοηθάμε με την προσευχή, το τρισάγιο/μνημόσυνο, το σαρανταλείτουργο, το πρόσφορο, την ελεημοσύνη κτλ. Κι επειδή το έγραψες σε κάποιο σημείο, όχι, δεν πιστεύω ότι η ψυχή δεν πηγαίνει εκεί που πρέπει. "Κατά τα εργατά του αλληλούια", που λέει και η γνωστή φρασούλα.

 

[ilias90]

Έβλεπα τις προάλλες ένα χριστιανικό βίντεο σχετικά με το τι παθαινει η ψυχή 3 μέρες ή και 40 μέρες μετα το Θάνατο και πως οι προσευχές και τα μνημόσυνα επηρεάζουν τη γνώμη του Χριστού και το πως κατευθύνεται η ψυχή προς τον Παράδεισο.

Θυμήθηκα λοιπόν μια απορία που είχα παλιά, συχνά, μέσα μου.

Γιατί οι Αρχαίοι Έλληνες μίλαγαν τόσο πολύ για την Υστεροφημία και της έδιναν τη σημασία που της έδιναν και αν αυτό έχει να κανει με καποια μεταφορά ενέργειας μέσω της μνημόνευσης του ατόμου από τους ζωντανους σε αυτή την πλευρά, προς την Άλλη Πλευρά.

Αν δεν ειναι όλο αυτό δηλαδή ένα τελετουργικό μάμπο τζάμπο αλλά υποβόσκει μια πραγματική μεταφορά καποιας ενέργειας που κάπου ωφελεί τις ψυχές στην Άλλη Πλευρά.

Όλοι όσοι είτε μεγαλούργησαν κατα καποιο -οποιονδήποτε- τρόπο, επαναλαμβάνεται το όνομά τους, η μνημόνευσή τους από τους ζωντανούς εις το πέρασμα των Αιώνων. Πχ. Μεγας Αλέξανδρος, Αινστάιν, Πελέ, κλπ ή οπως πχ ο Πλεσσας που απεβίωσε σήμερα.

Κι αν δεν έχεις κανει τίποτα στη ζωή σου ή δεν έχεις κανέναν; Κι αν δεν μνημονευτείς και δεν πάει η ψυχή σου ύστερα εκεί που πρέπει;

Μήπως έχει νόημα όλη η τωρινή αναζήτηση της δόξας, όχι με τη ματαιόδοξη εννοια/κίνητρο που της δίνουμε, αλλα ως μια παρακαταθήκη μνημόνευσης από τους μετέπειτα ζωντανούς προς βοήθεια της ψυχής μας στο ύστερα;


Ξέρω ακούγεται λίγο φευγάτο το θέμα αλλά θέλω να ακούσω τις σκέψεις σας.

Το θέμα είναι πολύ ενδιαφέρον και μάλιστα αποτελεί ένα από τα πιο διαχρονικά μεταφυσικά ερωτήματα «υπάρχει ζωή μετά τον θάνατο;» Πολύ χονδρικά, ναι, υπάρχει ζωή, για την ακρίβεια τότε ξεκινάει η ζωή. Το σάρκινο μας πέρασμα από τον κόσμο είναι μια ημιονειρική κατάσταση, όσο δεν πιο προσκολλημένοι στη σάρκα είμαστε, τόσο περισσότερο «κοιμόμαστε...» Ξυπνάμε μία και καλή (ετυμολογικά ο έξυπνος είναι αυτός που βρίσκεται σε κατάσταση εκτός του ύπνου) όταν τελειώσουμε το γήινο πέρασμά μας. Φυσικά υπάρχουν και οι φωτισμένοι, αυτοί που βγαίνουν από την κατάσταση του ύπνου και εδώ. Κι αυτοί, όμως, όχι μόνιμα...

