Ο φόβος της απώλειας χμμμ. Πως γίνεται άραγε κάποιοι άνθρωποι να ζουν μονίμως μια ζωή παράλυσης από τους φόβους τους, φοβουμενοι πως θα χάσουν τα λεφτά τους, την σχέση τους, την υγεία τους, την φήμη τους, την ζωή τους και άλλοι να κοιτάνε τον θάνατο στα μάτια και να είναι προθυμοι να θυσιάσουν την ζωή τους για έναν σκοπό;
Η απάντηση βρίσκεται στο γεγονός πως οι πρώτοι ζουν μια ζωή νιχιλιστικου ηδονισμου ενώ οι δεύτεροι μια ζωή νοήματος.
Όταν εισαι νιχιλιστης δεν βλέπεις κανένα σκοπό στην ζωή. Συνεπώς αυτό που κάνεις είναι να στρέφεται στο κυνήγι της χαράς. Προσπαθείς με κάθε τρόπο να αισθάνεσαι χαρούμενος κυνηγώντας το επόμενο high. Βγάζεις λεφτά, κανείς σχέσεις, γίνεσαι όμορφος, αποκτάς δύναμη ετσι ώστε να αισθάνεσαι καλά. Κάθε ένα από τα νέα σου αποκτήματα έρχεται πακέτο και με μια νέα φοβία, την φοβία να το χάσεις. Όσο περνάνε τα χρόνια και ο θάνατος ζυγωνει αρχίζεις να εστιάζεις όλο και περισσότερο σε όσα έχασες. Αρχίζεις να τα τρελενεσαι με τα μαλλιά σου, αρχίζεις να τρελενεσαι με τις ρυτίδες, αρχίζεις να τρελενεσαι με τα γόνατα που πονάνε. Φοβάσαι τοσο πολύ το θάνατο που πρέπει πάση θυσία να βρεις νέο τρόπο να αποκτήσεις ένα high χαράς και να ξεχάστεις. Έτσι καταλήγεις στον πάσης φύσεως ηδονισμό και όσο περνάνε τα χρόνια ο φόβος φουντώνει.
Αντίθετα όταν έχεις ένα όραμα στην ζωή, ζεις μια ζωή νοήματος. Το όραμα είναι μια πραγματικότητα την οποία πρέπει να κατασκευάσεις και είναι τοσο σημαντική για εσένα που προτιμάς να πεθάνεις παρα να σταματήσεις να την διεκδικείς. Οι άνθρωποι με όραμα δεν ζουν ζωές ηδονισμου. Για την ακρίβεια οι περισσότεροι τους θεωρούν τρελούς. Δεν καταλαβαίνουν πως γίνεται να στερούνται τις χαρές της ζωής και να θυσιάζουν τα πάντα γι αυτό το κάτι. Κι όμως οι δεύτεροι δεν αισθάνονται καν την ανάγκη να κυνηγήσουν την ηδονή γιατι δεν υπάρχει εξ αρχής το κενό στην ζωή τους που αυτή καλείται να γεμίσει.
