Κάθως άκουγα ένα τραγούδι θυμήθηκα ότι υπάρχει και αυτό...
Θρησκευτικό κίνημα (ή μήπως όχι; ), επηρεασμένο τόσο από όλες σχεδόν τις μυθολογίες αρχαίων πολιτισμών, όσο και από την Χριστιανική θρησκεία. Κινειται γύρω από τη λατρεία του Εωσφόρου (Lucifer εκ του lucy feris=φωτός φέροντας) τον οποίον όμως ΔΕΝ παρομοιάζουν με τον Αντίχριστο όπως αυτός αναφέρεται στα ιερά βιβλία της Χριστιανικής θρησκείας. Συγκεκριμένα, ταυτίζεται ο Lucifer με την ανθρώπινη δίψα για γνώση και δύναμη και όχι με τον αποκλίνοντα.
Οι οπαδοί αυτής της θρησκείας αυτοαποκαλούνται
φιλόσοφοι. Εναντιώνονται στον Χριστιανικό θεό, όμως ισχυρίζονται ότι μπορούν να πάνε στον παράδεισο (δεν ξέρω αν ο δικός τους παράδεισος ταυτίζεται με τον Χριστιανικό), εφόσον έχουν διαπράξει προσφορά γνώσης. Απ' ότι ξέρω, η αμαρτία επιδοκιμάζεται...
Επειδή δεν έχει κάποιο νόημα να προχωρήσω σε λεπτομερέστερη ανάλυση, όποιος θέλει μπορεί να διαβάσει τα όσα αναφέρει η wikipedia για το θέμα (
κλικ).
Ίσως το αποκορύφωμα της σκέψης μερικών ατόμων για να πετύχουν κάτι... Δημιούργησαν μια θρησκεία,
η οποία επιτρέπει την αμαρτία λέγοντας ότι μπορείς να πας στον παράδεισο. Περίεργα πράγματα ομολογουμένως... Δεν φαίνεται να υπάρχει κάποιο σύστημα αξιών, πέραν της συνεχής πνευματικής και σωματικής καλλιέργειας, με βάση την οποία φαίνεται να κρίνεσαι. Η αλήθεια είναι ότι περισσότερο φαντάζει ως μια μορφή επιλογής ατόμων για "κάτι", μιας και λόγω της ιδεολογικής βάσης της, φτιάχτηκε για να προσελκύσει άτομα του φιλοσοφικού/επιστημονικού χώρου.
Ο κύριος λόγος για τον οποίο μου κίνησε τόσο πολύ το ενδιαφέρον ώστε να ανοίξω το topic. Θύμαστε που στο topic πέρι πίστης στον Θεό, υπήρξε μια αντιπαράθεση σχετικά με τις υποτιθέμενες ανωτερες πνευματικές ικανότητες των άθεων;
Ο Χριστιανισμός είναι μια θρησκεία που απευθύνεται σε όλους. Η αθεία επίσης απευθύνεται σε όλους. Η συγκεκριμένη θρησκεία όμως απευθύνεται σε ευφυείς και δυναμικούς ανθρώπους και μόνο. Και όντως, ευφυείς και δυναμικοί άνθρωποι την ασπάζονται. Είχαν αναφερθεί ο Aleister Crowley και ο Eliphas Levi σε άλλα θέματα.
Αν μια θρησκεία αποτελεί μορφή χειραγώγησης, όπως είδα σε άλλα topics του subforum αυτού, πως αυτοί οι "ξεχωριστοί" ανθρωποι να αφήνονται στο να χειραγωγηθούν;
Να το πω κι αλλιώς: δεν καταλαβαίνω πως είναι δυνατόν το να πιστεύουν άνθρωποι σε αυτό το πράγμα... Είναι δυνατόν το να ψάχνει κάποιος τόσο απεγνωσμένα μια "σανίδα σωτηρίας" με την οποία να μπορεί να κάνει ότι θέλει και παράλληλα να τον απασχολεί και το θέμα της μεταθανάτιας ζωής ώστε να σκέφτεται και τον παράδεισο ταυτόχρονα; Είναι αδιανόητο το να πέσει τόσο χαμηλά κάποιος...
Απόψεις, τόσο πάνω στο ερώτημα αυτό, όσο και στα πέρι του Λουσιφεριανισμού...
