Lars von Trier
ο άνθρωπος που μας έκανε τα τρίερ δύερ
(Επειδή δεν θέλω το ποστ να μοιάζει με κείμενο της CIA εμπεριέχονται σπόιλερς διαφορετικής φύσης οπότε αν κάποιος θεωρεί την έκπληξη και την περιέργεια της εξέλιξης της υπόθεσης σημαντικότερο στοιχείο μιας ταινίας, να φύγει από αυτό το θέμα, να πάει αλλού...)
Το λοιπόν για να μην φτιάχνω πολλά θέματα με περιλήψεις ταινιών τα βάζω σε ένα θέμα:
Μια φορά και ένα καιρό ήταν ένας μικρός Σκανδιναβός ο οποίος δεν καθόταν σε ησυχία. Είχε όρεξη να γίνει γνωστός και είχε βάλει σκοπό της ζωής του να σκηνοθετήσει παράξενες και αμφιλεγόμενες ταινίες για να πουλάει μούρη στους ξερόλες και να βρίσκει εύκολα γκομενάκια. Έτσι ένα ωραίο πρωινό του Απρίλη (θα σας γελάσω μπορεί να ήταν και Νοέμβρης) έγινε γνωστός στο ευρύ κοινό με μια ταινία η οποία αποτελεί ένα έργο το οποίο γυρνά γύρω από την ζωή, το σεξ και την διαστροφή (ή την αγνότητα) στις ανθρώπινες σχέσεις ("Δαμάζοντας τα κύματα"). Φυσικά η ταινία πήγε στις Κάννες πήρε το βραβείο κοινού και έμεινε στην ιστορία σαν την καλύτερη ταινία του μίστερ Τρίερ. Είναι όντως όμορφη ταινία και αγαπησιάρικη αν και είναι ικανή να σε αυτοκτονήσει (πολύ δράμα ρε γαμώτο). Εγώ προσωπικά την είδα πριν αρκετό καιρό και δεν μου έκανε τρομερή εντύπωση.
Μετά από αυτό ο Τρίερ βαρέθηκε να κάνει το καλό παιδί και έφτιαξε μια ταινία η οποία είχε τον προβοκατόρικο τίτλο "
Οι ηλίθιοι" προσπαθώντας να ταράξει τα νερά με μια ευχάριστη νότα χαζομάρας και πρωτοτυπίας (δεν ξέρω τι ακριβώς κατάφερε αλλά έβγαλε λεφτά από αυτό).
Παραβλέποντας το
Dancer in the Dark το οποίο δεν έχω δει, αποφασίζει να πάρει την μικρή Νικόλ Κίντμαν και να την κάνει γυναι... ηθοποιό. Έτσι κατασκευάζει το πρώτο μέρος της τριλογίας για την Αμερική εν ονόματι Dogville με την Νικόλ στο βασικό ρόλο και το δεύτερο μέρος, το Manderlay με την Bryce Howard στο πρωταγωνιστικό ρόλο αφού προφανώς δεν άντεξε η Νικόλ τον Τρίερ. Και οι δύο ταινίες, εκτός από την θεατρικότητα στην σκηνογραφία (αυτές οι ανοησίες περί πρωτοπορίας στην σκηνογραφία, στον τρόπο λήψης κτλ είναι αγαπημένες συνήθειες του χαζοσκανδιναβού σκηνοθέτη), έχουν το εξής χαρακτηριστικό: Αναφέρονται σε μια και μοναδική ιδέα η κάθε μια (το Dogville στην ιδέα της συγχώρεσης, το Manderlay στην ιδέα της ελευθερίας). Η ιδέες βέβαια δεν παρουσιάζονται σύμφωνα με την χριστιανική ή σοσιαλιστική ιδανική μορφή τους με τις οποίες ασυνείδητα ή ενσυνείδητα έχουμε όλοι γαλουχηθεί, αλλά λαμβάνονται σαν ελαττώματα της Χάρις (όχι Αλεξίου) Grace από τον σκληρό Πατέρα ο οποίος όμως εν μέρει στο τέλος δικαιώνεται. Φυσικά η απροκάλυπτη παρουσία της κάμερας στην σεξουαλική συνεύρεση των ρόλων είναι προφανής...
Αν και ο Τρίερ πρέπει να έχει Έλληνα παππού αφου η μεσογειακότητα του στις ταινίες φαίνεται από την τεμπελιά του (ακόμη να ολοκληρώσει την τριλογία, περιμένουμε το Wasington) δεν άφησε παραπονεμένους τους επικριτές του και έφτιαξε μια ταινία την οποία ή μισούν ή αγαπούν (ανάλογα την διαστροφή).
H ταινία αυτή έχει τον σπουδαίο τίτλο Ο Αντίχριστος. Οι σκηνές αποτελούν ένα συνδυασμό αριστουργηματικής αντίληψης περί του όρου αισθητικής στο σινεμά και ωμές αναπαραστάσεις βιαιότητας. Τα ανδρικά και γυναικεία μόρια αποτελούν το επίκεντρο της μελέτης σε αυτή την ταινία και με ποιους τρόπους μπορεί να πονέσει ο άνθρωπος σε αυτά τα σημεία (προς συντηρητικούς: μην δείτε την ταινία). Ο Τρίερ πιστός στον προβοκατόρικο τρόπο αμφισβήτησης των αξιών (είτε πραγματικής είτε πλασματικής με σκοπό να αφυπνίσει, αυτό εξαρτάται από την ερμηνεία που θα δώσει ο θεατής) επιτίθεται στην γυναίκα και ούτε λίγο ούτε πολύ αφήνει να εννοηθεί ότι είναι ο Αντίχριστος. Το ένστικτο της μητρότητας πάει περίπατο και ο μισανθρωπισμός της Γυναίκας λαμβάνει την κεντρική θέση στην ταινία. Μια φανταστική Εδέμ (με σαφές υπαινιγμό ταύτισης της ηρωίδας με την Εύα) αποτελεί την τοποθεσία και οι συμβολισμοί κυρίως με τα ζώα, πέφτουν βροχή (Άλλωστε η ταινία είναι αφιερωμένη στον Ταρκόφσκι).
Συμπέρασμα: Μ αρέσει να υπερασπίζονται και να βρίζουν αυτό τον σκηνοθέτη με πάθος. Αυτό σημαίνει ότι κάνει σωστά την δουλειά του
Οι απόψεις στο 85% είναι προσωπικές οπότε διαφωνίες, συμπληρώσεις, προσβολές στο πρόσωπο μου για ελλειμματική αυτοσυγκέντρωση στην παρακολούθηση της ταινίας και ανακρίβειες κτλ κτλ είναι ευρόσδεκτες
