Είδα το
Gran Torino του Clint Eastwood, με τον ίδιο και πολλούς νέους κινέζους ηθοποιούς, πολύ καλούς.
Πρόκειται για την ιστορία ενός χήρου βετεράνου του πολέμου στην Κορέα, που ζει αποκομμένος από τα παιδιά και εγγόνια του σε μία γειτονιά, η οποία κατοικείται πλέον κυρίως από κινέζους και
Hmong-ασιάτες.
Ο ίδιος προτιμά τη μοναχική ζωή, παρέα με το σκύλο του, ένα ψυγείο μπίρες και κηπουργικές εργασίες, ενώ ασχολείται και με το ρετρό αμάξι του, ένα Grand Torino του '72.
Η ταινία εστιάζει στις αντιπαραθέσεις συμμοριών στη γειτονιά, μεταξύ μαύρων και κινέζων/Hmong, οι οποίοι ενοχούν τους -για αυτόν αδιάφορους και αντιπαθείς- γείτονές του, μία οικογένεια Hmong.
Ωστόσο βρίσκεται να αναπτύσσει μία συγκινητική και απρόσμενα εγκάρδια φιλία με τα δύο παιδιά της οικογένειας, μία σχέση που διαταράσσεται από τις παραπάνω συμμορίες....
Η όλη ταινία προσφέρει καλή διασκέδαση, έχει αυτοσαρκαστικές στιγμές ενός γερασμένου παράξενου Dirty Harry και διαθέτει πρωτότυπο ρυθμό -σε σχέση με τα blockbuster- και δημιουργεί μεγάλη συμπάθεια για τον πρώην-cowboy και τους κατά τ' άλλα ελάχιστα παρουσιασμένους ασιάτες μετανάστες.
Βέβαια έχει μία έλλειψη σε συναισθηματικές κορυφώσεις, όχι ότι πρέπει κάθε ταινία να ανεβάζει την ένταση... αλλά τελικά σε αφήνει με ένα αίσθημα ικανοποίησης. Αξίζει!

Και: εκπληκτική η ξυνισμένη φάτσα του Eastwood!!