Αρχική Δημοσίευση από Vkey:
Στην θέση σου Ελένη μου θα πήγαινα σε κλινικό ψυχολόχο, αφού η κατάθλιψη, είναι μέρος της κλινικής ψυχολογίας...Η νέα τάση πλέον είναι όσο το δυνατόν γίνεται η αποφυγή αντικαταθλιπτικών...Απλά μήπως τότε περνούσες φάση; Είχες πάει σε ένα ειδικό να κοιτάξει τα κριτήρια που υπάρχουν ώστε να θεωρηθεί ότι έχεις κατάθλιψη;
Η κατάσταση ήταν πολύ έντονη τότε, σε βαθμό να μην μπορώ να κυκλοφορήσω έξω από το σπίτι μου, διότι θεωρούσα ότι ο κόσμος γύρω μου, κατανάλωνε όλο το οξυγόνο, σε σημείο να μην φτάνει για μένα (!!!!) και πάθαινα πανικό (αγοραφοβία).
Επειδή λοιπόν στο γραφείο που δουλεύω αυτή η εξήγηση στο ερώτημα "Μα καλά, βρε Λενάκι, τι έχεις?" δεν τους ήταν κατανοητή και δεν μου άφησαν πολλά περιθώρια χρόνου, αναγκάστηκα να κάνω κάτι δραστικό και αυτό ήταν η επίσκεψη σε ψυχίατρο που με διαβεβαίωσε για την πολύ γρήγορη αποκατάσταση της ψυχικής μου υγείας. Πράγματι, στις 10 μέρες, με χρήση ελαφρών αντικαταθλιπτικών, στάθηκα και πάλι στα πόδια μου. Σήμερα 2 1/2 χρόνια μετά, είμαι καλά, χωρίς φάρμακα, αλλά πολύ διαφορετική σαν άνθρωπος, διότι αυτή η κατάσταση με έφερε αντιμέτωπη με πολλές αλήθειες και πολλά ψέμματα, αλλά αυτό είναι άλλο θέμα.
Διαβάζω διάφορα βιβλία ψυχολογίας, διότι μ'ενδιαφέρει το θέμα και θέλω να το ψάξω βαθύτερα.
Η άποψη μου στο ερώτημα που έθεσα, είναι ότι με την ψυχολογία χτυπάς το κακό από τη ρίζα του, ενώ με την ψυχιατρική τελικά τα πράγματα ίσως να είναι πιο επιφανειακά, αν και εφόσον δεν είσαι υποχρεωμένος μια ζωή να ακολουθείς φαρμακευτική αγωγή.