Στα της ιεροτελεστίας τώρα, τα μυστήρια είναι αυτά που βοηθάνε την ψυχή για το ταξίδι της, γιατί όταν πεθαίνει το σώμα, αρχικά είναι τελείως μπερδεμένη. Κάθε φυλή έχει δικά της μυστήρια, είναι όμως ενδιαφέρον ότι αρκετά πράγματα μοιάζουν σε διαφορετικούς λαούς (πχ οι σαράντα μέρες.) Αυτά τα μυστήρια απευθύνονται στο συλλογικό ασυνείδητο της κάθε φυλής πάντως και είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον ότι όλες οι φυλές αντιμετωπίζουν τον θάνατο έτσι. Όπως έλεγε και ο Σωκράτης, ο άνθρωπος έχει όλη τη γνώση μέσα του και χρειάζεται να έρθει κάποιος για να του την εκμαιεύσει (μαιευτική.) Οι άνθρωποι πάντα είχαν λανθάνουσα γνώση της συνέχειας της ύπαρξης της ψυχής. Πιστεύω, επίσης, ότι υπάρχουν διαφορές στο επέκεινα, ανάλογα με αυτά που πιστεύεις (οι σκεπτομορφές που σου έλεγα.)

Τέλος, αυτό που λες για ανθρώπους ξεγραμμένους, που δεν μνημονεύεται το όνομά τους, θα σου θυμίσω πρώτα τον Μάρκο Αυρήλιο, που έλεγε πόσο ανώφελη είναι η ματαιοδοξία, μιας και ακόμα κι ο πιο γνωστός άνθρωπος, που το όνομά του θα μείνει διαχρονική θύμηση για τους ανθρώπους, κάποια στιγμή κι αυτός θα περάσει στη λήθη, όταν καταστραφεί ο κόσμος (ή οι άνθρωποι.) Επίσης, η Εκκλησία μας έχει το λεγόμενο Ψυχοσάββατο, όπου μνημονεύονται όλοι οι νεκροί, ανεξαιρέτως. Όλοι βρίσκουμε τον δρόμο.

Υπήρχαμε πριν γεννηθούμε, θα υπάρχουμε και αφού πεθάνουμε. Έχουμε κάτι ανώτερο μέσα μας που θα μας χειραγωγήσει. Με την κυριολεκτική έννοια.

 

[parafernalia]

Πρώτοι θα είναι οι ταπεινοί, όσοι κυνηγούν δόξες και υστεροφημίες βάζουν στις ψυχές τους δύσκολα.

Αυτό που έχω ακούσει είναι πως τα ζώα με τα οποία έχεις συνδεθεί - κυρίως γάτες και σκύλοι ως φρουρικά πνεύματα - γίνονται σύντροφοι μαχητές στην πορεία της ψυχής σου και τα 23 τελώνια που ταλαιπωρούν την ψυχή μέχρι τις Πύλες δεν πλησιάζουν ή ξεπερνιούνται. Τα μνημόσυνα και τα τρισάγια κάπου εκεί αποσκοπούν, να οδηγήσουν την ψυχή σε ανώτερα πεδία.

Το θέμα όμως δεν είναι τι θα κάνουν οι άλλοι για σένα μετά το θάνατο, αλλά τι κάνεις εσύ όσο ζεις.

 

[Valder]

Στα δικά μου μάτια φαντάζει ως κάτι ασύνδετο η υστεροφημία με το πού θα καταλήξει η ψυχή ή κατά πόσο την επηρεάζει. Είναι κάτι που περιορίζεται στον δικό μας μικρόκοσμο προκειμένου ν' αγγίξουμε την Αθανασία ή/και η ευθύνη που κουβαλάμε για το τι θ' αφήσουμε πίσω μας και πώς θα επηρεάσουν τους ανθρώπους μας.

