Όταν προβαλλόταν η τελευταία season οι περισσότεροι γκρίνιαζαν γιατί ο Jon Snow δεν έγινε ο "ήρωας" και η καλίσι δεν έγινε η κάτοχος του θρόνου πλάι στο Jon Snow. Eίναι οι ίδιοι που χαιρόντουσαν με τo θάνατο του τζόφρυ, την υπεροπτική ήττα του Όμπερυν ή τον αποκεφαλισμό του πρωταγωνιστή στη 1η season.
Όλοι γκρινιάζετε για το τέλος αλλά κανένας δεν έχει να προτείνει κάποιο εναλλακτικό καλύτερο.
Δεν ήταν αυτά τα χαζά τα παράπονα των περισσότερων.
(Ακολουθούν σπόιλερς)
Η Άρυα σκότωσε στο άκυρο από το πουθενά τον βασιλιά των walkers, ούτε που θυμάμαι πώς λεγόταν. Γιατί η Άρυα; Τι σχέση είχε με το στόρυλαιν των white walkers; Γιατί μ αυτόν τον ηλίθιο και anti climatic τρόπο; Πετάχτηκε από το κενό(; ), υποτίθεται ήταν αιφινιδιασμός αλλά ταυτόχρονα ούρλιαζε, κλπ ηλιθιότητες.
Επίσης δε μάθαμε ποτέ τι θέλαν οι walkers. Απλά ήταν κάτι τέρατα χωρίς απώτερο σκοπό, ή έστω λογικό σκοπό. Με άλλα λόγια, η πλέον αρχετυπική και μονοδιάστατη παρουσίαση του "κακού". Που είναι εντελώς επιφανειακό, μη πρωτότυπο και κατέστρεψε το χτίσιμό τους σε τόσα βιβλία/σαιζόν.
Η Νταινέρυς, επειτα, άλλαξε 180° ξαφνικά, χωρίς να παρουσιαστεί καλύτερα η καθίζησή της στην τρέλα.
Ο Μπραν επίσης εντελώς αδιάφορος χαρακτήρας, δε βοήθησε σε τίποτα και κατέληξε στο θρόνο. Άοσμος, άνευρος, βαρετός.
Γενικά ήταν μια τσαπατσούλικη, ασυνεπής, εύκολη και μη πρωτότυπη αφήγηση. Καμία σχέση με τη βαθιά ψυχογραφική πολιτική ιστορία με τα σοκαριστικά αλλά συγχρόνως συνεκτικά γεγονότα των πρώτων σαιζόν.
Φαίνεται ο Μάρτιν ποτέ δεν είχε κάποια καλή ιδέα για το τέλος της σειράς(γι αυτό δεν την έχει ολοκληρώσει κιόλας - ίδια κατάσταση με τον Ρόθφους). Είχε καλές ιδέες για τους χαρακτήρες και τα πολιτικά γεγονότα που ύφαναν τη γενικότερη πλοκή, και μάλλον ήλπιζε να βρει κάποιο εξίσου φανταστικό τέλος στην πορεία, κάτι που δε συνέβη. Είναι πράγματι δύσκολο να σκεφτεί κανείς κάποιο εντυπωσιακό τέλος με συνοχή. Αλλά όταν θέτεις το επίπεδο τόσο ψηλά, προετοιμάζεις την Νταινέρυς για το Γουέστερος σε τόσα βιβλία/σαιζόν, δείχνεις τόσους πολέμους και πολιτικές ίντριγκες για το ποιος θα κάτσει στο θρόνο, δημιουργείς τόσο μυστήριο γύρω από τους walkers, προφανώς πρέπει να έχεις μια επίσης εντυπωσιακή τελική σύλληψη, που δένει όλα τα γεγονότα σ ένα meaningful τέλος. Η Νταινέρυς να τρελαίνεται σε ένα επεισόδιο, στο θρόνο να κάθεται ο άχρωμος και άσχετος Μπραν και οι walkers να είναι η πλέον πρωτόγονη ενσάρκωση του κακού είναι πολύ, πολύ ατσούμπαλο τέλος.
Όταν γράφεις λογοτεχνία, ξεκινάς έχοντας μια καλή τελική ιδέα για την ολοκλήρωση, και το νόημα, του έργου σου, και στη συνέχεια χτίζεις γύρω από αυτό την πλοκή. Όχι το ανάποδο. Ο Σάντερσον, που αναμφισβήτητα είναι ο καλύτερος συγγραφέας στην κατηγορία του φανταστικού αυτή τη στιγμή, πάντα έτσι κάνει και κάθε βιβλίο του έχει τρομερό τέλος.
