κ γω χώρισα...
κ ο πόνος είναι αβάσταχτος, κ πολύ κλάμα, κ πολύ πρήξιμο σε άλλους (σε σημείο που δεν θέλω να μιλάω για να μην γίνομαι βάρος)... μετά από ένα ερωτικό βράδυ, μετά από μια ολοκληρη νύχτα αγκαλιά, το πρωί με ένα φιλί..."απλά δεν γίνεται. σε λατρεύω, αλλά πρέπει να σταθώ μόνος πια, δεν είμαι ευχαριστημένος κ δεν μου φταις σε τπτ, να σε πληγώνω, να είμαι μαζί σου κ να ψάχνομαι"...
κ τώρα; τώρα δεν με πληγώνει; τώρα δεν με σκοτώνει η απουσία του; πως θαντέξω να τον σκέφτομαι κ σε κάποια φάση να είναι με άλλη; πως θαντεξω να τον βλέπω με τους κοινούς μας φίλους στις κοινές μας δραστηριότητες κ να τον αντιμετωπίζω φιλικά; πως;
πονάει όσο τπτ αλλο, κ ας λένε όλοι όσοι μας γνωρίζουν ότι θα ξαναγυρίσει. δεν μπορώ να το πάρω έτσι, δεν μπορώ να περιμένω, παρ'όλο που ούτε να συνεχίσω μπορώ...
κ με παίρνει τηλεφωνο να δει αν είμαι καλά (τρόπος του λέγειν) κ προσπαθεί να μην χαθεί για να μην νιώθω την απουσία του, κ κλαίει μαζί μου κάθε φορά που με πιάνει τρέλα, αλλά φεύγει, κ γω τον αφήνω, για την δικιά του ευτυχία, με μόνη ελπίδα ότι θα ξαναγυρίσει (κ ας μην το πιστεύω)...