Ήξερα τι είναι κακό και τι όχι.
[...]
Ξέρω όμως ότι δεν ήμουν άμοιρη ευθυνών και είχα συνείδηση των πράξεων μου.
Ο διαχωρισμός του καλού και του κακού είναι αμφισβητίσιμος, θεωρητικά.
Πάρε τον εν λόγω εντεκάχρονο εγκληματία.
Είχε αναστολές; -Μάλλον μειωμένες.
Γιατί; -Λόγω της παιδικής του αθωότητος.
Είχε συνείδηση των πράξεών του; Τι είναι συνείδηση των πράξεων; Η (επί)γνώση των πιθανών συνεπειών και των αποτελεσμάτων που τυχόν αυτές θα επιφέρουν;
Δεν εμπιστεύομαι την ωριμότητα ενός παιδιού, ούτε και την κρίση του.
Ένας ενήλικος, βιολογικά ενήλικος και ολοκληρωμένος, οφείλει να έχει αναστολές, κοινωνική αντίληψη, συνείδηση κοινωνική και ατομική.
Είναι κοινωνική επιταγή να έχει ο ενήλικος αναστολές. Ακόμα και αν πιστεύει πως το σωστό είναι να καθαρίσει το γείτονά του, π.χ., είναι κοινωνικά απαιτούμενο και επιβεβλημένο να ανασταλεί να το κάνει -note: νόμοι και ποινικές κυρώσεις.
Αντιθέτως, ο ανήλικος, και δει αυτός που απέχει τόσο από το τυπικό όριο ενηλικίωσης -άρα αυξαίνει η πιθανότητα να μην είναι άτυπα ενήλικος ως εξαίρεση στο κατεστημένο όριο-, δεν έχει έρθει σε επικοινωνία με τη σημασία εννοιών όπως κύρωση, συνέπεια, έγκλημα, αναστολή, ευθύνη. Άρα εκ των πραγμάτων δε δύναται να κριθεί επί ίσοις όροις με τον ενήλικο.
Αν και η διαφωνία μου φαίνεται περισσότερο σε νομικό επίπεδο.