Αν δεν είχαν καμία σχέση οι πράξεις μας στο τωρα με το μετά, τοτε γιατι ευφήυραμε αυτή τη φράση "αγγίζω την Αθανασία", μόνο για να το θυμαται η καθε επόμενη γενιά;

Τέλος, αυτό που λες για ανθρώπους ξεγραμμένους, που δεν μνημονεύεται το όνομά τους, θα σου θυμίσω πρώτα τον Μάρκο Αυρήλιο, που έλεγε πόσο ανώφελη είναι η ματαιοδοξία, μιας και ακόμα κι ο πιο γνωστός άνθρωπος, που το όνομά του θα μείνει διαχρονική θύμηση για τους ανθρώπους, κάποια στιγμή κι αυτός θα περάσει στη λήθη, όταν καταστραφεί ο κόσμος (ή οι άνθρωποι.) Επίσης, η Εκκλησία μας έχει το λεγόμενο Ψυχοσάββατο, όπου μνημονεύονται όλοι οι νεκροί, ανεξαιρέτως. Όλοι βρίσκουμε τον δρόμο.

Υπήρχαμε πριν γεννηθούμε, θα υπάρχουμε και αφού πεθάνουμε. Έχουμε κάτι ανώτερο μέσα μας που θα μας χειραγωγήσει. Με την κυριολεκτική έννοια.

Το ξέχασα αυτό για τον Μαρκο Αυρηλιο που σε ελάχιστες γενιές θα μας έχουν ξεχάσει όλοι. Αυτό δεν κάνει τη ζωή λίγο μάταιη όμως από θέμα πράξεων αφού ούτως ή άλλως θα καταλήξουμε στο τίποτα;

Και για την τελευταία φράση σου, το σκεφτόμουν αυτο ένα πρωί πολύ νωρίς ξημερώματα, μου ρθε ξαφνικά και επίμονα, και ομοιοτρόπως μου έφυγε. Οτι η ζωή ήταν πριν, είναι και μετά, αλλα οτι η Γη δεν ειναι η ζωή μα μια Φυλακή.

Δεν ξέρω γιατί το σκέφτηκα τόσο έντονα εκεινα τα λεπτά, σα να ήξερα κάπως σα να μπήκε στο μυαλό μου.

Πρώτοι θα είναι οι ταπεινοί, όσοι κυνηγούν δόξες και υστεροφημίες βάζουν στις ψυχές τους δύσκολα.

Αυτό που έχω ακούσει είναι πως τα ζώα με τα οποία έχεις συνδεθεί - κυρίως γάτες και σκύλοι ως φρουρικά πνεύματα - γίνονται σύντροφοι μαχητές στην πορεία της ψυχής σου και τα 23 τελώνια που ταλαιπωρούν την ψυχή μέχρι τις Πύλες δεν πλησιάζουν ή ξεπερνιούνται. Τα μνημόσυνα και τα τρισάγια κάπου εκεί αποσκοπούν, να οδηγήσουν την ψυχή σε ανώτερα πεδία.

Το θέμα όμως δεν είναι τι θα κάνουν οι άλλοι για σένα μετά το θάνατο, αλλά τι κάνεις εσύ όσο ζεις.

Αυτο για τα γατιά με ανακουφίζει πολύ οπως το λες, πρώτον γιατι έχω γατούλη και δευτερον γιατι τον αισθάνομαι ήδη ως κατι παραπάνω, ως πνεύμα-φύλακά μου.

Ο πατηρ Νεκτάριος (ο γνωστος ο παπαροκάς νομιζω), έχει πει οτι τα ζωα εχουν ψυχη μονο οσο ζουνε, δεν ειναι η ίδια ψυχή που έχουμε εμείς και συνεχίζει στο μετά. Η "ψυχή" τους είναι δεμένη με τη ζωή τους, ενω εμας όχι. Εμας ειναι πνοή Θεου, ενω αυτά ειναι πλασμένα.

Βεβαια στενοχωρηθηκα οταν το άκουσα αυτό αλλά είναι ασχετο με το θεμα το πως νιώθω.

 

[ilias90]

Το ξέχασα αυτό για τον Μαρκο Αυρηλιο που σε ελάχιστες γενιές θα μας έχουν ξεχάσει όλοι. Αυτό δεν κάνει τη ζωή λίγο μάταιη όμως από θέμα πράξεων αφού ούτως ή άλλως θα καταλήξουμε στο τίποτα;

H ύπαρξή μας δεν είναι μάταιη. Ένας Θεϊστής απορρίπτει την τυχαιότητα και πιστεύει στην αιτιοκρατία (δεν γίνεται διαφορετικά.) Από τη στιγμή που υφίσταται αιτιοκρατία, τίποτα δεν είναι τυχαίο ή μάταιο. Για κάποιο σκοπό ήρθαμε και ο υπέρτατος στόχος της αυτογνωσίας είναι να θυμηθούμε αυτόν τον σκοπό.

