Mήπως οι ίδιοι οι control freaks είναι οι πραγματικά ανασφαλείς ; Γιατί ποιός ο λόγος να θέλουν να έχουν τα πάντα υπό τον απόλυτο έλεγχο ; Φοβούνται κάτι σίγουρα. Δεν ξέρω την αντίδρασή τους και σε σοβαρές κρίσεις αλλά την υποθέτω. Αν τα θέλουν όλα όπως τα έχουν φανταστεί στο μυαλό τους, αυτό είναι αδύνατο σε μια εποχή που κινούνται τα πάντα με τρομακτική ταχύτητα και σε χαοτικές συνθήκες.
Καταρχήν είναι ψυχολογική διαταραχή αυτό ή όρος που έχει επινοηθεί από λαικά περιοδικά όπως επινοήθηκε ο όρος του metrosexual ; Γιατί είναι τελείως διαφορετικό να θες να αλλάξεις κάποιου ανθρώπου αρνητικές πλευρές και να τις ελέγχεις, και να τον καθοδηγείς ως μέντορας, και να έχεις το πάνω χέρι στη σχέση, και ακόμα και να είσαι εσύ τελικά που αποφασίζεις για το μέλλον του και ουσιαστικές επιλογές που κρίνεις ότι είναι λανθασμένες (πχ σπουδές, επάγγελμα, φίλοι, στόχοι) και να θες να τον βοηθήσεις να ενδυναμώσει τα θετικά του στοιχεία, και άλλο να τρέμεις κάθε λεπτό αν τα παπούτσια έχουν τοποθετηθεί 5 εκατοστά ή 20 από το κρεββάτι, και να δυσφορείς και να αγχώνεσαι με αυτό και να αγχώνεις και τους άλλους, και να παθαίνεις κρίσεις πανικού ή να σε πιάνουν τα ψυχοσωματικά σου (πονοκέφαλοι, ζαλάδες κ.α) αν δεις κάτι στραβό (που αναγκαστικά αν είσαι έτσι, στραβά θα βλέπεις συνέχεια). 'Αλλο είναι να λες "θέλω αυτό", κι άλλο "αν δεν γίνει αυτό δεν λειτουργώ καθόλου". Είναι άλλο να ζεις σε έναν καθαρό κόσμο, κι άλλο σε έναν αποστειρωμένο κόσμο πχ. Αν αυτοί οι άνθρωποι δεν μπορούν να ελέγξουν την αδυναμία τους αυτή που είναι να θέλουν να ελέγχουν ακόμα και την τρίχα, για τι σόι δύναμη εσωτερική, αυτοπεποίθηση και αυτάρκεια μιλάμε ;
Το ''δεν μπορώ χωρίς αυτό" σημαίνει διαταραχή. Το "έτσι μπορώ καλύτερα" είναι διαφορετικό. Προσωπικά, ήμουν πολύ μικρός πολύ τακτικός και κάποια στιγμή πέρασα στο "χάος", μετά την εφηβεία. Μπορώ όμως κάλλιστα να ζω και υπό συνθήκες αυστηρής τάξης. Δεν έχω πεισθεί καθόλου όμως ότι είμαι περισσότερο δημιουργικός, εφευρετικός και έξυπνος όταν λειτουργώ σε τακτοποιημένες και απόλυτα ελεγχόμενες συνθήκες. Η τάξη φέρνει κάποια οφέλη, αλλά μου φαίνεται καταπνίγει το συναίσθημα, τον αυθορμητισμό και τη δημιουργικότητα, γι'αυτό και όσους ανθρώπους control freαks κι αν γνώρισα (δυστυχώς και στενό συγγενικό πρόσωπο) όλοι είχαν ένα κοινό : Βαθειά ανασφάλεια, παλιές κρυμμένες πληγές και μειωμένη "τρέλλα" με την καλώς νοούμενη έννοια, άρα και μειωμένη δημιουργικότητα. Είναι πολύ καλοί στρατιώτες, σε κάποιες περιπτώσεις άψογοι στρατηγοί, αλλά δυσκολεύομαι πολύ να δω μέσα στα μάτια τους ποίηση.
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.
