Δεν θέλω να πιστέψω ότι είναι με άλλη, δεν μπορώ αν και πρέπει, αυτός κάθε φορά που μιλαγαμε τώρα που χωρισαμε ορκιζοταν ότι δεν παίζετε κάτι με άλλη, δεν θα τον είχα καταλάβει αν ήταν;
Μου αρέσει που όταν τα είχαμε μου είχε πει ότι ποτέ μην αφήσω κανέναν να με έχει καβατζα
Θέλω τόσο πολύ να τον φτησει η άλλη και μετά να του έριχνα και εγώ ένα άκυρο
Θαρθει κι αυτη η ωρα... Νασαι σιγουρη. Εσυ ομως τοτε πραγματικα θα εχεις προχωρησει.
Μια συμβουλη και δωσε προσοχη: ΜΗΝ ΒΓΕΙΤΕ. ΜΗΝ ΒΓΑΙΝΕΤΕ. Και μην ενδωσεις ουδεμια στιγμη ουτε συναισθηματικα ουτε σεξουαλικα γιατι την πατησες. Και μετα ενας φαυλος κυκλος που θα σε φθειρει.
Ειναι δυσκολο, σε καταλαβαινω. Κανε κουραγιο ομως και προχωρα... Δεν ηταν της μοιρας σας, καποιο αλλο σεναριο εχει γραφτει για εσας ξεχωριστα. Ακολουθα το ενστικτο και την λογικη σου. Προς θεου ομως σε αυτη τη φαση δεν πρεπει να λειτουργησεις συναισθηματικα...
Ολα θα πανε καλα, υπομονη και θα στρωσεις ξανα την ζωη σου! Και θα ειναι και καλυτερη
Μου την δινει κι εμενα να το κανουν αυτο οι ανθρωποι. Στα ξαφνικα δηλαδη κι απο ενα μηνυμα ξερω γω ή το τηλεφωνο. Βεβαια μεγαλωσα και τα χω ξεπερασει πια αυτα, αλλα οταν τα θυμαμαι- οχι μονο γκομενικα αλλα και φιλικες σχεσεις- θυμωνω καπως. Οχι ακριβως θυμωνω, πιο πολυ οικτιρω. Κι εκεινους... αλλα κι εμενα. Που τραβηξαμε οσα τραβηξαμε ορισμενες στιγμες. Κι ομως αυτες ειναι οι στιγμες που σε διδασκουν. Σε ωριμαζουν. Οποιος θελει το βλεπει σαν αφορμη εξελιξης.
Απλως με την παροδο του χρονου εμαθα συντομα να ψυχολογω τους ανθρωπους και να τους μεταφραζω. Δεν ξερω- εγω προσωπικα δεν ημουν ποτε ετσι. Ακομα και τα χιλια λαθη να εκανα στην σχεση- ημουν παντα πολυ ντομπρα. Ισωσ και γιαυτο να μην επεστρεψα ποτε πισω σε μια σχεση. Οχι απο εγωισμο ομωσ. Πραγματικα οταν κλεινω τισ υποθεσεισ μου, τισ κλεινω. Τισ κλειδαμπαρωνω. Μηπωσ γιαυτο δεν μαρεσουν και οι κωλοτουμπεσ;

food for thought

Τελικα εχει να κανει με τον χαρακτηρα- καθαρα. Δεν ειμαι δειλη γενικως σαν ατομο. Ειναι αρκετοι που ειναι. Οκ. Δεκτον. Αλλα να προσπερνουνται. Θεωρω στους θαρραλεους, θαρραλεοι τους ταιριαζουν. Αυτοι μπορει να κανουν πιο πολλα λαθη. Τα παραδεχονται ομως και ξερουν να συγχωρουν. Ετσι πιστευω... Και νομιζω πως τελικα ετσι ειναι..
Και παρολη την σοφια μου

ενα πραγμα ποτε δεν καταλαβα και μαλλον δε θα το καταλαβω ποτε:γιατι καποιοι ανθρωποι πισωγυριζουν. Αφου το παρελθον ειναι παρελθον. Παντα μου κανει εντυπωση. Αρνητικη βεβαια. Και καπου κει χανεται και η γλυκια αναμνηση. Δηλαδη οταν οι ανθρωποι πισωγυρνουν, πεφτουν πολυ στα ματια μου. Δε θα τουσ το ελεγα ποτε , αλλα πραγματικα ετσι νιωθω, ο οικτοσ που ελεγα. Απομυθοποιουνται ρε παιδι μου, χαθουν το κυροσ που τουσ προσεδιδεσ. Ειναι κριμα οι σχεσεισ -καθε ειδουσ- να χανουν την αιγλη του παρελθοντοσ. Ισως παραειμαι σκληρη. Ή δεν το καταλαβαινω.
Και ουτε θα το καταλαβω- εις- ουμε, γιατι διαφερουν οι ιδιοσυγκρασιες των ανθρωπων.
Anyways, φιλοσοφια αποψε και η ζωη συνεχιζεται
