Εγώ, δόξα τω Θεώ, είχα πάντα πολύ καλή σχέση με τους γονείς μου. Δεν μου στέρησαν ποτέ το μοντέρνο ντύσιμο ή την έξοδο. Αν και είμαι μεγάλο παιδί,

συνεχίζω να ζω μαζί τους. Από τη στιγμή που έχω αποφασίσει να μην παντρευτώ θεώρησα καλό να συνεχίσω να μένω με τους γονείς μου. Είναι μεγάλοι άνθρωποι και θέλω να είμαι πάντα δίπλα τους. Ωστόσο, το μόνο που με πίεζε ήταν η υπερπροστασία τους. Από τον Σεπτέμβρη βέβαια που παντρεύτηκε η αδερφή μου έχουν πέσει επάνω της (κι έχω ησυχάσει απ' αυτό το θέμα), γιατί μένει στη Ρόδο κι αγχώνονται περισσότερο γι' αυτή. Την παίρνουμε τηλέφωνο να της μιλήσουμε και την αρχίζουν: "ήπιες γάλα το πρωί, να τρως, να πίνεις κάθε μέρα χυμό πορτοκαλιού, τι μαγείρεψες, μήπως κάτι σε στενοχώρησε, ακούω κάπως τη φωνούλα σου, με πρώτη ευκαιρία θα έρθει και η Τέσα να σε προσέχει κτλ." Μια μέρα τα πήρε με όλα αυτά η αδερφή μου στο κρανίο και δεν τηλεφώνησε. Ε, σας πληροφορώ ότι οι γονείς μου πήραν στο νοσοκομείο της Ρόδου μήπως έπαθε κάτι. Κάποιες φορές μάλιστα λένε μεταξύ τους με ανακούφιση: "ευτυχώς το μεγάλο παιδί (εγώ

) το έχουμε κοντά μας", παιδί ετών 37

Τους καταλαβαίνω βέβαια, αλλά θεωρώ ότι αγχώνονται άδικα. Οι γονείς μου είναι μεγάλοι άνθρωποι, όπως προείπα, αφήνω λοιπόν να είναι η τελευταία κουβέντα δική τους. Τους αγαπώ πάρα πολύ και τρέμω στην ιδέα μην πάθουν κάτι.
Θεωρώ πάντως πως όταν οι γονείς είναι καταπιεστική, ο διάλογος και η σταδιακή διεκδίκηση φέρνουν αποτέλεσμα. Η διεκδίκηση του τύπου "εδώ και τώρα" δεν φέρνει αποτέλεσμα. Θέλει υπομονή το θέμα.