Και για την τελευταία φράση σου, το σκεφτόμουν αυτο ένα πρωί πολύ νωρίς ξημερώματα, μου ρθε ξαφνικά και επίμονα, και ομοιοτρόπως μου έφυγε. Οτι η ζωή ήταν πριν, είναι και μετά, αλλα οτι η Γη δεν ειναι η ζωή μα μια Φυλακή.

Δεν ξέρω γιατί το σκέφτηκα τόσο έντονα εκεινα τα λεπτά, σα να ήξερα κάπως σα να μπήκε στο μυαλό μου.

Οι στιγμιαίες καταστάσεις «εκτός ύπνου» που είναι φευγαλέες στους περισσότερους ανθρώπους, όπως έγραψα πριν.

 

[glayki]

Αν δεν είχαν καμία σχέση οι πράξεις μας στο τωρα με το μετά, τοτε γιατι ευφήυραμε αυτή τη φράση "αγγίζω την Αθανασία", μόνο για να το θυμαται η καθε επόμενη γενιά;

Η "Αθανασία" που επιδιώκουμε αφορά την επιρροή μας στον κόσμο και την αίσθηση ότι αφήνουμε κάτι πίσω μας που μπορεί να εμπνεύσει ή να καθοδηγήσει άλλους.
Κάθε επιλογή μας μπορεί να έχει αντίκτυπο, πέρα από την άμεση στιγμή, στον τρόπο που θα επηρεαστεί το μέλλον για τις επόμενες γενιές ,ακόμα και αν κάποια στιγμή περάσουμε στη λήθη.

 

[Valder]

Η "Αθανασία" που επιδιώκουμε αφορά την επιρροή μας στον κόσμο και την αίσθηση ότι αφήνουμε κάτι πίσω μας που μπορεί να εμπνεύσει ή να καθοδηγήσει άλλους.
Κάθε επιλογή μας μπορεί να έχει αντίκτυπο, πέρα από την άμεση στιγμή, στον τρόπο που θα επηρεαστεί το μέλλον για τις επόμενες γενιές ,ακόμα και αν κάποια στιγμή περάσουμε στη λήθη.

Και πως μας επηρεάζει εμας οταν πια ως ψυχή θα έχουμε περάσει στην άλλη πλευρά;

 

[glayki]

Και πως μας επηρεάζει εμας οταν πια ως ψυχή θα έχουμε περάσει στην άλλη πλευρά;

Ίσως αν με τις πράξεις και τη ζωή μας έχουμε επηρεάσει το συλλογικό καλό, αυτή η " Αθανασία " ωφελήσει την ανάπαυση της ψυχής μας.

 

[Valder]

Ίσως αν με τις πράξεις και τη ζωή μας έχουμε επηρεάσει το συλλογικό καλό, αυτή η " Αθανασία " ωφελήσει την ανάπαυση της ψυχής μας.

Ναι αλλά η ανάπαυση σημαίνει πως μεσολαβεί μια ταραχή πρώτον και οτι ΟΝΤΩΣ υπάρχει αιτιο και αιτιατό, μεταφορά ενέργειας που διαπερνά το όριο αυτής και της άλλης πλευράς αν η εδω αθανασία ωφελει την ψυχή στο εκεί.

Κάτι που είχα δει ως ιδεα σε τηλεοπτική σειρά (Stargate SG1) πάντως ειναι πως και η τυφλή υπακοή σε θεικές οντότητες μπορεί να ενδυναμώνει τις τελευταίες, με μεταφορά ενέργειας διαμέσου της συνεχούς προσευχής από τους πιστούς, οπότε δεν ήμουν ο μόνος που μου πέρασε αυτή η σκέψη από το μυαλό.

