Έχει περάσει μια εβδομάδα και κάτι ψιλά από όταν χώρισα. Και νομίζω ότι επιτέλους είμαι έτοιμη να μιλήσω για αυτό. Η απόφαση ήταν δική μου, γεγονός που - αν και δεν φαίνεται - σου προσθέτει επιπλέον βάρος στη διαδικασία του να το ξεπεράσεις. Σκέφτεσαι συχνά-πυκνά ''Έκανα τη σωστή επιλογή; Μήπως το μετανιώσω;'' και η αλήθεια είναι κάπου στη μέση για εμένα. Δεν ήθελα να χωρίσουμε, αλλά θεώρησα πως τα πράγματα είχαν έρθει έτσι πλέον ώστε να τσακωνόμαστε περισσότερο από όσο είμαστε καλά ο ένας με τον άλλον. Αυτό άλλωστε φάνηκε και την τελευταία φορά που πήγα να τον δω και την ημέρα πριν φύγω είχα πλαντάξει στο κλάμα και του έλεγα πως δεν με καταλαβαίνει και πως νιώθω ηλίθια ώρες ώρες τόσο με τις πράξεις του όσο και με την απουσία αυτών κάποιες φορές. Του είχα αρκετά παράπονα μαζεμένα. Ωστόσο επειδή ήξερα πως δεν πρόκειται να καταλάβει, I gave it up. Είναι σαν να λέμε ''This is my last straw''. Ο τσακωμός που είχαμε λίγες εβδομάδεες αφότου γύρισα, ήταν και ο τελευταίος. Με ρώτησε με ένα απαξιωτικό ύφος ''Θα χωρίσουμε τελικά ή μπα;''. Το έληξα. Κλάμα, κακό, για μέρες on end. Ακόμα δεν έχω συνέλθει πλήρως, αλλά αν σκεφτείτε ότι το περισσότερο κλάμα το έριξα ΜΕΣΑ στη σχέση, καλά είμαι. Επί 3-4 μέρες μου έκανε ατελείωτες αναπάντητες για να τα βρούμε, όμως του ξεκαθάρισα πως απλά ΔΕΝ θα λειτουργήσει γιατί ΔΕΝ είναι διατεθειμένος να καταλάβει. Το γύρισε όλο πάνω μου εν τέλη, ότι εγώ τον παράτησα, εγώ έφυγα όταν με χρειαζόταν περισσότερο, εγώ εγώ εγώ. Το μόνο accountability που πήρε ήταν για τον εθισμό του στο τζόγο, και τον τρόπο που αντιδράει όταν έχει νεύρα.
Αλλά δεν μπορώ, ΔΕΝ ΜΠΟΡΩ να φανταστώ τη ζωή μου με άλλον άνθρωπο. Όσο χαζό και αν ακούγεται γιατί είμαι μόλις 22 χρονών. What do I know. Αλήθεια ήθελα να είναι αυτός. Δεν ξέρω αν θέλω να ακούσω το ότι θα το ξεπεράσω και ότι θα βρω κάποιον καλύτερο. Δεν θέλω να βρω κάποιον άλλον άνθρωπο. Κάθε φορά που μου έρχεται αυτό στο μυαλό σκέφτομαι ότι τον απατάω. Ακούγεται τόσο χαζό εφόσον δεν είμαστε πλέον μαζί αλλά αλήθεια δυσκολεύομαι πολύ στην ιδέα του να προχωρήσουμε ο καθένας τη ζωή μας με άλλον άνθρωπο. Δεν ξέρω αν θέλω να μπω σε λεπτομέρειες των προβλημάτων μας. Ήταν μια σχέση αρκετά τοξική και συναισθηματικά κακοποιητική και ξέρω ότι έχω το κλασικό trauma bond. Μου είναι όλο τόσο δύσκολο.
