Αυτο που λες ειναι ασχετο με τη συζητηση που ειχαμε προηγουμενως. Ο καθενας παιρνει τη κουβεντα οπως θελει.
(Ειναι γεγονος πως ο καθεις που απαντα εχει παντα στο μυαλο του τα δικα του και ειναι κριμα να μη γινεται συζητηση αντικειμενικα.)
Παρολαυτα, αφου το εκθετεις σαν προσωπικη σου εμπειρια, εχω να σου πω πως αυτο δεν εχει καμια απολυτως σχεση με τη γενικοτερη φυση του ατομου. Το οτι σου αρεσε θα πρεπε να σε βαλει σε σκεψεις. Οπως ειπε και η αντεργουοτερ, τα ενστικτα του ανθρωπου ειναι ζωωδη κι αλλοτε χαλιναγωγουνται, αλλοτε οχι. Και η χαλιναγωγηση εχει να κανει, πιστευω με το control που χεις μαθει να κανεις στη ζωη. Αν μια ζωη εισαι ερμαιο των παθων σου, δεν προκειται ποτε να πετυχεις self control και να σταματησεις στα επιτρεπτα ορια. Αυτο δουλευεται. Ρομαντικο σε θεωρω γενικοτερα και επιπλεον πληροφοριες θα σου δωσω αλλη στιγμη οφ καμερα απο που το διαπιστωνω αυτο.
Ειναι ωραιο να πεταμε στα συννεφα γιατι αυτο μας βολευει, οταν ερθει η ωρα της κρισης ομως εκει σε θελω μαστορα.