Και καθότι για κάποιους από εμας ειναι γνωστό πως το όριο ανάμεσα στις δυο πλευρές αλλού ειναι πιο λεπτό κι αλλού εως και διάτρητο, δε θα με εξέπλησσε κάτι τέτοιο.

Είχα ακούσει πως μεχρι και το αμην που λέμε στις προσευχές μας έχει να κανει με τον Θωθ (Ερημητικά Κείμενα - Σμαραγδένιες Ταμπλέτες - Ατλαντίδα - Αμμων Ρα) και παρόμοια μεταφορά ενέργειας μέσω της επίκλησης.

Μπορει ολα αυτα να ειναι αποκυήματα της φαντασίας ανθρώπων αλλά δεν ειναι λιγα τα οσα εχω διαβασει κι ακούσει.

 

[parafernalia]

Ο πατηρ Νεκτάριος (ο γνωστος ο παπαροκάς νομιζω), έχει πει οτι τα ζωα εχουν ψυχη μονο οσο ζουνε, δεν ειναι η ίδια ψυχή που έχουμε εμείς και συνεχίζει στο μετά. Η "ψυχή" τους είναι δεμένη με τη ζωή τους, ενω εμας όχι. Εμας ειναι πνοή Θεου, ενω αυτά ειναι πλασμένα.

Υπάρχουν άλλοι κληρικοί, όπως ο πολυγραφότατος μητροπολίτης Διοκλείας Κάλλιστος Ware, που έχουν μιλήσει για με τη σωτηριολογία των ψυχών των ζώων. Η αθανασία δεν πρέπει να θεωρείται δεδομένη ούτε για τους ανθρώπους. Η αιώνια ζωή χαρίζεται δεν είναι δεδομένη, σε αντίθετη περίπτωση η ψυχή ανακυκλώνεται. Την ίδια χάρη όμως μπορεί να λάβουν και οι φαινομενικά άλογες ψυχές.

Η εξαγνισμένη ανθρώπινη ψυχή - εξατομικευμένο πνεύμα πλέον - δρα θεϊκά μπορεί να δημιουργήσει ή να εξελίξει άλλα πλάσματα. Το ζήτημα βέβαια είναι πως εξελίσσοντας την ψυχή ενός ζώου είσαι υπεύθυνος γι' αυτή. Αν η γάτα σου ξαναγεννηθεί ως άνθρωπος, θα πρέπει να ξαναγεννηθείς κι εσύ μαζί της για να την βοηθήσεις στην εξελικτική της πορεία.

 

[finesse]

[...]

Αυτό που έχω ακούσει είναι πως τα ζώα με τα οποία έχεις συνδεθεί - κυρίως γάτες και σκύλοι ως φρουρικά πνεύματα - γίνονται σύντροφοι μαχητές στην πορεία της ψυχής σου και τα 23 τελώνια που ταλαιπωρούν την ψυχή μέχρι τις Πύλες δεν πλησιάζουν ή ξεπερνιούνται. Τα μνημόσυνα και τα τρισάγια κάπου εκεί αποσκοπούν, να οδηγήσουν την ψυχή σε ανώτερα πεδία.

[...]

Αυτό ακριβώς πρεσβεύει η Ορθοδοξία για την αξία τής εξομολόγησης.

Αν δεν είχαν καμία σχέση οι πράξεις μας στο τωρα με το μετά, τοτε γιατι ευφήυραμε αυτή τη φράση "αγγίζω την Αθανασία", μόνο για να το θυμαται η καθε επόμενη γενιά;

Βλέποντας και τ' άλλα σχετικά μηνύματα επί του συγκεκριμένου, προσωπικά, δεν πιστεύω ότι η υστεροφημία είναι το ίδιο με την προσευχή, με το "Αμήν" που απευθύνεται σε συγκεκριμένη οντότητα κτλ. Δεν έχει την δύναμη, αν θες.

