Κι εγώ είχα κάνει 2 απόπειρες να ξεκινήσω το Αστέρι του Βορρά αλλά στις πρώτες 20 σελίδες τα παρατούσα-δεν είχα καταλάβει καλά ποιός είναι ο Παν.
Την τρίτη φορά όμως, ήμουν αποκλεισμένη λόγω χιονιού (ιδανικό σκηνικό) και δεν είχα τίποτα άλλο να κάνω και τίποτα άλλο να διαβάσω, αποφάσισα λοιπόν να κάνω την καρδιά μου πέτρα (τόσες και τόσες αηδίες έχω διαβάσει είναι η αλήθεια) και να συνεχίσω το διάβασμα..
Άξιζε τον κόπο..το διάβασα μονορούφι...
Τρομερή γραφή, ιδιόρρυθμοι, αμφιλεγόμενοι αλλά καθόλου χάρτινοι χαρακτήρες, αλληγορίες, συγκίνηση, ασταμάτητη δράση και αναπάντεχο φινάλε που σε στέλνει κατευθείαν στο βιβλιοπωλείο για να πάρεις το επόμενο μέρος της τριλογίας.
Και τα άλλα 2 βιβλία μου άρεσαν εξίσου αν και στο τέλος του τρίτου κάτι με έπιασε και δεν άντεχα να διαβάσω άλλο(δεν λέω γιατί). Το άφησα για ένα μήνα και τότε με ...λιγότερη συναισθηματική φόρτιση διάβασα και το τελικό φινάλε που δεν με απογοήτευσε καθόλου.
Πάντως το γεγονός ότι οι κεντικοί χαρακτήρες είναι παιδιά δεν σημαίνει σε καμία περίπτωση ότι πρόκειται για παιδική λογοτεχνία, αντίθετα πέρα από τον τρόπο γραφής τίθενται και ζητήματα φιλοσοφικά, κοινωνικά και θεολογικά(!) και μάλιστα με τρόπο αρκετά...προβοκατόρικο!
Σημείωση: Το μήνυμα αυτό γράφτηκε 17 χρόνια πριν. Ο συντάκτης του πιθανόν να έχει αλλάξει απόψεις έκτοτε.