Οι σκέψεις μας, για κάποιον που πέρασε κι άφησε το αποτύπωμά του, πολλές φορές είναι φευγαλέες και αυτά που θα πούμε για εκείνον είναι κενά, άνευ ουσίας. Τι αξία να 'χει αυτό για την ψυχή; Τι αξία έχει για την ψυχή τού Πελέ ότι έμεινε στην ιστορία; Τι αξία έχει για του Πικάσο ότι οι πίνακές του διακρίθηκαν; Ή κείμενα και ποιήματα συγγραφέων και ποιητών; Ε, και; Είχαν ταλέντο. Μπράβο τους. Μέσα σε αυτό ίσως κάπου να κρύβεται και μια μικρούλα θέληση να γευτούν το παντοτινό, μιας κι είναι στην ανθρώπινη φύση το να μην συμφιλιώνεται με το γρήγορο πέρασμά της από εδώ. Ένας τρόπος να "ζουν για πάντα" μέσα απ' αυτό το κομμάτι που άφησαν πίσω. Εκεί πιστεύω ότι ταιριάζει και περισσότερο η φράση "αγγίζω την Αθανασία", μιας και κρύβει εγωισμό.

Καμιά αξία, έτσι όπως τ' ορίζουμε στη συζήτησή μας, δεν έχει ούτε για τους μεγαλομάρτυρες, τους αγίους και τους οσίους. Η αξία περιορίζεται στο τι έκαναν εκείνοι όσο ζούσαν και στο ότι έμειναν ως πρότυπο δείχνοντας τον δρόμο και τον τρόπο για ν' αποτινάξει η ψυχή τα βαρίδια που την κρατούν κολλημένη στον υλικό κόσμο. Τους ευχαριστούμε και προσπαθούμε να τους μοιάσουμε σ' αυτό.

Αν τα βάλουμε κάτω, η ψυχή δεν έχει κανέναν ανάγκη, εφόσον στην εδώ παραμονή της ζούσε χρηστά. Την ανάγκη έχει η αμαρτωλή ψυχή, που χρειάζεται την δική μας βοήθεια για την συγχώρεση (βλ ό,τι κάνουμε όταν κάποιος φεύγει, σαρανταλείτουργο κτλ), ει δυνατόν, και να της προσφέρουμε ανακούφιση στο μέρος που θα πάει. Έτυχε να διαβάσω κάποτε για το πόσο σημαντική είναι αυτή η βοήθεια που προσφέρουμε σε μια ψυχή που δεν κατάφερε να 'ναι στα ανώτερα επίπεδα. Είναι σαν δροσερό αεράκι σε συνθήκες καύσωνα.

Το ξέχασα αυτό για τον Μαρκο Αυρηλιο που σε ελάχιστες γενιές θα μας έχουν ξεχάσει όλοι. Αυτό δεν κάνει τη ζωή λίγο μάταιη όμως από θέμα πράξεων αφού ούτως ή άλλως θα καταλήξουμε στο τίποτα;

Βρε, ανοίγεις νήμα πνευματικού επιπέδου και λες τέτοια;

Εμμένοντας στο πνευματικό επίπεδο, μάταιο κάνει το να κυνηγάμε υλικά και δεν ξέρω τι άλλο, που καταλήγουν ν' απομακρύνουν την ψυχή από τον στόχο της: το να πάρει τα μαθήματα που πρέπει και να εξελιχθεί.

[...]

Ο πατηρ Νεκτάριος (ο γνωστος ο παπαροκάς νομιζω), έχει πει οτι τα ζωα εχουν ψυχη μονο οσο ζουνε, δεν ειναι η ίδια ψυχή που έχουμε εμείς και συνεχίζει στο μετά. Η "ψυχή" τους είναι δεμένη με τη ζωή τους, ενω εμας όχι. Εμας ειναι πνοή Θεου, ενω αυτά ειναι πλασμένα.

[...]

Το έχω διαβάσει κι εγώ αυτό. Η διαφορά μας είναι στο πνεύμα.
Πάντως, δεν υπάρχει μια συγκεκριμένη απάντηση για το τι απογίνονται. Οι απόψεις διίστανται.